Lucía Laurent - XL - Tríptico Humano






Ukończyła Historię Sztuki na École du Louvre, specjalizując się w sztuce współczesnej ponad 25 lat.
€ 3 | ||
|---|---|---|
€ 2 |
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 142038
Doskonała ocena na Trustpilot.
Lucía Laurent - XL prezentuje Tríptico Humano, obraz akrylowy na płótnie w oryginalnej edycji, pochodzący z Hiszpanii, powstały po 2020 roku, o wymiarach 120 cm wysokości i 90 cm szerokości, wielobarwny, ręcznie podpisany i sprzedawany bezpośrednio przez artystę.
Opis od sprzedawcy
Lucía Lauren (LILI) to kubańska artystka o wykształceniu plastycznym głównie autodidaktycznym, absolwentka Comunicacion Social na Uniwersytecie de La Habana.
Jej relacja z obrazem zaczęła się znacznie wcześniej niż profesjonalne zajęcie malarstwem. Fotografia stanowiła jej pierwszy terytorium twórcze: dzięki niej wykształciła szczególną wrażliwość na kompozycję, równowagę wizualną, gest i przedstawienie ludzkiej figury. Następnie przez kilka lat zgłębiała świat tatuażu, etap decydujący dla zrozumienia znaczenia, jakie nabierają w jej obecnym malarstwie linia, sylwetka, upraszczanie form i jasność graficzna.
Ostatecznie odkryła sztuki plastyczne jako znacznie szerszą przestrzeń ekspresji. Malarstwo pozwoliło jej połączyć wcześniejsze doświadczenia i przekształcić je w intymny i łatwo rozpoznawalny wszechświat, zbudowany głównie techniką akrylu na płótnie.
Dzieło Lucii Lauren krąży głównie wokół kobiety, natury, kwiatów i zwierząt, z ciągłą obecnością kota jako cichego towarzysza jej bohaterek. To sceny, które rzadko dążą do opowiadania niezwykłych wydarzeń. Wręcz przeciwnie, artystka wydaje się interesować najdrobniejszymi chwilami spokoju: kobieta trzymająca kota, postać otoczona kwiatami, kieliszek wina, wyobrażona hortensja lub po prostu moment kontemplacji.
Jej malarstwo opiera się na wyrazistej syntezie wizualnej. Lucía usuwa sporą część informacji drugo-rzędnych, zachowując jedynie to, co uznaje za istotne. Spokojne twarze, duże obszary koloru, zdefiniowane kontury i płaskie formy tworzą obrazy od razu czytelne, lecz nasycone wrażliwością.
W jej języku odnajdujemy echa ilustracji współczesnej i malarstwa naif, wraz z dekoracyjnymi odniesieniami w pobliżu stylu art déco i art nouveau. Jednak te elementy pojawiają się reinterpretowane z własną wrażliwością, cieplejszą, codzienną i kobiecą.
Jednym z najciekawszych aspektów jej pracy jest użycie koloru. Delikatne róże, terakoty, ochry, musztardy i kremowe odcienie współistnieją z głębokimi czernimi, chłodnymi zieleniami niebiesko zielenącymi, intensywnymi czerwieniami i czystą bielą. W niektórych kompozycjach paleta jest delikatna i prawie domowa; w innych kontrast koloru nabiera wyraźnie graficznej intensywności.
Kobieta zajmuje centralne miejsce niemal w całym jej malarskim wszechświecie. Nie pojawia się jako postać heroiczna ani odległa, lecz z spokojną, elegancką i introspektową kobiecością. To postacie o spokojnych spojrzeniach, powolnych pozach i powściągliwych gestach. Istnieje glamour, ale jest to glamour intymne i ciche.
Koty odgrywają szczególnie interesującą rolę. Więcej niż zwykłe elementy dekoracyjne, działają jako symbole towarzyszenia, niezależności, czułości i emocjonalnego schronienia. W dziełach, gdzie kobieta i zwierzę się przytulają, łuki ludzkiego ciała i kształty kota praktycznie zlewają się, przekształcając kompozycję w reprezentację afektu.
Kwiaty i roślinność pełnią podobną funkcję. Otaczają bohatérki, pojawiają się na ich sukniach lub integrują się w tła, często zacierając granicę między postacią a naturą. Dzięki temu kobieta, natura i świat zwierząt kończą tworzyć tę samą wrażliwość.
W dziełach takich jak figura obejmująca kota na czerwonym tle, Lucía radykalnie ogranicza paletę, aby zbudować obraz kontrastem czerni, bieli i czerwieni. Pasy na sukience przestają być jedynie wzorem i stają się głównym środkiem kompozycyjnym: otaczają obie postacie i koncentrują całą scenę na geście objęcia. Efekt przekazuje ochronę, intymność i ciszę.
W innych pracach, takich jak kobieta siedząca obok kota i kieliszka wina, artystka rozwija kompozycję bliższą nowoczesnemu designowi. Terakota sukienki dialoguje z delikatnymi różami, beżem i zielenią niebieskawą, tworząc wyrafinowany obraz, który nie jest zimny. Bohaterka nie wykonuje żadnego konkretnego działania; po prostu istnieje w swojej przestrzeni. To właśnie ta brak dramatyzmu stanowi dużą część uroku dzieła.
Lucía Lauren rozwija w ten sposób malarstwo, które wygląda na proste, ale jest starannie skonstruowane. Jej język nie zależy od ostentacyjnego technicznego wirtuozy; opiera się na zdolności do zredukowania sceny, aby odnaleźć jej esencjonalną emocję.
Jej wszechświat jest żeński, botaniczny, domowy i afektywny. Pojawia się w nim codzienna piękność, relacja ze zwierzętami, troska, kontemplacja i natura jako schronienie. Jej malarstwo posiada szczególną cechę przyciągającą: na pierwszy rzut oka może być dekoracyjne, ale za tą urodą kryje się nieustanna poszukiwanie harmonii, wrażliwości i spokojności.
W kontekście współczesnym, gdzie wiele obrazów stara się przyciągnąć uwagę nadmiarem, Lucía Lauren wybrała odwrotną drogę: upraszcza. A właśnie w tej prostocie tkwi duża część osobowości jej dzieła.
Dzieło sztuki artystki Lucía Laurent wykonane techniką Acryl na płótnie wysokiej klasy.
Wymiar 90 x 120 cm.
Wydanie oryginalne.
Wysyłka odbędzie się poprzez firmę United Parcel Service (UPS) do Hiszpanii i Europy oraz poprzez firmę FedEx do reszty świata.
Obraz będzie rolkowy i zabezpieczony kilkoma warstwami opakowania, folią bąbelkową i umieszczony w wytrzymałej tubie.
Po zapłacie za dzieło, proces pakowania i przekazania firmie wysyłkowej zajmuje trzy dni.
Przesyłka dotrze do klienta w ciągu dziesięciu dni, w zależności od kraju docelowego.
„Ten part zawiera wizualizacje wykonane z użyciem sztucznej inteligencji. Sprawdź oryginalne fotografie, aby potwierdzić rzeczywisty stan dzieła.”
To dzieło w technice akrylu na płótnie prezentuje intymną kompozycję figuralną trzech postaci splątanych w serdecznym uścisku, wykonane w wyraźnym modernistycznym duchu kubizmu i inspirowane stylem Art Déco i konstruktywizmem. Dzięki wyraźnym i stylizowanym czarnym konturom anatomia postaci jest syntetyzowana w płynnych i geometrycznych płaszczyznach, zharmonizowanych bogatą paletą kolorów płaskich, dominują czerwony żar, czerń, ochra, biel i ciepłe odcienie skóry. Spokojne wyrazy z zamkniętymi oczami, wraz z rytmem krzywych linii w tle abstrakcji łączących się z ciałami, przekazują głęboki nastrój współuczestnictwa, czułości, ochrony i równowagi formalnej.
Lucía Lauren (LILI) to kubańska artystka o wykształceniu plastycznym głównie autodidaktycznym, absolwentka Comunicacion Social na Uniwersytecie de La Habana.
Jej relacja z obrazem zaczęła się znacznie wcześniej niż profesjonalne zajęcie malarstwem. Fotografia stanowiła jej pierwszy terytorium twórcze: dzięki niej wykształciła szczególną wrażliwość na kompozycję, równowagę wizualną, gest i przedstawienie ludzkiej figury. Następnie przez kilka lat zgłębiała świat tatuażu, etap decydujący dla zrozumienia znaczenia, jakie nabierają w jej obecnym malarstwie linia, sylwetka, upraszczanie form i jasność graficzna.
Ostatecznie odkryła sztuki plastyczne jako znacznie szerszą przestrzeń ekspresji. Malarstwo pozwoliło jej połączyć wcześniejsze doświadczenia i przekształcić je w intymny i łatwo rozpoznawalny wszechświat, zbudowany głównie techniką akrylu na płótnie.
Dzieło Lucii Lauren krąży głównie wokół kobiety, natury, kwiatów i zwierząt, z ciągłą obecnością kota jako cichego towarzysza jej bohaterek. To sceny, które rzadko dążą do opowiadania niezwykłych wydarzeń. Wręcz przeciwnie, artystka wydaje się interesować najdrobniejszymi chwilami spokoju: kobieta trzymająca kota, postać otoczona kwiatami, kieliszek wina, wyobrażona hortensja lub po prostu moment kontemplacji.
Jej malarstwo opiera się na wyrazistej syntezie wizualnej. Lucía usuwa sporą część informacji drugo-rzędnych, zachowując jedynie to, co uznaje za istotne. Spokojne twarze, duże obszary koloru, zdefiniowane kontury i płaskie formy tworzą obrazy od razu czytelne, lecz nasycone wrażliwością.
W jej języku odnajdujemy echa ilustracji współczesnej i malarstwa naif, wraz z dekoracyjnymi odniesieniami w pobliżu stylu art déco i art nouveau. Jednak te elementy pojawiają się reinterpretowane z własną wrażliwością, cieplejszą, codzienną i kobiecą.
Jednym z najciekawszych aspektów jej pracy jest użycie koloru. Delikatne róże, terakoty, ochry, musztardy i kremowe odcienie współistnieją z głębokimi czernimi, chłodnymi zieleniami niebiesko zielenącymi, intensywnymi czerwieniami i czystą bielą. W niektórych kompozycjach paleta jest delikatna i prawie domowa; w innych kontrast koloru nabiera wyraźnie graficznej intensywności.
Kobieta zajmuje centralne miejsce niemal w całym jej malarskim wszechświecie. Nie pojawia się jako postać heroiczna ani odległa, lecz z spokojną, elegancką i introspektową kobiecością. To postacie o spokojnych spojrzeniach, powolnych pozach i powściągliwych gestach. Istnieje glamour, ale jest to glamour intymne i ciche.
Koty odgrywają szczególnie interesującą rolę. Więcej niż zwykłe elementy dekoracyjne, działają jako symbole towarzyszenia, niezależności, czułości i emocjonalnego schronienia. W dziełach, gdzie kobieta i zwierzę się przytulają, łuki ludzkiego ciała i kształty kota praktycznie zlewają się, przekształcając kompozycję w reprezentację afektu.
Kwiaty i roślinność pełnią podobną funkcję. Otaczają bohatérki, pojawiają się na ich sukniach lub integrują się w tła, często zacierając granicę między postacią a naturą. Dzięki temu kobieta, natura i świat zwierząt kończą tworzyć tę samą wrażliwość.
W dziełach takich jak figura obejmująca kota na czerwonym tle, Lucía radykalnie ogranicza paletę, aby zbudować obraz kontrastem czerni, bieli i czerwieni. Pasy na sukience przestają być jedynie wzorem i stają się głównym środkiem kompozycyjnym: otaczają obie postacie i koncentrują całą scenę na geście objęcia. Efekt przekazuje ochronę, intymność i ciszę.
W innych pracach, takich jak kobieta siedząca obok kota i kieliszka wina, artystka rozwija kompozycję bliższą nowoczesnemu designowi. Terakota sukienki dialoguje z delikatnymi różami, beżem i zielenią niebieskawą, tworząc wyrafinowany obraz, który nie jest zimny. Bohaterka nie wykonuje żadnego konkretnego działania; po prostu istnieje w swojej przestrzeni. To właśnie ta brak dramatyzmu stanowi dużą część uroku dzieła.
Lucía Lauren rozwija w ten sposób malarstwo, które wygląda na proste, ale jest starannie skonstruowane. Jej język nie zależy od ostentacyjnego technicznego wirtuozy; opiera się na zdolności do zredukowania sceny, aby odnaleźć jej esencjonalną emocję.
Jej wszechświat jest żeński, botaniczny, domowy i afektywny. Pojawia się w nim codzienna piękność, relacja ze zwierzętami, troska, kontemplacja i natura jako schronienie. Jej malarstwo posiada szczególną cechę przyciągającą: na pierwszy rzut oka może być dekoracyjne, ale za tą urodą kryje się nieustanna poszukiwanie harmonii, wrażliwości i spokojności.
W kontekście współczesnym, gdzie wiele obrazów stara się przyciągnąć uwagę nadmiarem, Lucía Lauren wybrała odwrotną drogę: upraszcza. A właśnie w tej prostocie tkwi duża część osobowości jej dzieła.
Dzieło sztuki artystki Lucía Laurent wykonane techniką Acryl na płótnie wysokiej klasy.
Wymiar 90 x 120 cm.
Wydanie oryginalne.
Wysyłka odbędzie się poprzez firmę United Parcel Service (UPS) do Hiszpanii i Europy oraz poprzez firmę FedEx do reszty świata.
Obraz będzie rolkowy i zabezpieczony kilkoma warstwami opakowania, folią bąbelkową i umieszczony w wytrzymałej tubie.
Po zapłacie za dzieło, proces pakowania i przekazania firmie wysyłkowej zajmuje trzy dni.
Przesyłka dotrze do klienta w ciągu dziesięciu dni, w zależności od kraju docelowego.
„Ten part zawiera wizualizacje wykonane z użyciem sztucznej inteligencji. Sprawdź oryginalne fotografie, aby potwierdzić rzeczywisty stan dzieła.”
To dzieło w technice akrylu na płótnie prezentuje intymną kompozycję figuralną trzech postaci splątanych w serdecznym uścisku, wykonane w wyraźnym modernistycznym duchu kubizmu i inspirowane stylem Art Déco i konstruktywizmem. Dzięki wyraźnym i stylizowanym czarnym konturom anatomia postaci jest syntetyzowana w płynnych i geometrycznych płaszczyznach, zharmonizowanych bogatą paletą kolorów płaskich, dominują czerwony żar, czerń, ochra, biel i ciepłe odcienie skóry. Spokojne wyrazy z zamkniętymi oczami, wraz z rytmem krzywych linii w tle abstrakcji łączących się z ciałami, przekazują głęboki nastrój współuczestnictwa, czułości, ochrony i równowagi formalnej.
