Massimo Riccò - Periferia 3

#collectorscorner

Opera unica, bezpośrednio z pracowni artysty.
Wymiary 40x50 cm, grubość 0,4 cm, wykonana na panelu.
Dzieło wraz z Certyfikatem Autentyczności podpisanym osobiście przez artystę, w ramie, z finalną ochronną laką, gotowe do zawieszenia.

Massimo Riccò pochodzi z Modeny, urodzony w 1961 roku, gdzie obecnie mieszka i pracuje. Pod koniec lat 90-tych wszedł w świat sztuki, rysował ołówkami, węgielkami i sanguine, ale wkrótce przeszedł na kolor dzięki technikom olejnymi i akrylowymi. Po pierwszym impresjonistycznym pejzażu, o charakterze głównie figuratywnym, z biegiem lat ukształtowała się stała ewolucja w stronę odłamywania formy, powierzając kolorowi zadanie nadania dziełu siły i dynamiki. Stałe jest poszukiwanie kompozycyjne różnorodnych tematów oraz studium różnych materiałów, które pozwalają skutecznie wyrazić język artystyczny. Od lat zajmuje się, oprócz twórczości artystycznej, również nauczaniem sztuk plastycznych, starając się pobudzać kreatywność i osobistą interpretację, wyzwanie stale proponowane, zgodne z jego wizją sztuki. Poza licznymi wystawami, ekspozycjami i wyróżnieniami, może pochwalić się dużą liczbą nagród na szczeblu krajowym.

Web: www.massimoricco.eu
Mail: massimo.ric61@gmail.com

Niektóre z licznych tekstów krytycznych autorstwa ekspertów sztuki:

Miara i proporcja wyznaczają dzieła Riccò, które, nie zdradzając nigdy swojego skrupulatnego studium rytmów kompozycyjnych, pozwala oku oglądającego na przerwy kolorów o silnym ładunku emocjonalnym. Potencjały chromii, których artysta wykazuje absolutną znajomość, orkiestrują rytm, który na zmianę łączy równowagę i kontrast, dzieląc naturę samego światła, statycznego i jednocześnie dynamicznego…
Odbiorca staje się świadkiem procesu, alchemii, która przekształca w abstrakcyjne pola rzeczywistość, którą prace noszą ślady, coraz mniej lub bardziej hojne.
Pasja ulotności, tego spotkania serca z rzeczywistością, ujawnia się hojnie w artyście, który nie żałuje widza tego, co zaszło: poetika Massimo Riccò ujawnia dojrzałość i świadomość kogoś, kto ma coś do opowiedzenia i nie może polegać na niczym innym niż płótnie. (Margherita Fraccon – Edukatorka muzealna, ekspertka sztuki współczesnej)

Między naturą a wyobraźnią, rzeczywistością a abstrakcją realnego, przepływa wspaniała malarskość Massimo Riccò. Wrażenia zarejestrowane w ich evocative momenty, cenne chwile łączą się w kolorze i świetle w malarstwie związanym z ekspresjonistyczną sztuką w emocjonalnym żarze, w którym płynie patos w chromatyce, która prowadzi do natychmiastowego gestu malarskiego… (Carla d’Aquino Mineo)

Riccò wprowadza do swoich prac kolor, który potrafi akceptować minimalne warianty, trudne zestawienia. Dowodzi to, że On osiągnął, w ciągu swojej twórczości, panowanie i pewność własnych środków wyrazu.
Wyrafinowana wrażliwość Riccò ukazuje się w samych tematach, które artysta wybiera, czyniąc je uczestnikami rzeczywistości, gdzie zawsze istnieją jakości i tonacje, i to pokazuje, że od samego początku istnieje umiar i powaga intencji, cel ostateczny…

Czy wciąż mówić o wizjach fantastycznych, czy też w pewnych momentach dnia to, co otacza człowieka, jest naprawdę fantastyczne, jak na obrazach Mistrza Riccò?
Odpowiedź tkwi w oryginalności i skoku jakości, który czyni Artystę jedną z postaci, które zasługują na uwagę właśnie ze względu na zdolność wydobywania duszy ponad wygląd rzeczy.

Riccò kocha malarstwo i maluje z wielką pasją, dlatego opowiada to, co jego oczy widzą, a jego poetyczna natura podsuwa mu to, co powiedzieć. Maluje obrazy, które ogląda się z przyjemnością, bo widoczny jest tu gust piękna, pewność w dozowaniu świateł i cieni, które nie są niczym innym jak „emocjami” chwili, wyrażonymi z wielkim osobistym charakterem, jak najskuteczniejszym, połączonym z bogactwem jego ducha, nieodłącznym od bujnej fantazji, ale mieszczonym w granicach dobrego gustu.
O nim będzie mówić.
(krytycy studiujący MC – Fundacja Livio Collina)

Malarstwo Massimo Riccò wyłania się jako lekka harmonia, która powoli zbliża się, przechodząc od jego odcieni, ku bardziej wyrazistym elementom, coraz bliżej nas, i myli tylko na początku widza. Tak obraz, w szybkim odczycie prawie abstrakcyjnym, nabiera formy figuralnej, z każdym odczytem rośnie, nadając przedstawionej scenie całe jej malarskie realia.
Dwie rzeczywistości nakładają się na siebie, nie wyrywając, tworząc graficzno- chromatyczną symbiozę. Z silnych kolorów na pierwszym planie przechodzimy powoli do wyraźnej figuralnej rzeczywistości, będącej duszą obrazu i bogatej w delikatność. Zarysowane, lecz wyraźne tematy, pozornie niejasne, lecz konstruktywne, niezbędne dla równowagi płótna.
Przepiękne pejzaże jawią się jak z eteru, jeszcze niepewnego, lecz budującego się powoli siłą i pewnością.
Chromia jest silna i dobrze rozłożona. Światła i cienie tworzą objętości i odległości, które perspektywy harmonizują. Przedstawiane budynki pochodzą z różnych epok, a pejzaże wyrażają obszerne obszary. Wszystko wyłania się z ulotnej chromatycznej mgły, która tworzy ogromny oddech… (Enrico Miglioli)
Opanowanie środków malarskich, technik, ich pokus, a potem przemieszczenie wszystkiego w bardzo oryginalną i sugestywną wizję.
Massimo Riccò wciąż potrafi zaskoczyć charakterem figuratywnym, który zdawał się już wszystko powiedzieć, wszystko wyrazić, poza tym delikatnym malarstwem, które kwestionuje widzenie na różnorodnych i nakładających się płaszczyznach, w dotykach koloru mistrzowsko celowanych… (Silvia Arfelli)