Lucía Laurent - XL - Refugio Cúbico

Lucía Lauren (LILI) to kubańska artystka o wykształceniu plastycznym głównie samodzielnym, absolwentka socjologii na Uniwersytecie Hawańskim.

Jej stosunek do obrazu zaczął się długo zanim poświęciła się zawodowo malarstwu. Fotografia stanowiła jej pierwszy obszar twórczy: dzięki niej rozwinęła wyjątkową wrażliwość na kompozycję, równowagę wizualną, gest i przedstawienie ludzkiej figury. Następnie przez kilka lat zagłębiała się w świat tatuażu, etap determinujący zrozumienie znaczenia linii, konturu, uproszczenia form i czytelności graficznej, które obecnie odgrywają kluczową rolę w jej malarstwie.

W końcu odnalazła w sztukach plastycznych znacznie szerszą przestrzeń wyrazu. Malarstwo pozwoliło jej połączyć wcześniejsze doświadczenia i przekształcić je w intymny i rozpoznawalny wszechświat, zbudowany głównie techniką akryl na płótnie.

Twórczość Lucii Lauren koncentruje się przede wszystkim na kobiecie, naturze, kwiatach i zwierzętach, z powtarzającą się obecnością kota jako milczącego towarzysza bohaterek. To sceny, które rzadko dążą do opowiadania niezwykłych wydarzeń. Wręcz przeciwnie, artystka wydaje się interesować drobnymi chwilami spokoju: kobieta trzymająca kota, postać otoczona kwiatami, kieliszek wina, wyimaginowany ogród albo po prostu moment kontemplacji.

Jej malarstwo wyróżnia się wyraźnym, syntetycznym podejściem wizualnym. Lucía usuwa dużą część informacji drugorzędnych, pozostawiając jedynie to, co uznaje za istotne. Spokojne twarze, duże płaszcze barw, zdefiniowane kontury i płaskie formy tworzą obrazy od razu czytelne, lecz przepełnione wrażliwością.

W jej języku słychać echa ilustracji współczesnej i malarstwa naïf, wraz z dekoracyjnymi odniesieniami zbliżającymi się do art déco i art nouveau. Jednak te elementy pojawiają się z reinterpretacją z własną wrażliwością, cieplejszą, codzienną i kobiecą.

Jednym z najbardziej interesujących aspektów jej pracy jest użycie koloru. Pudrowe róże, terakoty, ochry, musztardy i tonacje kremowe korespondują z głębokimi czerniami, niebieskozielonymi odcieniami zieleni, intensywnymi czerwieniami i bardzo czystymi bielami. W niektórych kompozycjach paleta jest delikatna i niemal domowa; w innych kontrast kolorystyczny nabiera wyraźnie graficznego nasilenia.

Kobieta zajmuje centralne miejsce w praktycznie całym jej panteonie malarskim. Nie pojawia się ona jako bohaterka heroiczna czy zdystansowana, lecz jako kobiecość spokojna, elegancka i introspektywna. To postacie o łagodnych spojrzeniach, spokojnych pozach i powściągliwych gestach. Istnieje glamour, ale to glamour intymne i ciche.

Koty odgrywają tu szczególnie interesującą rolę. Częściej niż jako dekoracyjne elementy, służą jako symbole towarzystwa, niezależności, czułości i emocjonalnego schronienia. W pracach, w których kobieta i zwierzę się przytulają, krzywizny ludzkiego ciała i kształty kota niemal się przenikają, przemieniając kompozycję w przedstawienie czułości.

Kwiaty i roślinność pełnią podobną funkcję. Otaczają bohaterszki, pojawiają się na ich sukniach lub integrują się z tłem do tego stopnia, że granica między figurą a naturą bywa zatarcia. W ten sposób kobieta, natura i świat zwierząt tworzą wspólną wrażliwość.

W utworach takich jak figura obejmująca kota na czerwonym tle, Lucía radykalnie ogranicza paletę barw, aby zbudować obraz kontrastem między czernią, bielą a czerwienią. Paski na sukni przestają być jedynie wzorem i stają się głównym środkiem kompozycyjnym: otaczają obie postacie i koncentrują całą scenę na geście objęcia. Efekt przekazuje ochronę, intymność i milczenie.

W innych pracach, jak kobieta siedząca obok kota i kieliszek wina, artystka rozwija kompozycję bliższą współczesnemu designowi. Terracotta z sukni dialoguje z miękkimi różami, beżem i zielono-szałwiowym, tworząc wyrafinowany obraz, który nie wydaje się zimny. Bohaterka nie wykonuje żadnego konkretnego działania; po prostu istnieje we własnej przestrzeni. Właśnie ta nieobecność dramatyzmu stanowi dużą część uroku tego dzieła.

Tak Lucía Lauren rozwija malarstwo pozornie prostolinijne, ale starannie skonstruowane. Jej język nie opiera się na technicznym popisie, lecz na zdolności do zredukowania sceny i odnalezienia w niej emocji istotnej.

Jej wszechświat jest kobiecy, botaniczny, domowy i afektywny. Pojawia się w nim codzienna piękność, relacja ze zwierzętami, opieka, kontemplacja i natura jako schronienie. Jej malarstwo posiada cechę szczególnie atrakcyjną: może wydawać się dekoracyjne na pierwszy rzut oka, lecz za tą urodą kryje się nieustanna poszukiwanie harmonii, wrażliwości i spokoju.

We współczesnym pejzażu, w którym wiele obrazów stara się przyciągnąć uwagę nadmiarem, Lucía Lauren wybiera drogę przeciwną: upraszcza. I to właśnie w tej prostocie kryje się duża część osobowości jej dzieła.

Dzieło artystki Lucía Laurent wykonane techniką Acryl na płótnie najwyższej jakości.
Wymiar 90 x 120 cm.
Oryginalne wydanie.
Wysyłka realizowana przez firmę United Parcel Service (UPS) na Hiszpanię i Europę, a przez firmę Fedex na resztę świata.
Dzieło zostanie wysłane zwinięte i będzie zabezpieczone kilkoma warstwami opakowań, folią bąbelkową i umieszczone w wytrzymej tubie.
Po zapłacie za dzieło, na proces pakowania i przekazania firmie wysyłkowej potrzebne są trzy dni.
Przesyłka dotrze po upływie dziesięciu dni, w zależności od kraju docelowego.
„Ta partia zawiera wizualizacje wykonane sztuczną inteligencją. Sprawdź oryginalne fotografie, aby potwierdzić rzeczywisty stan dzieła.”



To dzieło w technice akrylu na płótnie prezentuje intymną reprezentację dwóch mężczyzn wtulonych w spokojny pocałunek, stworzoną w stylu kubistycznym figuratywnym z wpływami art déco i konstruktivizmu. Charakteryzuje je grubymi czarnymi konturami, precyzyjnie oddzielającymi postaci od tła na plamy koloru, które równoważą odcienie ciepłe, takie jak intensywna czerwień i ochra, z neutralnymi, białymi i czarnymi tonami. Spokojny wyraz twarzy i zamknięte oczy, w połączeniu z harmonijną interakcją płaszczyzn geometrycznych otaczających postacie, tworzą atmosferę spokoju, ochrony, czułości i równowagi formalnej.