Bordone - Enzo Mari - 2025

Simona Bordone: Enzo Mari - Milano, Mistrzowie Architektury Designu pod redakcją Marianny Guernieri - RCS 2025.

w formacie 4to, 26 x 28,5 cm, broszura z klapkami, 95 stron, całkowicie ilustrowana kolorowo, stan doskonały, okładka nienaruszona, broszura mocno zszyta, strony wewnętrzne czyste, bez zagnieceń ani plam, doskonała kopia do kolekcji.

Mari zastosował w swojej twórczości swoje osobiste badania dotyczące percepcji i społecznego wymiaru designu, jego funkcji w życiu codziennym oraz roli projektanta w procesie produkcyjnym. Projektant, według Mari, nie powinien ograniczać się do tworzenia pięknych przedmiotów i miłych form: aspekt funkcjonalny był nieodzowny, tak jak była nieodzowna skuteczność wyborów projektowych w zakresie materiałów i technik, nie może być poezji bez metody. Według wielkiego światowego designu, Alessandro Mendiniego, Mari nie jest projektantem; gdyby nie było jego przedmiotów, niewiele by mnie to obchodziło. Mari jednak jest sumieniem nas wszystkich, sumieniem projektantów, to ma znaczenie. Krytyczny wobec tego, czym design stał się po zakończeniu złotego wieku lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, Mari obwinia marketing za to, że przekształcił projektant w prostego realizatora trendów. W obliczu tych rozważań w 1999 roku Mari napisał Manifest Barcelony, w którym twierdzi, że trzeba powrócić do „utopijnej napiętości korzeni designu” i wzywa nową przysięgę Hipokratesa, zgodnie z którą „etika jest celem każdego projektu”.

Mari jest powszechnie uznawany za jednego z największych teoretyków designu włoskiego i światowego. Od lat pięćdziesiątych uczestniczy w ruchach awangardowych związanych z designem, wchodząc do grupy Sztuka kinetyczna; tam miał okazję poznać Bruno Munari, który wywarł wpływ na część jego przyszłych prac, takich jak 16 zwierząt i 16 ryb. W 1963 roku zostaje koordynatorem Grupy Nowa Tendencja i organizuje wystawę grupy na Biennale w Zagrzebiu w 1965 roku. W latach 1963–1966 prowadził zajęcia w Szkole Towarzystwa Humanitarnego w Mediolanie; była to jego pierwsza doświadczenie dydaktyczne, kontynuowane do lat 2000 w licznych prestiżowych instytucjach, w tym na Politechnice Mediolańskiej, gdzie prowadził różne kursy na wydziałach Projektowania Industrialnego i Architektury, w latach osiemdziesiątych był profesorem ISIA we Florencji (Istituto Superiore per le Industrie Artistiche) z laboratorium designu, które doprowadziło do wyjątkowo interesujących rezultatów. W Parmie był nauczycielem Historii Sztuki. W ciągu tych lat opracował własną teorię designu i zastosował ją w projektach z zakresu produktu, grafiki i wystroju wnętrz. Za tę nieprzerwaną pracę badawczą w 1967 roku został uhonorowany Compasso d’Oro za „badania indywidualne nad designem”. Także w 1967 rozpoczęła się jego długoletnia współpraca z Ceramiche Gabbianelli: w odpowiedzi na prośbę o zaprojektowanie dekoracji na „keramikę designu”, Mari odmówił roli zwykłego grafika i podjął skomplikowaną drogę filozoficzną, która skłoniła go do powrotu do źródeł pojęcia dekoracji na ścianie. Jego kafelki (Seria Elementare z 1968, Traccia z 1978 i Decorato a Mano z 1981, jedna z najważniejszych serii) odnalazły technologie przeszłości i wypracowały poetikę form i kolorów opartą na znakach elementarnych. W 1970 roku Mari wydał Funkcję poszukiwań estetycznych, w której przeniósł nacisk debaty o designie z produktu na postać projektanta. W 1972 roku Mari uczestniczył w wystawie Italy: The New Domestic Landscape, w MOMA w Nowym Jorku; ta wystawa, niezwykle ważna, zapoczątkowała światową sławę „Made in Italy”, zaprezentowała przedmioty największych projektantów epoki, takich jak Vico Magistretti, Ettore Sottsass i Paolo Lomazzi. Mari był obecny na wystawie z wazonem odwracalnym Pago-Pago (1969) firmy Danese, wazonem z ABS-u, który mógł być używany w pozycji prostej lub odwrócony, zmieniając jego aspekt estetyczny; idea była umożliwienie elastyczności użytkowania, wobec niemożności stworzenia designu doskonałego do każdego wnętrza. Od 1976 do 1979 był prezesem Stowarzyszenia Projektowania Przemysłowego, przyznającego nagrody Compasso d’Oro za design. W 1983 Uniwersytet w Parmie poświęcił mu wystawę indywidualną, dzięki kolekcji 8500 szkiców i oryginalnych rysunków przekazanych Mariemu Centralnej Bibliotece i Archiwum Komunikacji uniwersytetu. Dzieła Mari są eksponowane w wiodących muzeach sztuki i designu na świecie, m.in. w Narodowej Galerii Sztuki Nowoczesnej w Rzymie, w Museum of Modern Art w Nowym Jorku czy w Triennale Design Museum w Mediolanie. Dwa dni przed jego śmiercią, 17 października, w Triennale w Mediolanie otwarto wystawę retrospektywną Enzo Mari, pod kuratelą Hansa Ulricha Obrista i Francescy Giacomelli, obszerne i dokumentalne spojrzenie na sześćdziesiąt lat działalności z dwustu pięćdziesięcioma eksponatami.

Uważne, ochronne opakowanie, szybka i śledzona wysyłka.