Massimo Riccò - Venezia

Opera unica, prosto ze studia artysty.
Wymiary 50x50 cm, grubość 2 cm, wykonana na płótnie z czystej bawełny, zamontowana na drewnianej ramie sosnowej najwyższej jakości, w całości wykończona we Włoszech.
Dzieło z Certyfikatem Autentyczności podpisanym osobiście przez artystę, z centralnym zaczepem, ochronną warstwą lakieru, gotowe do zawieszenia.

Massimo Riccò urodził się w Modenie w 1961 roku, gdzie obecnie mieszka i pracuje. Pod koniec lat 90. wszedł w świat sztuki, rysował ołówkami, węglem i tuszami sanguine, lecz wkrótce przeszedł do koloru, używając technik olejnych i akrylowych.
Po początkowym, pejzażowym i impresjonistycznym podejściu, o charakterze głównie figuratywnym, z biegiem lat ukształtował się stały rozwój ku łamaniu formy, powierzając kolorowi zadanie nadania dziełu siły i dynamiki.
Stałe jest dążenie kompozycyjne do różnorodnych motywów i studium różnych materiałów, które można wykorzystać, by oddać skuteczny język artystyczny.
Od lat zajmuje się, oprócz tworzenia artystycznego, także nauczaniem malarstwa, starając się pobudzać kreatywność i osobistą interpretację, stanowiąc wyzwanie stawiane w zgodzie z jego wizją sztuki.
Poza niezliczonymi wystawami, ekspozycjami i wyróżnieniami, ma na koncie wiele nagród na szczeblu krajowym.

Strona: www.massimoricco.eu
E-mail: massimo.ric61@gmail.com

Niektóre z licznych tekstów krytyków sztuki:

Miara i proporcje wyznaczają dzieła Riccò, które, nie zdradzając nigdy swojego pilnego studium rytmów kompozycyjnych, pozwala oku oglądającego na doznanie intensywnych odcieni koloru. Potencjał chromii, którego artysta demonstruje z absolutną wiedzą, orchestruje rytm, który na zmianę łączy równowagę z kontrastem, współdzieląc samą naturę światła, statycznego i jednocześnie pulsującego…
Odbiorca staje się świadkiem procesu, alchemii, która przemienia rzeczywistość w abstrakcyjne plamy, pozostawiając ślady w dziełach, teraz bardziej, teraz mniej hojne.
Pasja chwili, tego spotkania serca i rzeczywistości, jest hołdownie ujawniana przez artystę, który nie szczędzi swojemu obserwatorowi tego, co zaszło: poetyka Massimo Riccò ujawnia dojrzałość i świadomość kogoś, kto ma coś do opowiedzenia i nie może zawierzyć niczym innemu niż płótnie. (Margherita Fraccon – edukatorka muzealna, ekspertka sztuki współczesnej)

Między naturą a wyobraźnią, rzeczywistością a abstrakcją rzeczy, płynie wspaniała malarskość Massimo Riccò. Wrażenia zatrzymane w swoim wywołującym moment, cenne chwile splatają się w kolorze i świetle w malarstwie związanym ze sztuką ekspresjonistyczną w emocjonalnym zadzieraniu, w którym płynie patos w chromatyce, idącej ku natychmiastowej gestualności malarskiej… (Carla d’Aquino Mineo)

Riccò wprowadza w swoje prace kolor zdolny przyjąć minimalne warianty, zbliżenia trudne. Dowodzi to, że osiągnął w swoim twórczym działaniu biegłość i pewność własnych środków wyrazu. Wrażliwość Riccò objawia się w tematach, które artysta preferuje, czyniąc je częścią rzeczywistości, gdzie zawsze istnieją jakości i nastroje, co dowodzi, że od samego początku dominuje powściągliwość i powaga intencji, ostateczny cel…

Czy wciąż można mówić o fantastycznych wizjach, czy też w pewnych porach dnia to, co otacza człowieka, jest naprawdę fantastyczne jak w obrazach Mistrza Riccò? Odpowiedź tkwi w oryginalności i skoku jakości, który zasługuje na uwagę artysty właśnie ze względu na zdolność exaltowania duszy, która wykracza poza powierzchowność rzeczy.

Riccò kocha malarstwo i maluje z wielką pasją, dlatego opowiada o tym, co widzą jego oczy, a jego poetyczna natura podpowiada mu. Maluje dzieła, które zachwycają dużą przyjemnością, ponieważ widoczny jest smak piękna, pewność w dawkowaniu świateł i cieni, które nie są niczym innym niż emocjami chwili, wyrażonymi z wielkim osobistym charakterem i niezwykłą skutecznością, połączonym z bogactwem jego ducha, nieodłącznym od bujnej wyobraźni, lecz ograniczonym do granic dobrego gustu. O nim będzie głośno. (krytycy studia sztuki MC – Fundacja Livio Collina)

Malarstwo Massimo Riccò wyłania się jako lekka harmonia, która z wolna zbliża się od swoich odcieni ku bardziej zróżnicowanym elementom, coraz bliżej nas, myląco jedynie na początku. Tak obraz, przy natychmiastowym odczytaniu prawie abstrakcyjny, zyskuje charakter figuratywny, powiększając się coraz bardziej, nadając przedstawionej scenie całą jej rzeczywistość malarską.
Dwie rzeczywistości na siebie nakładają się, nie burząc się, łącząc się w symbiozie graficznej i chromatycznej. Z silnych kolorów na pierwszym planie przechodzimy powoli do wyraźnie zdefiniowanej rzeczywistości figuratywnej, będącej duszą obrazu i bogatej w delikatność. Zmiękczone, ale precyzyjne motywy, obrazy pozornie ulotne, lecz budujące, niezbędne dla równowagi płótna.
Piękne pejzaże pojawiają się jak z niepewnej, eterycznej sfery, która powoli kształtuje się siłą i pewnością. Kolorystyka jest silna i dobrze rozłożona. Światła i cienie budują objętości i odległości, które perspektywa harmonizuje. Przedstawione budynki pochodzą z różnych epok, a pejzaże wyrażają obszerne obszary. Całość wyłania się z lekkiej chromatycznej mgły, która buduje ogromny oddech… (Enrico Miglioli)
Opanowanie środków malarskich, technik, kuszeń, i potem ponowne mieszanie wszystkiego w niezwykle oryginalną i sugestywną wizję.
Massimo Riccò potrafi ponownie zaskakiwać charakterem figuratywnym, który już zdawał się wszystko powiedzieć i wyrazić, poza tą delikatną malarskością, która kwestionuje widzenie na różnorodnych i na siebie nakładających się planach, w dotykach koloru mistrzowsko celowanych… (Silvia Arfelli)