José Pérez Gil Perezgil (1918–1998) - Pollo fabado

sé Pérez Gil «Pérezgil» (Caudete, 1918 – Alicante, 1998)

“Pollo fabado”
Olej na płótnie, 1957

Interesujący olej na płótnie wykonany przez José Pérez Gil, znanego artystycznie jako “Pérezgil” (1918–1998), wybitnego malarza hiszpańskiego XX wieku i jednej z najważniejszych postaci malarstwa alicanteńskiego swojej generacji.

Dzieło, zatytułowane „Pollo fabado”, pojawia się podpisane i datowane na 1950 w lewym dolnym rogu, okoliczność która pozwala precyzyjnie umiejscowić je we wczesnym, szczególnie interesującym okresie w karierze artysty.

Kompozycja skupia się na jednym zawieszonym kurczęciu, przedstawionym z dużą siłą plastyczną na tle celowo stonowanym. Pozycja zwierzęcia umożliwia rozwinąć ciało i pióro w różnych kierunkach, tworząc dynamiczną kompozycję, która kontrastuje z ciszą charakterystyczną dla martwej natury.

Jednym z najbardziej wyeksponowanych aspektów malarstwa jest właśnie traktowanie upierzenia. Pérezgil konstruuje ciało za pomocą energicznego, widocznego pociągnięcia pędzla, nakładając brązy, czerwień, ochry, czernie, szarości i drobne jasne akcenty. Materia malarska zyskuje tu istotne pierwszoplanowe znaczenie i pozwala odróżnić poszczególne strefy zwierzęcia za pomocą koloru i kierunku pociągnięć pędzla.

Głowa i grzebień, umieszczone na dole, wprowadzają intensywne odcienie czerwieni, które koncentrują uwagę widza, podczas gdy biele i błękity refleksów w upierzeniu dodają jasności i wzbogacają kompozycję barwną.

Tło, rozwiązane za pomocą ograniczonej gamy ziemistych i szarości tonów, unika wszelkich elementów anegdotycznych mogących konkurować z motywem głównym. Szczególnie interesująca okazuje się cień rzucany przez zwierzę, który wzmaga wrażenie objętości i głębi, i ukazuje uwagę Pérezgila poświęconą studium światła.

Dzieło łączy się z długą hiszpańską tradycją martwych natur i obrazów z zwierzętami, ale jest interpretowane w języku całkowicie własnym dla połowy XX wieku. Precyzja figuratywna koexists z wolnym, ekspresyjnym wykonaniem, co jest szczególnie widoczne w upierzeniu, gdzie pociągnięcie pędzla przestaje ograniczać się do opisu, stając się autonomznym elementem plastycznym.

O José Pérez Gil „Pérezgil”

José Pérez Gil urodził się w Caudeté (Albacete) w 1918 roku i zmarł w Alicante w 1998 roku. Jego życie i kariera były głęboko związane z Alicante, miastem, do którego przybył jako młody, i w którym to środowisku artystycznym ostatecznie zajął szczególne miejsce.

Szkołę wyższą studiował w Escuela Superior de Bellas Artes de San Fernando w Madrycie, później kontynuował kształcenie poprzez różne pobyty za granicą, wśród nich we Francji, Szwajcarii i Włoszech.

W trakcie swojej obszernej kariery rozwijał malarstwo figuralne o wyraźnej osobowości. Choć zyskał szczególne uznanie jako pejzażysta, gatunek ten przyniósł mu niektóre z najsławniejszych kompozycji, to uprawiał także martwą naturę, portret, wnętrza i rysunek.

Jego język malarski charakteryzuje się szczególną troską o światło, kolor, materię i budowę objętości, ewoluując w kierunku coraz bardziej swobodnego i ekspresyjnego pociągnięcia, bez utraty odniesienia figuratywnego.

Data 1950 czyni z tego dzieła interesujące świadectwo etapu kształtowania jego kariery. W tamtych latach Pérezgil już ukończył formację akademicką i zaczynał zyskiwać uznanie na hiszpańskiej scenie artystycznej.

Jego kariera była nagradzana licznymi nagrodami i odznaczeniami. Oprócz działalności malarskiej prowadził również znaczną pracę dydaktyczną i kulturalną. Został akademikiem odpowiadającym Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, członkiem Consell Valencià de Cultura i został uhonorowany tytułem Hijo Adoptivo de Alicante.

Jego twórczość znajduje się obecnie w reprezentowanych muzeach, instytucjach i kolekcjach publicznych i prywatnych, utwierdzając Pérezgila jako jedną z najbardziej charakterystycznych postaci malarstwa Levantiny hiszpańskiego XX wieku.

Stan zachowania

Dzieło utrzymuje dobry ogólny stan zachowania, biorąc pod uwagę jego wiek. Szczegółowy stan można ocenić na zdjęciach, które stanowią integralną część opisu.

Prezentowany z drewnianą ramą o rustykalnej estetyce, zgodną z charakterem kompozycji. Rama może wykazywać otarcia, zużycia i drobne ślady wynikające z upływu czasu.

„Pollo fabado” stanowi interesujące, sygnowane dzieło Pérezgila, zarówno ze względu na realizację z 1950 roku, jak i wyjątkowość motywu, a przede wszystkim na jakość malarskiego traktowania zwierzęcia. Bogactwo chromatyczne upierzenia, energiczny pociągnięcie pędzla i przemyślane traktowanie światła przemieniają motyw tradycyjny martwej natury w kompozycję o wyraźnej sile plastycznej.