Marc Attali - Les Erotiques Du Regard - 1968





€ 91 | ||
|---|---|---|
€ 85 | ||
€ 50 | ||
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 142358
Doskonała ocena na Trustpilot.
Opis od sprzedawcy
Kopia i okładka ochronna w stanie bardzo dobrym. Plamy tuszu na kartach końcowych i drobne uszczerbki na przedniej twardej oprawie.
Les Érotiques du Regard (przetłumaczone jako The Erotics of the Gaze) to przełomowa, z 1968 roku francuska fotoksiążka stworzona przez fotografa Marca Attali i malarza/pisara Jacquesa Delfau. Wydana przez André Ballanda w Paryżu, dzieło to cieszy się wysokim uznaniem w historii fotografii jako innowacyjna i dwuznaczna medytacja nad voyeurizmem, życiem miejskim i „męskim spojrzeniem”. Książka jest słynnie katalogowana i pochwalana w definitywnym dziele referencyjnym Martina Parr’a i Gerry’ego Badgera, The Photobook: A History (tom I).
Książka składa się ze 64 czarno-białych fotografii, które uchwycają naturalne, często voyeurystyczne ujęcia kobiet w przestrzeni publicznej — na przykład na ulicach i w kawiarniach Paryża.
Wiele fotografii wydaje się być zrobionych potajemnie, ze ścisłym skupieniem na konkretnych detalach kobiecej formy, zwłaszcza na nogach kobiet. Według krytyków Parr’a i Badgera książka stanowi „szczerą medytację nad męskim spojrzeniem”. Potrafi krytykować i badać psychologiczny fenomen voyeurizmu, jednocześnie mu ulegając. Ponieważ fotografie obnażają swoją natrętną naturę, książka staje się równie ważna pod względem samego aktu patrzenia (autooceny), co pod względem przedmiotu, na który patrzymy.
Co podnosi książkę ponad standardowy zbiór erotycznych fotografii, to jej unikalny projekt graficzny i układ literacki. Jacques Delfau zestawił obrazy Attali z awangardową poezją konkretną i kolażami tekstów. Elementy tekstowe składały się z wyrażeń i nagłówków fizycznie odciętych z paryskich gazet i czasopism. Tekst został zebrany podczas burzliwego, rewolucyjnego klimatu społeczno-politycznego wiosny 1968 w Paryżu (protesty studentów i pracowników z maja ’68). Typografia nie służy jedynie jako podpis do obrazów; zamiast tego układ graficzny nadaje chaotycznym fragmentom tekstu równą wagę wizualną co fotografiom, tworząc imponujący układ multimedialnego montaża.
Duży format quarto/folio (około 35 x 27 cm), beznumerowane strony (zwykle około 112 stron). Początkowo wydany w twardej oprawie, z okładkami z papieru ilustrowanymi czarno-białymi fotografiami, które były zabarwione na charakterystyczny różowy odcień.
Kopia i okładka ochronna w stanie bardzo dobrym. Plamy tuszu na kartach końcowych i drobne uszczerbki na przedniej twardej oprawie.
Les Érotiques du Regard (przetłumaczone jako The Erotics of the Gaze) to przełomowa, z 1968 roku francuska fotoksiążka stworzona przez fotografa Marca Attali i malarza/pisara Jacquesa Delfau. Wydana przez André Ballanda w Paryżu, dzieło to cieszy się wysokim uznaniem w historii fotografii jako innowacyjna i dwuznaczna medytacja nad voyeurizmem, życiem miejskim i „męskim spojrzeniem”. Książka jest słynnie katalogowana i pochwalana w definitywnym dziele referencyjnym Martina Parr’a i Gerry’ego Badgera, The Photobook: A History (tom I).
Książka składa się ze 64 czarno-białych fotografii, które uchwycają naturalne, często voyeurystyczne ujęcia kobiet w przestrzeni publicznej — na przykład na ulicach i w kawiarniach Paryża.
Wiele fotografii wydaje się być zrobionych potajemnie, ze ścisłym skupieniem na konkretnych detalach kobiecej formy, zwłaszcza na nogach kobiet. Według krytyków Parr’a i Badgera książka stanowi „szczerą medytację nad męskim spojrzeniem”. Potrafi krytykować i badać psychologiczny fenomen voyeurizmu, jednocześnie mu ulegając. Ponieważ fotografie obnażają swoją natrętną naturę, książka staje się równie ważna pod względem samego aktu patrzenia (autooceny), co pod względem przedmiotu, na który patrzymy.
Co podnosi książkę ponad standardowy zbiór erotycznych fotografii, to jej unikalny projekt graficzny i układ literacki. Jacques Delfau zestawił obrazy Attali z awangardową poezją konkretną i kolażami tekstów. Elementy tekstowe składały się z wyrażeń i nagłówków fizycznie odciętych z paryskich gazet i czasopism. Tekst został zebrany podczas burzliwego, rewolucyjnego klimatu społeczno-politycznego wiosny 1968 w Paryżu (protesty studentów i pracowników z maja ’68). Typografia nie służy jedynie jako podpis do obrazów; zamiast tego układ graficzny nadaje chaotycznym fragmentom tekstu równą wagę wizualną co fotografiom, tworząc imponujący układ multimedialnego montaża.
Duży format quarto/folio (około 35 x 27 cm), beznumerowane strony (zwykle około 112 stron). Początkowo wydany w twardej oprawie, z okładkami z papieru ilustrowanymi czarno-białymi fotografiami, które były zabarwione na charakterystyczny różowy odcień.

