Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic licensed print 2004 *COA*

Litografia Joana Miró (*)

To dzieło reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania zbioru poemów „Parler Seul” (**) (Mówienie samemu), napisanego przez Tristana Tzary w 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonane na papierze vellum z bawełny o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płaszczyźnie.
Pieczęć wydawcy i Następcy Miró na odwrocie kartki.
Wraz z Certyfikatem Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (to dzieło nigdy nie było oprawiane ani eksponowane, przechowywane zawsze w profesjonalnym segregatorze sztuki, dzięki czemu zachowuje się w doskonałym stanie).

Dzieło będzie starannie manipulowane i zapakowane w płaską kartonową paczkę z dodatkowym wzmocnieniem. Wysyłka będzie z numerem śledzenia.

Wysyłka będzie ponadto objęta pełnym ubezpieczeniem na wartość końcową dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, na koszt sprzedającego, bez dodatkowych kosztów dla kupującego.


(*) Joannes Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Poszedł do akademii La Llotja niezgodnie z wolą rodziców, którzy chcieli, aby pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fauvistów oraz kubistów.
Jego pejzaże emocjonalne, które ukształtowały go jako osobę i artystę, są w zasadzie Mont-roig, Paryż, Mallorca i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem dla intelektualnego poruszenia, jakie przeżywa w Paryżu, do którego przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistami i najbardziej kreatywnymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusia i Giacomettiego, i wystawiał obok Dalí, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxa Erwina na kilku wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Impuls ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie Drugiej Wojny Światowej, Joan Miró porzuci swój azyl we Francji i osiedli się w Palmie de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Tam skupił się na pracach rzeźbiarskich i ceramicznych, aż do śmierci w 1983 roku.
Przywiązanie do krajobrazu Mont-roig najpierw, a następnie Mallorki, będzie mieć decydujące znaczenie w jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku oraz otoczeniem naturalnym staną się tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró ucieka od akademizmu, poszukując stałego stworzenia dzieła całościowego i czystego, nieprzypisanego do żadnego określonego ruchu. Zawarte w formach i w przejawach publicznych, to poprzez czyn plastykowy Joana Miró ukazuje swoją rebeliancką naturę i ogromną wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił skłoni go do stworzenia unikalnego i niezwykle osobistego języka, który czyni go jednym z najistotniejszych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje wyjątkowo skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy niezwykle spontaniczne i bezkształtne Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczą świeżość losowych wersów Tzary.

Pierwotna edycja została przygotowana przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, 49 z nich kolorowych, z czego 18 to hors-texte.