Lucía Laurent - XL - Tres Almas

Lucía Lauren (LILI) jest kubańską artystką o wykształceniu plastycznym w głównej mierze autodidaktką, absolwentką kierunku Komunikacja Społeczna na Uniwersytecie w Hawanie.

Jej stosunek do obrazu zaczął się dużo wcześniej, niż poświęciła się profesjonalnie malarstwu. Fotografia stanowiła jej pierwszy teren twórczy: dzięki niej rozwinęła szczególną wrażliwość na kompozycję, równowagę wizualną, gest i przedstawienie ludzkiej sylwetki. Następnie przez kilka lat zgłębiała świat tatuażu, etap decydujący dla zrozumienia, jak istotną rolę w jej obecnym malarstwie odgrywają linia, sylwetka, upraszczanie form i jasność graficzna.

W końcu odnalazła w sztukach plastycznych znacznie szerszą przestrzeń wyrazu. Malarstwo pozwoliło jej połączyć wcześniejsze doświadczenia i przekształcić je w intymny i rozpoznawalny wszechświat, tworzony przede wszystkim za pomocą akrylu na płótnie.

Twórczość Lucía Lauren koncentruje się szczególnie na kobiecie, naturze, kwiatach i zwierzętach, z przewijającą się obecnością kota jako milczącego towarzysza bohaterek. Są to sceny, które rzadko starają się opowiadać o wydarzeniach nadzwyczajnych. Wręcz przeciwnie, artystka wydaje się interesować drobnymi chwilami spokoju: kobietą trzymającą kota, postacią otoczoną kwiatami, kieliszkiem wina, wyobrażonym ogrodem lub po prostu chwilą kontemplacji.

Jej malarstwo opiera się na wyraźnej syntezie wzrokowej. Lucía usuwa dużą część informacji drugoplanowej, pozostawiając tylko to, co uznaje za istotne. Spokojne twarze, duże pola koloru, zdefiniowane kontury i płaskie formy tworzą obrazy od razu czytelne, a jednocześnie nasycone wrażliwością.

W jej języku odnajdujemy echa ilustracji współczesnej i malarstwa naïf, wraz z odniesieniami dekoracyjnymi bliskimi art déco i art nouveau. Jednak te elementy występują w reinterpretacji z własną wrażliwością — cieplejszą, codzienną i kobiecą.

Jednym z najciekawszych aspektów jej pracy jest użycie koloru. Pudrowe róże, terakoty, ochry, żółcie musztardowe i kremowe odcienie współistnieją z głębokimi czerniami, zieleniami o odcieniu niebieskawym, intensywnymi czerwieniami i bardzo czystymi bielami. W niektórych kompozycjach paleta jest delikatna i niemal domowa; w innych kontrast chromatyczny nabiera wyraźnie graficznej intensywności.

Kobieta zajmuje centralne miejsce w praktycznie całym swoim uniwersum malarskim. Nie pojawia się przedstawiana jako postać heroiczna czy odległa, lecz z cechującą ją spokojną, elegancką i introspektywną kobiecością. Są to postacie o spokojnych spojrzeniach, zwolnionych pozach i powściągniętych gestach. Istnieje glamour, lecz to glamour intymne i ciche.

Koty odgrywają szczególnie interesującą rolę. Bardziej niż proste elementy dekoracyjne, pełnią funkcję symboli towarzyszenia, niezależności, czułości i emocjonalnego schronienia. W pracach, gdzie kobieta i zwierzę się przytulają, krzywizny ludzkiego ciała i kształty kota praktycznie się zlewają, przekształcając kompozycję w reprezentację afektu.

Kwiaty i roślinność pełnią podobną funkcję. Otaczają bohatertki, pojawiają się na ich sukniach lub integrated w tła, aż czasem zacierają granicę między figurą a naturą. W ten sposób kobieta, natura i świat zwierząt ostatecznie tworzą jedną wrażliwość.

W utworach jak figura obejmująca kota na czerwonym tle, Lucía radykalnie redukuje paletę, by zbudować obraz kontrastem między czernią, bielą a czerwienią. Pasy na sukni przestają być tylko wzorem i stają się głównym środkiem kompozycyjnym: otaczają obie postacie i koncentrują całą scenę na geście objęcia. Efekt przekazuje ochronę, intymność i ciszę.

W innych pracach, jak kobieta siedząca obok kota i kieliszka wina, artystka rozwija kompozycję bliższą projektowaniu współczesnemu. Terrakota sukni dialoguje z delikatnymi różami, beżami i zielono-niebieskawym, tworząc obraz wyrafinowany, lecz niezimny. Bohaterka nie wykonuje żadnego konkretnego działania; po prostu istnieje w swojej przestrzeni. Właśnie ta nieobecność dramatyzmu stanowi dużą część uroku dzieła.

Tak powstaje Lucía Lauren — malarstwo pozornie proste, lecz starannie konstruowane. Jej język nie polega na ostentacyjnym wirtuozyjnym technicznym kunszcie, lecz na zdolności do zredukowania sceny, by odnaleźć jej istotną emocję.

Jej wszechświat jest kobiecy, botaniczny, domowy i afektywny. Pojawiają się w nim codzienna piękno, stosunek do zwierząt, opieka, kontemplacja i natura jako schronienie. Jej malowidła posiadają szczególną cechę atrakcyjności: na pierwszy rzut oka mogą być dekoracyjne, lecz za tą urodą kryje się ciągłe poszukiwanie harmonii, wrażliwości i spokoju.

W kontekście współczesnym, gdzie wiele obrazów stara się zwrócić uwagę nadmiarem, Lucía Lauren wybiera drogę przeciwną: upraszcza. I właśnie w tej prostocie mieści się znacząca część osobowości jej twórczości.

Obrał sztuki artystki Lucía Laurent wykonany techniką Acryl na płótnie profesjonalnym wysokiej jakości.
Wymiary 90 x 120 cm obrazu.
Wydanie oryginalne.
Wysyłka będzie realizowana za pośrednictwem firmy United Parcel Service (UPS) do Hiszpanii i Europy, a za pośrednictwem firmy Fedex do reszty świata.
Dzieło zostanie zwinięte i zabezpieczone kilkoma warstwami opakowania, folią bąbelkową oraz umieszczone w odpornym tubusie.
Po opłaceniu dzieła, proces pakowania i przekazania do firmy wysyłkowej trwa trzy dni.
Przedmiot dotrze do odbiorcy w ciągu dziesięciu dni, zależnie od kraju docelowego.
„Ten lote zawiera wizualizacje wykonane sztuczną inteligencją. Sprawdź oryginalne fotografie, aby potwierdzić rzeczywisty stan dzieła.”


„Tres Almas” to dzieło w technice akrylu na płótnie o języku figuratywnym współczesnym, charakteryzujące się stylizowaną kompozycją, wyraźnymi liniami i paletą kolorów o dużej sile wizualnej. Trzy postacie kobiece, przedstawione za pomocą krzywych kształtów i bloczków koloru w odcieniach terakoty, czerni, niebieskiego, różu i kości słoniowej, tworzą wizualny dialog oparty na kontrastach i dopełnianiu. Rozmieszczenie ciał przekazuje bliskość, zaufanie i poczucie jedności milczącej, podczas gdy różnorodność odcieni może być interpretowana jako celebracja tożsamości i różnorodności żeńskości. Artysta zdaje się poszukiwać uproszczonej reprezentacji ludzkiej postaci, odchodząc od realizmu, by przekształcić ciało, kolor i geometria w nośniki wyrazu emocjonalnego.