Stefano Della Bella (1610-1664) - Cavalli che corrono liberi

https://www.britishmuseum.org/collection/object/P_1871-0513-244

Stan: Doskonała intaglia/rycina, dobry stan zachowania z drobnymi śladami fioritures i bruniatura;
Podłoże: Papier pergaminowy, drobne fragmenty kleju z tyłu, jak na zdjęciu;
Wysyłka: WYSYŁKA UBEZPIECZONA za pośrednictwem kuriera Bartolini/DPD. Aby skorzystać z ochrony ubezpieczeniowej, wszelkie uszkodzenia szyi/kolletu powinny zostać zakwestionowane i zgłoszone kurierowi w momencie doręczenia. W przeciwnym razie nie będzie możliwe uruchomienie procedury zwrotu ubezpieczeniowego.
Pochodzenie: Pochodzenie z prywatnej kolekcji;

Stefano Della Bella (Florencja, 18 maja 1610 – Florencja, 12 lipca 1664) był włoskim rytownikiem.

Urodzony w rodzinie malarzy, rzeźbiarzy i złotników, który wcześnie stracił ojca-rzeźbiarza, początkowo zajmuje się sztuką złotniczą w szkole Gio­vanni Benedetto Castiglione i Gasparo Mola, kierując następnie swoją uwagę na rysunek i rycinę. Wkrótce zaczyna rysować postacie i kopiować akwaforty Jacques’a Callota, które inspirują jego młodzieńcze prace.

Pod opieką Medyceuszów, w szczególności Don Lorenzo, młodszy syn wielkiego księcia Ferdynanda I, Della Bella miał okazję odbyć studia podróżne do Rzymu, gdzie przebywał od 1633 do ’36; w Rzymie spotyka rycinowców francuskich i wydawców grafik takich jak Israël Henriet i François Langlois, co znacznie wpłynęło na jego decyzję przeprowadzki do Paryża w 1639, cztery lata po śmierci Callota.

W Paryżu szybko odnosi sukces także na arenie towarzyskiej dzięki rycinom zamówionym przez kardynała Richelieu; przebywa na dworach, w teatrze i wśród literatów, lecz odrzuca zbyt przytłaczające honory. To okres Wojny Trzechdziestoletniej, o której dokumentuje pewne wydarzenia, takie jak Oblężenie Arrasu.

Między 1644 a 1645 odbywa podróż morską wzdłuż wybrzeży tyryjskiego i jońskiego aż do Egiptu, i jest świadkiem starcia floty Krzyżowców (Orderu Malta) i tureckiej floty przed Rodos 28 września 1644.

W latach 1646–47 udaje się do Holandii, pływając z Calais, co ukazuje się na kilku jego arkuszach; postój w Amsterdamie, Antwerii i Dordrecht. Istnieje hipoteza spotkania, co prawda nie udokumentowanego, z Rembrandtem, którego Stefano della Bella posiadał w kilku rycinach.

Jego miłość do natury objawia się w świeżych szkicach: ryty zwierząt, pejzaże ujawniają żywy styl pełen fantazji, który stał się samodzielny od Callota. Także postać ludzka jest badana; pojawiają się nowe motywy: mapy topograficzne, capricci, czyli sceny o charakterze, dekoracja (fregi i ozdoby), motywy militarne.

Powróciwszy do Florencji w 1650, ponownie zaczyna działać pod ochroną dworu Medyceuszów, pracując dla swoich mecenasów; wykonuje fronty tytułowe, ilustracje uroczystości i widoki podkreślające splendor Medyceuszów. W 1656 zostaje członkiem Akademii Apatystów. Kilkakrotnie udaje się do Rzymu, gdzie powstają pewne widoki ruin antycznych; jednocześnie kontynuuje wysyłanie do swoich paryskich wydawców miedzianych płyt i arkuszy.

Stefano Della Bella pozostawił po sobie ponad tysiąc rycin.