Lucía Laurent - XL - Arquitectura y Pasos

Lucía Lauren (LILI) jest kubańską artystką o wykształceniu plastycznym, zasadniczo samouką, absolwentką kierunku Komunikacja Społeczna na Uniwersytecie w Hawanie.

Jej związek z obrazem zaczął się znacznie wcześniej niż profesjonalnie zajęła się malarstwem. Fotografia stała się jej pierwszym terytorium twórczym: dzięki niej rozwinęła szczególną wrażliwość na kompozycję, równowagę wzrokową, gest i przedstawienie ludzkiej postaci. Następnie przez kilka lat zagłębiała się w świat tatuażu, etap decydujący dla zrozumienia znaczenia, jakie w jej aktualnym malarstwie nabierają linia, sylwetka, uproszczenie form i jasność graficzna.

Ostatecznie odnalazła w sztukach plastycznych znacznie szerszą przestrzeń wyrazu. Malarstwo pozwoliło jej połączyć wcześniejsze doświadczenia i przekształcić je w intymny i rozpoznawalny wszechświat, tworzony głównie farbami akrylowymi na płótnie.

Dzieło Lucii Lauren krąży szczególnie wokół kobiety, natury, kwiatów i zwierząt, z przewijającą się obecnością kota jako milczącego towarzysza swoich bohaterek. To sceny, które rzadko próbują opowiadać o niezwykłych wydarzeniach. Wręcz przeciwnie, artystka wydaje się interesować drobnymi chwilami spokoju: kobietą trzymającą kota, postacią otoczoną kwiatami, kieliszkiem wina, wyimaginowanym ogrodem czy po prostu momentem kontemplacji.

Jej malarstwo opiera się na wyraźnej, wizualnej syntezie. Lucía usuwa dużą część informacji drugorzędnych, zachowując tylko to, co uważa za istotne. Spokojne portrety, duże plamy koloru, zdefiniowane kontury i płaskie formy budują obrazy łatwe do odczytania, lecz nacechowane wrażliwością.

W jej języku słychać echa ilustracji współczesnej i malarstwa naïf, wraz z dekoracyjnymi odniesieniami zbliżającymi się do sztuki Art Déco i Art Nouveau. Jednak te elementy pojawiają się przetworzone przez własną wrażliwość, cieplejszą, codzienną i żeńską.

Jednym z najciekawszych aspektów jej prac jest użycie koloru. Pudrowe różowe, terakoty, ochry, musztardy i kremowe tony współistnieją z głębokimi czernami, zielenią o odcieniu niebieskim, intensywnymi czerwieniami i bardzo czystymi bielami. W niektórych kompozycjach paleta jest delikatna i niemal domowa; w innych kontrast koloru nabiera wyraźnej graficznej intensywności.

Kobieta zajmuje centrum praktycznie całego jej malarskiego wszechświata. Nie pojawia się jako postać heroiczna czy odległa, lecz jako kobiecość spokojna, elegancka i introspektywna. To postacie o spokojnych spojrzeniach, powolnych pozach i powściągliwych gestach. Istnieje glamour, lecz jest to glamour intymne i ciche.

Koty odgrywają szczególnie interesującą rolę. Więcej niż zwykłe elementy dekoracyjne, działają jako symbole towarzystwa, niezależności, czułości i emocjonalnego schronienia. W dziełach, w których kobieta i zwierzę się przytulają, łukowatość ciała ludzkiego i kształty kota niemal się zlewają, przekształcając kompozycję w przedstawienie uczuć.

Kwiaty i roślinność spełniają podobną funkcję. Otaczają bohatertki, pojawiają się na ich sukienkach lub integrują się z tłem, aż czasem zacierają granicę między figurą a naturą. W ten sposób kobieta, natura i świat zwierząt tworzą wspólną wrażliwość.

W pracach takich jak postać obejmująca kota na czerwonym tle, Lucía radykalnie ogranicza paletę, aby zbudować obraz kontrastem między czernią, bielą i czerwienią. Paski sukni przestają być jedynie wzorem i stają się głównym środkiem kompozycyjnym: otaczają obie postacie i koncentrują całą scenę na geście objęcia. Rezultat przekazuje ochronę, intymność i ciszę.

W innych dziełach, takich jak kobieta siedząca przy kotku i kieliszku wina, artystka rozwija kompozycję bliższą współczesnemu projektowi. Terracotta sukni dialoguje z delikatnymi różami, beżem i niebieskozielonym, tworząc obraz wyrafinowany, lecz nie zimny. Bohaterka nie wykonuje żadnego konkretnego działania; po prostu istnieje w swojej przestrzeni. Właśnie ta nieobecność dramatyzmu stanowi dużą część uroku dzieła.

Tak Lucía Lauren rozwija malarstwo pozornie proste, lecz starannie budowane. Jej język nie zależy od ostentacyjnej technicznej wirtuozerii, lecz od zdolności do redukcji sceny do odnalezienia jej istotnej emocji.

Jej wszechświat jest kobiecy, botaniczny, domowy i afektywny. Pojawiają się w nim codzienna piękność, relacja ze zwierzętami, opieka, kontemplacja i natura jako schronienie. Jej malarstwo ma szczególnie atrakcyjną cechę: z pozoru może być dekoracyjne na pierwszy rzut oka, ale za tą pięknem kryje się ciągłe poszukiwanie harmonii, wrażliwości i spokoju.

W kontekście współczesnym, gdzie wiele obrazów próbuje przyciągać uwagę nadmiarem, Lucía Lauren wybiera przeciwną drogę: upraszcza. A właśnie w tej prostocie tkwi znaczna część osobowości jej dzieła.

Dzieło sztuki artystki Lucía Laurent wykonane techniką akrylu na wysokiej jakości płótnie.
Wymiary 90 x 120 cm.
Oryginalne wydanie.
Wysyłka będzie realizowana za pośrednictwem firmy United Parcel Service (UPS) do Hiszpanii i Europy, oraz za pośrednictwem Fedex do reszty świata.
Obraz będzie zwinięty i zabezpieczony kilkoma warstwami opakowania, folią bąbelkową i umieszczony w wytrzymałym tubusie.
Po zapłacie za dzieło wymagane są trzy dni na proces pakowania i dostarczenie do firmy wysyłkowej.
Przesyłka dotrze w ciągu dziesięciu dni w zależności od kraju docelowego.
„Ta partia zawiera wizualizacje wykonane AI. Sprawdź oryginalne fotografie, aby potwierdzić rzeczywisty stan dzieła.”


Ta malarska praca na płótnie w akrylu wyróżnia się wyrafinowanym językiem graficznym inspirowanym Art Déco i neofiguratywną współczesnością. Scena przedstawia postać kobiety o ciemnobrązowej cerze i eleganckim kapeluszu z szerokim rondem, ubranej w zwiewne ubranie w blokach kolorów, wymieniając spojrzenia z białoszarym kotem stojącym u jej stóp. Kompozycja jest rygorystycznie uporządkowana przez elementy architektoniczne —takie jak łuki, schody i stylizowaną roślinną scenografię— wyznaczone przez precyzyjne czarne kontury. Jej paleta kolorów, żywa, lecz bardzo zrównoważona, łączy intensywne odcienie czerwieni karminowej, ochry i zieleni leśnej z solidnością czerni i bieli, tworząc atmosferę szyku, geometrycznej równowagi i distingowanego spokoju.