Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic licensed print 2004 - COA

Litografia Joana Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzoną pierwotnie przez Miró do zilustrowania książki poetyckiej „Parler Seul” (**) (Mówić tylko), napisanej przez Tristan Tzara w 1947 roku.
Wydana przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze vellum bawełnianym o wysokiej gramaturze (220 g).
Podpisana na płaszczyźnie.
Stempel wydawcy oraz Sukces Miró na odwrocie arkusza.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani prezentowana, zawsze przechowywana w profesjonalnym portfolio sztuki, dlatego zachowała się w idealnym stanie).

Dzieło będzie ostrożnie manipulowane i pakowane w płaskie kartonowe paczki wzmocnione. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Wysyłka będzie ponadto objęta pełnym ubezpieczeniem wartości końcowej dzieła z całkowitym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez ponoszenia kosztów dla nabywcy.

(*) Joaan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w Akademii La Llotja sprzeciwiając się woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtowały go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem dla intelektualnego niepokoju, który mieszka w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistycznymi i najkreatywniejszymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte'a, Brancusiego i Giacometti'ego i wystawiał wraz z Dalím, Tanguy'em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o Dadaizmie i Surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joann Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się na Majorce, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracach rzeźbiarskich i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie Majorki, będzie determinujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającą przyrodą będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickości, dążąc do stałego poszukiwania dzieła globalnego i czystego, nieprzystającego do żadnego określonego ruchu. Zawarte w formach i publicznych manifestacjach, jest to poprzez czyn plastyczny, gdzie Joao Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyszcząco spontaniczne i bezkształtne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo nielicznych szkicach przygotowawczych, mają twórczy zapał przypadkowych wersów Tzary.
Wersja oryginalna była autorstwa Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte. (*) Joaan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w Akademii La Llotja sprzeciwiając się woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które kształtują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem dla intelektualnego niepokoju, który mieszka w Paryżu, gdzie przeprowadził się w dwudziestych latach wraz z poetami surrealistycznymi i najkreatywniejszymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte'a, Brancusiego i Giacometti'ego i wystawiał wraz z Dalím, Tanguy'em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na kilku wystawach o Dadaizmie i Surrealizmie.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joann Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się na Majorce, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skupił się tam na pracach rzeźbiarskich i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie Majorki, będzie determinujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otaczającą przyrodą będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademickości, dążąc do stałego poszukiwania dzieła globalnego i czystego, nieprzystającego do żadnego określonego ruchu. Zawarte w formach i publicznych manifestacjach, jest to poprzez czyn plastyczny, gdzie Joao Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne, które go otaczają. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Błyszcząco spontaniczne i bezkształtne obrazy Miró, rysowane bezpośrednio na kamieniu przy bardzo nielicznych szkicach przygotowawczych, mają twórczy zapał przypadkowych wersów Tzary.
Wersja oryginalna była autorstwa Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z czego 18 to hors-texte."