Aligi Sassu (1912-2000) - La grande meretrice

ALIGI SASSU (1912-2000)
Wielka prostytutka, 1982

Litografia w 4 kolorach (pomarańcz, karminowy, brązowy, różowy)
cm 55x39 (widoczne)
wraz z ramą cm 62x77
Dzieło w dobrym stanie z GRATISOWĄ ramą (niektóre znaki czasu - brak roszczeń co do ramy, jest gratis)

Podpis i numeracja (Egzemplarz P.A.) ołówkiem z przodu
Tusz suchy artysty i Edycje Torcular
Będzie zapakowane i starannie wysłane.

Bibliografia
1984 Aligi Sassu. Katalog dzieła wklęsłego i litograficznego, 1984, opracowany przez Paola Belliniego z wstępem Ericha Steingräbera, Giorgio Mondadori & Associati, rep. 589
Druk: La Tavolozza, Milano
Wydawca: Torcular, Trezzano sul Naviglio
Dzieło pierwotnie część tomiku 'Apocalisse' zawierającego akwafortę i 6 litografii Aligi Sassu

Aligi Sassu urodził się w Mediolanie 17 lipca 1912 roku w rodzinie Liny Pedretti z Parmy i Antonio Sassu, jednego z założycieli socjalistycznej partii w Sassari.
W 1921 rodzina przeprowadza się do Thiesi w Sardynii i przebywa tam trzy lata, krótki, lecz kluczowy okres dla wrażeń kształtujących artystę.
To wtedy następuje spotkanie z końmi i z silnymi kolorami śródziemnomorskiego krajobrazu. Po powrocie do Mediolanu, Sassu zachwyca się futurystycznymi czasopismami i tekstami, co zaszczepił mu ojciec, który doprowadził go w wieku siedmiu lat w 1919 roku do odwiedzenia pierwszej wystawy zbiorowej futurystów w Cova.
Nie jest to jednak pierwsze zetknięcie z ruchem, zważywszy na przyjaźń ojca z Carlo Carrà. W tym czasie Sassu po raz pierwszy eksperymentuje z kolorem.
W 1925 z powodu trudności ekonomicznych rodziny musi opuścić szkołę, by pracować jako praktykant w lithografii Pressa; rok później pracuje jako pomocnik malarza-dekoratora. Ukończenie nauki w trybie wieczorowym.
W 1927 kupuje „Pittura scultura futuriste (dinamismo plastico)” Boccioni, artysta, któremu może podziwiać niektóre prace w Fedele Azari, który pilnował je na czas wystawy.
Temat sacrum, stały motyw Sassu, inspirowany jest zarówno refleksjami osobistymi, jak i obecnością Persica w Mediolanie. W tym pierwszym przykładowym obrazie widzimy postacie przy stole z Chrystusem, ubrani w nowoczesne stroje: marynarki z krawatami, swetry z koszulą i krótkie włosy. Również krajobraz za trzema łukami w tle jest nowoczesny. Nowa peryferyjna zabudowa miejska, z domami o racjonalnej konstrukcji, często otynkowanymi jaskrawymi kolorami, pojawia się w obrazie, by ukazać nową formę „miasta wznoszącego się” – typowy temat futurizmu około 1930 roku.

Wraz z Bruno Munari Sassu dowiaduje się, że Filippo Tommaso Marinetti miałby spotkać młodych artystów w Hotelu Corso; prezentuje się więc, przynosząc szkice Mafarka futurysty, samej Marinetti.
Wieczorem następnego dnia, podczas demonstracji, Marinetti wskazuje ich jako „dwóch młodych obiecanych talentów sztuki włoskiej” i w 1928 zaprasza Sassu do wysłania dwóch prac na Biennale w Wenecji: Nudo plastico i L’uomo che si abbevera alla sorgente.
31 marca tego samego roku Sassu podpisuje wraz z Munari manifest malarstwa Dinamismo e riforma muscolare, pozostający niepublikowany aż do 1977.
W 1929 zapisuje się na Brerę; tam poznaje Lucio Fontanę, z którym pracował później w Albissola.
Po dwóch latach zmuszony jest opuścić akademię z powodów finansowych; uczęszcza więc do Akademii Libera założeń Barbaroux, która umożliwia Sassu i innym artystom bez możliwości utrzymania kosztów Brera kontynowanie zajęć; oferuje w zamian za jeden obraz w miesiącu pracownię i modele w jego galerii.
Jednak ta akademia ma krótki żywot, a Sassu kontynuuje swoją działalność w studiu wynajmowanym na placu Susa wraz z Manzù.
W 1929 bierze udział w dwóch wystawach zbiorowych w Mediolanie.
To okres, w którym, w opozycji do Novecento, rodzą się Ciclisti i Uomini rossi, konsekwencja pasji mistrza do Masolino i Beato Angelico.
W 1932 wystawia z innymi artystami w galerii Milione i dzięki zainteresowaniu wywołanemu przez tę wystawę, Sandro Bini publikuje pierwszy tekst o pracy Sassu.

Jesienią 1934 wyjeżdża do Paryża i przebywa tam trzy miesiące.
Odwiedza wystawę Matisse’a i studiuje w muzeach dzieła wielkich artystów, takich jak Gericault, Cézanne, impresjoniści, ale przede wszystkim Delacroix, którego diariusze czyta w bibliotece Sainte-Geneviève.
Ten pierwszy pobyt w Paryżu potwierdza w Sassu jego wielką miłość do malarstwa francuskiego XIX wieku i pozostawia w oczach światło licznych kawiarni, które staną się później częstym tematem.
Tematy pochodzą teraz z rzeczywistości w jej społecznych odcieniach i z mitu, często odczytywanych symbolicznie.
W 1935 wraca do Paryża. Podczas drugiego pobytu rośnie jego zaangażowanie polityczne; demonstruje swoją antifranckistyczną postawę w Fucilazione delle Asturie.
To właśnie w czasie hiszpańskiej wojny domowej, wraz z innymi artystami, działa aktywnie przeciw faszyzmowi.

Po powrocie do Mediolanu uczestniczy w akcjach antyfaszystowskich i dystrybucji prasy konspiracyjnej. Wspólnie z De Grada miał kontakty z grupami antyfaszystowskimi za granicą. W obliczu klęski wojsk Mussoliniego w bitwie pod Guadalajaram przygotowuje wraz z De Grada manifest wzywający do powstania, przekonany, że także we Włoszech da się podnieść powstanie.
Rano 6 kwietnia 1937 policja OVRA, która wcześniej go kontrolowała, przeszukuje dom i warsztat, znajdując szkic manifestu i papier do jego drukowania.
Sassu, aresztowany pod zarzutem spisku, trafia do więzienia San Vittore, a po sześciu miesiącach, po przesłuchaniu, zostaje przeniesiony do Rzymu do Regina Coeli pod zarzutem podważenia porządku państwa i skazany na dziesięć lat więzienia. To miesiące ciężkiej kryzysu, głównie z powodu niemożności poświęcenia się nauce i malowaniu.
Dopiero gdy zostaje przeniesiony do Fossano niedaleko Cuneo, w październiku 1937, dostaje zgodę na pisanie i rysowanie. Tworzy ponad cztery miejsca… rysunki w dużej części portrety więźniów i rysunki mitologiczne, z których nie zabierano mu nic.

Ojciec naciskał na Marinettiego i doktora Veratti, oboje dobrze widziani przez wodza, aby interweniować w sprawie syna: 27 lipca 1938 przyznano mu łaskę królewską.
Pozostaje jednak pod specjalnym nadzorem, co uniemożliwia mu uczęszczanie do miejsc publicznych i wystawianie swoich dzieł.
Mimo to kontynuuje malowanie prac opozycyjnych, takich jak Spagna 1937 i La morte di Cesare, zaprojektowane już w czasach więzienia.
W czasie pobytu w areszcie powstaje w Mediolanie Corrente.
Sassu, będąc pod specjalnym nadzorem, musi poczekać do marca 1941, by zorganizować indywidualną wystawę w Bottega di Corrente. To tu po raz pierwszy pokazuje Uomini rossi.
Pod koniec 1944 mieszka w Zorzino nad Jeziorem Iseo; tu, po współpracy z partyzantami Montagna, doświadcza pierwszych dni wyzwolenia w 1945.
Po tych wszystkich wydarzeniach, które go odsunęły od innych, wraca do Mediolanu.

W 1947 przeprowadza się do Castel Cabiaglio, w prowincji Varese.
Pomimo poważnego kryzysu lat, intensywnie pracuje i eksperymentuje z nowymi technikami. Maluje przede wszystkim Kawiarnie i święte obrazy.
W Castel Cabiaglio Sassu przybył z De Tullio, by pracować w dawnej piekarni; powstaje około stu ceramik.
Jednak wkrótce musi opuścić miejsce i ponownie nawiązuje kontakt z Tullio Mazzotti, który zaprasza go do pracy u niego w Albissola.
Tutaj nawiązuje przyjaźnie z wieloma artystami, którzy tam przebywają z tego samego powodu, i wspólnie pracują, testując nowe sposoby łączenia formy i koloru.
To 1954 rok, kiedy to razem z Mazzotti i Fabbri udaje się do Vallauris i po raz pierwszy spotyka Picasso, który wówczas tam pracował. Ponownie spotyka go po dwóch latach w La Californie, gdzie Picasso pokazuje mu swoje rzeźby, które później wystawi w Muzeum w Antibes.
W 1964 zaczyna się okres hiszpański; Sassu kupuje dom na Majorce w Cala San Vicente. Rozpoczyna się to, co Dino Buzzati nazywa jego drugą młodością.
Powstają Tauromachie i pejzaże wyspy; inne motywy, jak mitologia, są przemyślane i pogłębione, artysta poznaje również nową technikę – akryl, która pozwala mu tworzyć bardziej żywe i jasne kolory, charakterystyczne dla Majorki, którą mistrz postrzega jako drugą Sardynię.
Od tego roku mieszka między Majorką a Włochami, gdzie w 1967 osiedla się w Monticello Brianza.
W 1973 poświęca się scenom i kostiumom Vesprów sicilijskich na otwarcie Teatru Regio w Turynie; dla niego poświęcono salę w Galerii Sztuki Współczesnej Watykanu.
W 1976 tworzy dwa mozaiki dla Sant’Andrea w Pescara, a w 77 wystawia w Rotterdamie, Toronto i na Majorce, skąd opuszcza Cala San Vicente na rzecz pobliskiego Pollença w Can Marimon.
W 1981 przenosi się z Monticello do Milanu na via Brera.
W 82 roku przypisano mu wyróżnienie „Ludzie, którzy uczynili wielkie Mediolan” i prezentuje swoich 58 akwareli z 1943 roku ilustrujących Przysięganych Zobowiązań.
W 1984 roku zostaje zorganizowany jego wystawa antologiczna w Palazzo dei Diamanti w Ferrarze, gdzie prezentuje 111 prac. Wystawa ta później przeniesiona do Rzymu w Castel Sant’Angelo.
Ten sam rok przynosi również inną, znaczącą antologię mistrza, w Palazzo Reale w Mediolanie z 274 dziełami.
Inne wystawy odbywają się w tym okresie w Sewilli i Niemczech, rok później w Madrycie i Kanadzie, gdzie wystawa ruchoma o Przysięganych Zobowiązaniach gości w Toronto, Montreal i Ottawa.
W 1986 prezentuje się w Palma de Mallorca, na XI Quadriennale w Rzymie, na Triennale w Mediolanie i w Casa del Mantegna w Mantui. Kończy 113 tablic Dzieła Boskiej Komedii, trzy z nich kupuje Muzeum Puskin w Moskwie.
W Monachium również zorganizowano wielką antologię prac od 1927 do 1985.
W 1992 osiemdziesiąt obrazów tworzy wystawę itinerantną w Ameryce Południowej, podróżującą między Sao Paulo, Bogotą a Buenos Aires.
W 1993 kończy Mity Morza Śródziemnego, muralny ceramiczny obraz o powierzchni 150 m² dla nowej siedziby Parlamentu Europejskiego w Brukseli.
W następnym roku prezentuje Manuscriptum, kartę z rycinami przeznaczoną na wystawę itinerantą w Szwecji „Mosty Léonarda”.
W 1995 wystawia w Galleria d'Arte Moderna e Contemporanea w Bergamo i zostaje mianowany Kawalerem Wielkiego Krzyża przez Prezydenta Republiki.
Rok 1996 to darowizna miastu Lugano trzysta sześćdziesiąt dwa dzieła stworzonych w latach 1927-1996; narodziła się w ten sposób Fundacja Aligi Sassu i Helenita Olivares, która w 1999 organizuje wystawę poświęconą futurizmowi, w 2000 prymitywizmowi, w 2001 Uomini rossi aż do 2003, kiedy poświęcona jest realizmowi Sassu.
17 lipca 1999, z okazji osiemdziesiątych siódmych urodzin, inauguracja wielkiej antologii w Palazzo Strozzi we Florencji.
Dokładnie rok później, wieczorem 17 lipca 2000, Aligi Sassu umiera w swoim domu w Can Marimon w Pollença.
W tym samym roku jego prace ceramiczne prezentowano na wystawie w Muzeum Ceramiki Międzynarodowej w Faenzy, potem przeniesione do Muzeum Ceramiki „M. Trucco” i do Miejskiego Muzeum Sztuki Współczesnej w Albissola; w Besanie di Brianza założono Stowarzyszenie Kulturalne Przyjaciele Sztuki Aligi Sassu, które, między innymi inicjatywami, zorganizowało w 2001 pierwszą antologię rzeźby mistrza, w 2003 wystawę Picasso Fontana, Sassu. Ceramika sztuki od Albissola do Vallauris i w 2005 Cenacolo verde. Cassinari, Migneco, Morlotti, Sassu i Treccani w Brianza.
14 grudnia 2005 Prezydent, Prof. Carlo Azeglio Ciampi, nadał Mistrzowi medal zasługi I klasy (Złoty Medal) za edukację, kulturę i sztukę na rok 2005. Przyznanie to dotyczy osób, które zdobyły znaczące zasługi w dziedzinie edukacji, szkół, uniwersytetów i badań oraz szerzenia i podnoszenia kultury.

Tekst opracowała Natalia Sassu Suarez