Lee Radziwill - Lee. Foreword by Peter Beard - 2015

Lee by Lee Radziwill. Wstęp autorstwa Petera Bearda. Wprowadzenie Richarda Davida Story. Nowy Jork, Assouline, 2015. Prima edizione. Czarno-białe i kolorowe fotografie. Rzadka i poszukiwana autobiografia przedstawiona na obrazach. W doskonałym stanie – lekkie ślady czasu. Licytacja bez wyniku!!!



Caroline Lee Bouvier, znana jako Księżniczka Lee Radziwill po drugim małżeństwie, (Nowy Jork, 3 marca 1933 – Nowy Jork, 15 lutego 2019), była amerykańską socialitą i projektantką wnętrz.

Siostra młodsza Jacqueline Lee Bouvier, była centralną postacią życia towarzyskiego w Nowym Jorku, Londynie i Paryżu od połowy XX wieku.

Biografia
Pochodzenie rodzinne i wychowanie
Córka maklera Johna Vernou Bouvier III i sociality Janet Norton Lee, urodziła się w Doctors Hospital na Manhattanie jako Caroline Lee; od dzieciństwa używała imienia używanego na co dzień Lee.[1][2] Uczyła się w Chapin School w Nowym Jorku, Potomac School w Waszyngtonie, D.C., następnie Miss Porter’s School w Farmington, Connecticut; kontynuowała studia na Sarah Lawrence College.[1]

W kontekście nowojorskiego społeczeństwa powojennego debiutowała oficjalnie w 1950 roku, ciesząc się dużym zainteresowaniem mediów w artykułach poświęconych debiutom społecznym i modzie.[3]

Pierwsze małżeństwo
W 1953 roku poślubiła wydawcę Michaela Temple Canfielda; małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1958 roku i zostało następnie unieważnione w kościelnym trybie w 1962 roku.[4]

Drugie małżeństwo
Dnia 19 marca 1959 roku poślubiła w Oksfordzie polskiego księcia Stanisława Albrechta Radziwiłła z rodu Radziwiłłów. W wyniku związku przyjęła społecznie tytuł Księżniczki, choć w Polsce uznanie prawne tytułów szlacheckich zostało uchylone Konstytucją z marca 1921 roku.[5] Małżeństwo zostało rozwiązane w 1974 roku.[6]

Kariera
Próby aktorskie i telewizyjne
W latach sześćdziesiątych podjęła krótką karierę aktorską, uczestnicząc w produkcji The Philadelphia Story w Chicago (1967) oraz w telewizyjnym adaptowaniu Laury (1968), doświadczenia szeroko opisywane przez prasę i współczesnych biografów.[7]

Relacje publiczne i projektowanie wnętrz
Pod koniec lat sześćdziesiątych skierowała swoją działalność na public relations i projektowanie wnętrz. Siedziby w Londynie i wiejski dom Turville Grange, z aranżacjami scenograficznymi Lorenzo Mongiardino, często były fotografowane i miały wpływ na jej późniejszą pracę projektantki dla międzynarodowej klienteli wysokiego statusu.[8] W latach siedemdziesiątych utrzymywała intensywne kontakty z amerykańskimi i europejskimi środowiskami kulturalnymi i muzycznymi, czego świadectwem były wspomnienia i relacje z podróży.[9][10]

Wyróżnienia i media
Postać wzorcowa dla prasy modowej i ubioru, została wpisana do International Best Dressed Hall of Fame Vanity Fair w 1996 roku.[11] Jej apartamenty w Paryżu i Nowym Jorku były przedmiotem artykułów w międzynarodowych magazynach o projektowaniu wnętrz.[12]

Związki z Grey Gardens
W 1972 roku zleciła dokumentalistom Albertowi i Davidowi Mayslesom projekt filmowy o rodzinie Bouvier. Zdjęcia z posiadłości Edith Ewing Bouvier Beale i jej córki Edith Bouvier Beale w East Hampton doprowadziły, po wstrzymaniu pierwotnego projektu, do samodzielnego stworzenia dokumentu Grey Gardens (1975), obecnie uznawanego za klasykę gatunku. Materiał archiwalny z 1972 roku później został włączony do filmu That Summer (2017).[13][14][15]

Trzecie małżeństwo
23 września 1988 roku poślubiła amerykańskiego reżysera i choreografa Herberta Rossa; małżeństwo zakończyło się rozwodem w 2001 roku.[16]

Ostatnie lata i śmierć
W latach dwudziestych pierwszego wieku poświęciła się projektom autobiograficznym i współpracom w dziedzinie mody i aranżacji wnętrz. Zmarła 15 lutego 2019 roku w swoim domu na Upper East Side w Manhattanie, w wieku 85 lat.[17][18]