Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic licensed print - 2004

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania księgi poezji „Parler Seul” (**) (Mówić samemu), napisanej przez Tristana Tzary w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum bawełnianym w 100% o wysokiej gramaturze (220 g).
Podpisana na płycie.
Stempel wydawcy i spadkobierstwa Miró na odwrocie kartki.
W zestawie Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani eksponowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym folderze sztuki, dlatego zachowana w doskonałym stanie).

Dzieło zostanie starannie zmanipulowane i zapakowane w płaski kartonowy pakiet wzmocniony. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka obejmuje również pełne ubezpieczenie wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku zagubienia lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

(*) Joán Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Był na akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d’Art de Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne krajobrazy, które kształtują go jako osobę i artystę, to w zasadzie Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie punktem kontrastu do intelektualnego napięcia, które panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych razem z poetami surrealistami i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusim i Giacometti’ego oraz wystawiał razem z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Inspiracja ekspresjonizmem abstrakcyjnym odkrywa go w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, podczas II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój exile we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Głębokie przywiązanie do krajobrazu Mont-roig najpierw, a później Mallorki, będzie determinujące w jego twórczości. Więź z ziemią oraz zainteresowanie codziennymi przedmiotami i otoczeniem naturalnym będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró uchyla się od akademickizmu, wciąż poszukuje dzieła globalnego i czystego, nieprzypisanego do żadnego konkretnego ruchu. Zawartość w formach i publicznych manifestacjach, to poprzez fakt plastyczny Joán Miró ukazuje swoją buntowniczość i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i bezkształtne Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu przy znikomej liczbie wczesnych szkiców, mają twórczy temperament przypadkowych wersów Tzary.
Wersja oryginalna została przygotowana przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joán Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Był na akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d’Art de Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne krajobrazy, które kształtują go jako osobę i artystę, to w zasadzie Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie punktem kontrastu do intelektualnego napięcia, które panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych razem z poetami surrealistami i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti’ego oraz wystawiał razem z Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Inspiracja ekspresjonizmem abstrakcyjnym odkrywa go w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, podczas II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój exile we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Głębokie przywiązanie do krajobrazu Mont-roig najpierw, a później Mallorki będzie determinujące w jego twórczości. Więź z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickiego stylu, wciąż dąży do dzieła ogólnego i czystego, nieprzydzielonego do żadnego ruchu. Zawartość w formach i w publicznych manifestacjach, to poprzez czyn plastyczny Joán Miró pokazuje swoją buntowniczość oraz dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorfe Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu z bardzo niewielką liczbą wstępnych szkiców, mają twórczą werwę losowych wierszy Tzary.
Wydanie oryginalne zostało przygotowane przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 stanowi hors-texte.