René Magritte (1898-1967), after - La Promesse

René Magritte - La Promesse / The Promise / De belofte - Offsetdruk/posterprint - 70 x 50 cm

Nazwa: René Magritte
Tytuł: La Promesse / The Promise / De belofte
Typ: Oryginalna plakatowa sztuka - Wysokiej jakości offsetdruk/posterprint na podstawie oryginalnego dzieła z 1954 roku
Wydawnictwo: KMSKB - Magritte Foundation - Standaard Uitgeverij
Styl: Współczesny - Surrealizm

Charakterystyki:
- Idealny stan: A+
- 70 x 50 cm
- Podpisany drukiem
- Na podstawie oryginalnego dzieła Magritte z 1954 roku

DODATKOWE INFO O ARTYście:
René François Ghislain Magritte (Lessen, 21 listopada 1898 – Schaerbeek, 15 sierpnia 1967) był belgijskim malarzem surrealistą.

René Magritte najpierw pracował jako projektant w fabryce tapet, a następnie tworzył również wiele plakatów.

Debiut Magritte’a w malarstwie obejmował prace kubistyczne, futurystyczne i abstrakcyjne, pod wpływem jego szefa pracy Victor Servranckx w fabryce tapet UPL (Les Usines Peters-Lacroix, w Machelen). Po zapoznaniu się z twórczością Giorgio de Chirico, w 1925 roku, Magritte zaczął przyswajać surrealistyczne elementy. De Chirico przedstawia rzeczy bardzo realistycznie, lecz w całkowicie odmiennych kontekstach przyczynowych i czasowych. W ten sposób podkreślał tajemniczość świata przedmiotów. Również porządek konwencjonalny i rozmieszczenie rzeczy są przez to ironizowane.

Magritte tworzył głównie malowidła olejne na płótnie, ale także gouache i przedmioty oraz kolaże.

Pod kierunkiem E.L.T. Mesenesa współpracował przy czasopiśmie Oesophage i w 1927 roku odbył swoją pierwszą indywidualną wystawę w galerii „Le Centaure” w Brukseli.

Między 1927 a 1930 rokiem Magritte mieszkał na przedmieściach Paryża, gdzie jego surrealistyczna wizja została uhonorowana przyjaźnią z Paulem Éluardem i Andrée Bretonem, którzy w 1924 roku napisali Manifest Surrealizmu. Gdy Breton żądał, by Magritte’owa żona zdjęła naszyjnik z krzyżykiem, zdecydował się wrócić do Brukseli.[1]

Kiedy w 1930 roku „Galerie Le Centaure”, z którą Magritte był związany kontraktowo, zbankrutowała, E.L.T. Mesens mógł zakupić wszystkie jego prace, wtedy ok. 200 sztuk.

W 1934 roku Magritte i jego otoczenie zastosowali technikę cadavre exquis również do obrazów, naśladując eksperymenty językowe, w których wiersz jest pisany przez wielu poetów.

W latach 1934–1937 Magritte podpisywał się pseudonimem „Emair” w plakacie filmowym niemieckiego dystrybutora filmów dźwiękowych Tobis Klangfilm. Archiwum miasta Leuven zachowuje siedem plakatów zaprojektowanych przez Magritte.

Podczas II wojny światowej Magritte pracował i przebywał we Francji w Carcassonne. Fałszował sztukę, by się utrzymać. Chodziło głównie o prace de Chirico, Picassa i Braque’a.[1] Przez krótki okres, między 1940 a 1946 rokiem, Magritte, na prośbę swojego agenta, nieco wzbogacił swoją paletę o akcenty impresjonistyczne (tzw. „okres Renoira”). Taki styl lepiej się sprzedawał.

W 1945 roku, po powrocie do Belgii, został członkiem Komunistycznej Partii Belgii. W 1948 roku krótko malował w stylu komiksowym, ale bez sukcesu.[1] Szybko jednak Magritte powrócił do dawnego, prawie fotorealistycznego stylu, nieco ostrzejszego z powodu napiętych relacji w jego surrealistycznym środowisku (Goemans, Scutenaire, Nougé, Lecomte, Souris, E.L.T. Mesens). Czarne poczucie humoru Magritte’a skłaniało go często do morbido figurativo, jeszcze bardziej „surrealistycznego” dzięki czasem niemożliwie wątpliwym nazwom nadawanym swoim dziełom.

W 1953 roku Magritte stworzył dekoracje ścienne w Casino w Knokke na belgijskim wybrzeżu, na zlecenie rodziny Nellens. Są one obecnie chronione przez Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen. W 1960 roku otrzymał belgijski Medal Państwowy za całokształt twórczości – to pierwszy raz, gdy Staatsprijs przyznano malarzowi.

W latach 50. XX wieku twórczość Magritte’a cieszyła się dużym zainteresowaniem kolekcjonerów z Nowego Jorku. To wyjaśnia obecność jego prac w amerykańskich kolekcjach do dziś. Znane jest także jego najsłynniejsze dzieło La Trahison des Images, również znajdujące się tam.

Magritte zmarł w 1967 roku w Schaerbeek na skutek raka trzustki, gdzie również został pochowany na miejscowym cmentarzu.

Większa część dorobku Magritte’a należy stylistycznie do surrealizmu, jednego z najważniejszych nurtów sztuki XX wieku. W wielu jego pracach pojawiają się nagie kobiety i realistycznie namalowane ryby. Prawdopodobnie odnosi się to do faktu, iż Magritte odnalazł swoją matkę nagą w Sambie po tym, jak popełniła samobójstwo.

Dzieło Magritte’a, podobnie jak prace Salvadora Dalí’ego i Carela Willinka, charakteryzuje się niezwykle precyzyjnym wykonaniem techniką malowania olejnego na płótnie, podkreślając realistyczny efekt przedstawień, które w rzeczywistości nie mogły istnieć.

Najbardziej znane dzieło Magritte’a bez wątpienia to La Trahison des Images (1928–29) lub „Kniega obrazów” z namalowanym tekstem: Ceci n'est pas une pipe pod bardzo realistycznym obrazem fajki. W tym dziele Magritte maluje fajkę z napisem tuż pod nią: “Dit deze is geen pijp” (pol. „To nie jest fajka”). Chce tym przypomnieć sobie i widzowi, że mamy do czynienia z płótnem namalowanym farbą olejną, czyli obrazem, a nie prawdziwą fajką. Każde odwołanie do prawdziwej fajki zdradza fakt, że fajka to w rzeczywistości pomysł i ma swój początek w umyśle.

Poprzez ciągłe zadawanie sobie pytań i w pewien sposób wprowadzanie w błąd, Magritte zmusza nas do refleksji na temat sztuki. W tym kontekście także tytuły prac Magritte’a mogą być interpretowane. Zwykle nie mają one związku z tematem samego obrazu. Późniejsi artyści konceptualni wyciągnęli ten wątek do granic, tworząc instalacje, performance lub happening i sprowadzając dzieło sztuki do idei. To także krytyka sztuk plastycznych, które uważają, że muszą wiernie odzwierciedlać rzeczywistość, jak późniejsi hiperrealistyczni artyści. René Magritte uważał, że zadanie malarza sztuki polega na umieszczeniu rzeczywistości w innym kontekście. Jego sztuka zawsze wywołuje więcej pytań niż odpowiedzi. Dowodem na to jest obraz syreny przedstawionej z głową ryby i nogami ludzkimi. Charakterystyczny jest również obraz bardzo realistycznie przedstawionej ryby, która z ogonowej strony przeobraża się w zapalaną cygarem z wirującą chmurą dymu (malarstwo „l'Exception” z 1963). Praca Magritte’a świadczy także o niezwykłej doskonałości technicznej malarstwa olejnego na płótnie.

Wiele prac Magritte’a ukazuje transformację jednego przedmiotu w drugi. Czasem dzieło wydaje się niemożliwe z innych powodów, na przykład seria domów mieszkalnych w nocy, nad którym świeci jasne niebo w dzień. Albo księżyc wiszący nad liśćmi drzewa. Sowy lub inne ptaki wyrastają jak z roślin.

Jest związany z następującymi artystami: Morris Louis Yves Klein Lucio Fontana Piet Mondriaan Niki de Saint Phalle Otto Piene Heinz Mack Kazimir Malevich Jean Tinguely Rainer Maria Latzke Jef Verheyen Pol Bury Walter Leblanc Rene Magritte André Racz Pierre Alechinsky Victor Vasarely Georges Vantongerloo Yves Klein Otto Piene Heinz Mack Lucio Fontana Piero Manzoni Jesús Rafael Soto Victor Vasarely Karl Otto Götz Gerhard Richter Anselm Kiefer Georg Baselitz Jannis Kounellis Cy Twombly Antoni Tàpies Hans Hartung Pierre Soulages Mark Rothko Kazuo Shiraga Bridget Riley Agostino Bonalumi Jean Tinguely Niki de Saint Phalle Guy Vandenbranden Marcel Duchamp Joseph Beuys Jean Tinguely Alexander Calder Nam June Paik Claes Oldenburg Chris Burden Richard Buckminster Fuller Karel Appel Asger Jorn Constant Nieuwenhuys Corneille Jean Dubuffet Jackson Pollock Willem de Kooning Hans Hartung Joan Miró Antoni Tàpies Sam Francis Franz Kline Mark Tobey André Masson Lucio Fontana Eduardo Chillida Kazuo Shiraga Zao Wou-Ki