Rumunia - Transylwania; Mercator - Transylvania. - 1601-1620

Transylwania.

Ozdobna miedziorytowa mapa Transylwanii, wykonana jako dodatek do atlasu Mercatora i Hondiusa, wydana w Amsterdamie około 1620 roku. Tekst łaciński na odwrocie.

Zobacz zdjęcie, aby ocenić stan.
Ogólny przebarwienie wieku. zabrudzenia marginesowe.

Gwarantowanie autentyczności jako antyk mapy.

GERARDUS MERCATOR


Gerardus Mercator (5 marca 1512 – 2 grudnia 1594) był flamandzkim geografem, kosmografem i kartografem. Najbardziej znany jest z stworzenia w 1569 roku mapy świata o nowej projekcji, która przedstawiała trasy żeglugi o stałym azymucie (rhumb lines) jako proste odcinki — innowacja, która do dziś jest stosowana na nautycznych mapach.

Mercator był wybitnym pionierem w historii kartografii. Razem z Gemmą Frisiusem i Abrahamem Orteliusem uważa się go za jednego z założycieli flamandzkiej szkoły kartografii i geografii. Jest też szeroko uważany za najbardziej znaną postać tej szkoły. W ówczesnych czasach był cenionym twórcą globusów i instrumentów naukowych. Miał również zainteresowania teologią, filozofią, historią, matematyką i geomagnetyzmem. Był także znakomitym rytownikiem i pisarzem kaligraficznym. W przeciwieństwie do innych wielkich uczonych epoki, podróżował niewiele, a jego wiedza geograficzna pochodziła z biblioteki liczącej ponad tysiąc książek i map, od odwiedzających go osób oraz z obszernej korespondencji (w sześciu językach) z innymi uczonymi, państwowymi, podróżnikami, kupcami i żeglarzami. Wczesne mapy Mercatora były w dużych formatach, przeznaczonych do ozdobnego wystawiania na ścianie, ale w drugiej połowie życia wyprodukował ponad 100 nowych regionalnych map w mniejszym formacie, przeznaczonych do włączenia do Atlasu z 1595 roku. Był to pierwszy użytek słowa Atlas w odniesieniu do książki z mapami. Jednak Mercator użył go jako neologizmu dla traktatu (Cosmologia) o stworzeniu, historii i opisie wszechświata, a nie jedynie zbioru map. Wybrał to słowo jako upamiętnienie Tytana Atlasa, „Króla Maurytanii”, którego uważał za pierwszego wielkiego geografa.

Znaczna część dochodów Mercatora pochodziła ze sprzedaży globusów ziemskich i niebieskich. Przez sześćdziesiąt lat uchodziły za najlepsze na świecie i sprzedawały się w tak dużych ilościach, że zachowało się wiele egzemplarzy. Było to znaczące przedsięwzięcie obejmujące produkcję kul, drukowanie gores, budowę solidnych stojaków, pakowanie i dystrybucję po całej Europie. Słynął także z instrumentów naukowych, zwłaszcza z astrolabiów i pierścieni astronomicznych, używanych do badania geometrii astronomii i astrologii.

JODOCUS HONDIUS


Jodocus Hondius (łacinizowana forma jego niderlandzkiego imienia: Joost de Hondt) (17 października 1563 – 12 lutego 1612) był flamandzkim i holenderskim rytownikiem i kartografem. Czasami nazywany jest Jodocus Hondius Starszy, aby odróżnić go od syna Jodocusa Hondiusa II. Hondius jest najlepiej znany z wczesnych map Nowego Świata i Europy, z ponownego ujawnienia dorobku Gerardusa Mercatora oraz z portretów Franciszka Drake’a. Przejął i opublikował ponownie rysunki Mercatora, ożywiając jego dziedzictwo, a także wprowadzając niezależne korekty do jego prac. Jest jedną z wybitnych postaci Złotego Wieku holenderskiej kartografii (ok. lata 70. XVI wieku – 1670), która pomogła ugruntować Amsterdam jako centrum kartografii w Europie w XVII wieku.

Hondius urodził się w Wakken i dorastał w Gandawie. W młodości wyrobił sobie reputację rytownika, twórcy instrumentów i twórcy globusów. W 1584 przeniósł się do Londynu ze swoją siostrą Jacominą, aby uniknąć trudności religijnych w Flandrii. W 1587 w Londynie pojął za żonę Colette van den Keere, córkę Hendrika, rytownika metalowych czcionek, a także współpracował z jej bratem Pieterem, również kartografem i rytownikiem. Prace Mercatora były wówczas przestarzałe w porównaniu z rywalem Theatrum Orbis Terrarum Orteliusa. Hondius wznowił prace Mercatora z dodatkowymi 36 mapami (dodanymi do 107 oryginalnych map), w tym kilkoma, które sam wykonał. Pomimo dodania własnych wkładów, Hondius przyznał Mercatorowi pełny autorat nad dziełem, sam występując jako wydawca. Hondius zmarł w Amsterdamie w wieku 48 lat (1612).