Lustro ścienne - Drewno, Szkło - 124 cm

Duże lustro ścienne z rzeźbionego i złoconego drewna – styl Luís XV / Neo-Rococo Revival, Francja, 1900.

Przedmiot: duże lustro ścienne / lustro nad konsole
Pochodzenie: Francja
Możliwa alternatywa: Włochy, zwłaszcza Północ i Środkowa Italia
Epoka: koniec XIX wieku
Datowanie: ok. 1880–1900
Styl: Luís XV Revival / Neo-Rococo
Materiały: rzeźbione i złocone drewno; lustro weneckie z fazowaniem
Wymiary: 97 × 124 × 8 cm

To lustro to wyrobstwo jakości wyraźnie wykraczające ponad średnią revivalistycznych luster. Kształt ramy, głębokość intarsji, bardzo dynamiczny profil, fazowane lustro i konstrukcja tyłu wskazują na produkcję kontynentalną Europy z końca XIX wieku, najprawdopodobniej z Francji, choć Włochy stanowią drugie podejście.

Ważne, że jest to poziome, szerokie lustro ścienne, w bogato rzeźbionym i złoconym drewnie, z ramą o krągłej i bujnej dekoracji inspirowanej rococo.

Rama na całej szerokości podąża za konturem wyciętego lustra, tworząc ciągłą serię krzywizn, contrakrzywiz, wąsów w kształcie C i S, stylizowanych liści i motywów roślinnych.

Szkło prezentuje szczególnie starannie zaprojektowaną formę, idealnie dopasowaną do fal ramy, z szerokim fazowaniem na brzegu, co znacząco potęguje obecność i walory wizualne tego egzemplarza.

Cimasa – górna część stanowi główny element dekoracyjny. W centrum wyrasta ażurowa, asymetryczna kompozycja z dużych zwojów rokoilowych splecionych, po bokach wsparte przez kwiaty i rzeźbione liście. Celowa asymetria kwiatu względem dużej centralnej zawijasy jest bardzo charakterystyczna dla słownictwa rococo Luís XV. Z obu stron rozwija się falująca lista ozdobiona kratą w romb lub trellis, ramowana przez wule.
Trellis to element historycznie kojarzony z europejskim repertuarem rococo i pojawia się zarówno w francuskich lustrach revivalistycznych, jak i w angielskich modelach z XVIII wieku inspirowanych stylem francuskim. Christie’s dokumentuje dokładnie użycie trellis połączonego z rocaille, palmetami i wężami w lustrach z XVIII wieku, a to dekoracja później odtworzona w XIX wieku.

Boki i dolna część

Boki są szerokie, wygięte i wyraźnie żłobione, przerywane:
- duże wolety;
- stylizowane liście;
- zawijasy;
- małe wystające zakończenia;
- wgłębienia tworzące kontrast z gładkimi złoconymi powierzchniami.

Dolny poprzecznicznik również jest dynamiczny, z dużymi podłużnymi liśćmi w falującej kompozycji i małą centralną kartelą z woletami.

Ważne, aby dekoracja nie koncentrowała się tylko w cimasie: cała rama została dopracowana, co podnosi wartość użytkową tego egzemplarza.

Lustro fazowane – Inny pozytywny element. Płyta jest dużych rozmiarów, wycięta zgodnie z kształtem ramy i głęboko fazowana. Ta cecha typowa jest dla luster wysokiej jakości z końca XIX i początku XX wieku. Lustra francuskie Luís XV Revival często wykorzystują fazowanie; istnieją udokumentowane primapale Napoleona III z taką kombinacją złoconej ramy Luís XV i fazowanego szkła.

Tardoź: Tył jest szczególnie użyteczny do datowania. Prezentuje duże poziome drewniane belki, zamontowane tuż za szybą, o wyglądzie i zużyciu zgodnym z konstrukcją zabytkową. Taki rodzaj tyłu ma paralels z lustrami francuskimi z XIX wieku. Drut montażowy wydaje się być ingerencją późniejszą, co jest całkowicie naturalne.

Stan zachowania: stan dobry jak na wiek. Z tyłu widoczny naturalny proces starzenia desek."