Massimo Riccò - Fiori

Opera jedyna, prosto z pracowni artysty.
Wymiary 40x40 cm, grubość 2 cm, namalowana na płótnie z czystej bawełny, bez ramy.
Dzieło z Certyfikatem Autentyczności podpisanym osobiście przez artystę, z centralnym zaczepem, lakierem ochronnym na koniec, gotowe do zawieszenia.

Massimo Riccò urodził się w Modenie w 1961 roku, gdzie obecnie mieszka i pracuje. Pod koniec lat 90-tych wszedł do świata sztuki, rysował ołówkami, węglem i sepią, lecz wkrótce przeszedł do koloru, posługując się technikami olejnymi i akrylowymi.
Po początkowym, pejzażowym, impresjonistycznym podejściu, o charakterze głównie figuratywnym, z biegiem lat wykształciła się stała ewolucja ku odejściu od formy, powierzając kolorowi zadanie nadania dziełu siły i dynamiki.
Konsekwentnie prowadzi poszukiwania kompozycyjne różnych tematów oraz studia różnych materiałów, by skutecznie wyrazić język artystyczny.
Od lat zajmuje się, oprócz tworzenia artystycznego, również nauczaniem sztuki malarskiej, starając się pobudzać kreatywność i osobistą interpretację — wyzwanie wyzwań, zgodne z jego wizją sztuki.
Oprócz niezliczonych wystaw, ekspozycji i wyróżnień, może pochwalić się licznymi nagrodami na szczeblu krajowym.

Strona: www.massimoricco.eu
Email: massimo.ric61@gmail.com

Wybrane liczne teksty krytyków sztuki:

— Mierzenie i proporcje wyznaczają dzieła Riccò, które, nie zdradzając nigdy swojej wnikliwej analizy rytmów kompozycyjnych, pozwalają oku obserwatora na widzenie odcinków koloru o silnym ładunku emocjonalnym. Potencjały chromii, które artysta demonstruje, mają absolutną znajomość, orkiestrują rytm łączący równowagę i kontrast, dzieląc samą naturę światła — statycznego i jednocześnie pulsującego.
Odbiorca staje się świadkiem procesu, alchemii przemieniającej rzeczywistość w abstrakcyjne plamy, zostawiając ślady w obrazach — czasem hojniejsze czasem skromniejsze.
Pasja chwili, tego spotkania serca z rzeczywistością, ujawnia się hojnie w artyście, który nie żałuje widzowi swojego doświadczenia: poetyka Massimo Riccò ujawnia dojrzałość i świadomość osoby mającej coś do opowiedzenia i nie mogącej oprzeć się płótnu. (Margherita Fraccon – Educatrice museale, ekspertka sztuki współczesnej)

— Między naturą a wyobraźnią, rzeczywistością a abstrakcją ciała płyną przepiękne malowidła Massimo Riccò. Wrażenia utrwalone w swoim momencie evocative, a cenne chwile zlewają się w kolorze i świetle w malarstwie związanym z ekspresjonistyczną sztuką emocjonalną, w którym płyną patos w koloryzmie, prowadzący do natychmiastowej gestualności malarskiej… (Carla d’Aquino Mineo)

— Riccò wprowadza w swoich pracach kolor zdolny przyjmować drobne warianty, zbliżenia trudne. Dowodzi to, że w trakcie swojej twórczości doszedł do opanowania i pewności własnych środków wyrazu. Wysublimowana wrażliwość Riccò ujawnia tematy, które artysta ceni, czyniąc je udziałowcami rzeczywistości, gdzie zawsze istnieją jakości i nastroje, co dowodzi, że od samego początku było to skromność i powaga intencji — ostateczny cel…

— Czy można mówić o fantastycznych wizjach, czy też w pewnych momentach dnia to, co otacza człowieka, jest naprawdę fantastyczne, jak w obrazach Mistrza Riccò? Odpowiedź leży w oryginalności i skokie jakości, który zasługuje na uwagę artysty ze względu na zdolność wywyższenia duszy ponad pozory rzeczy.

— Riccò kocha malarstwo i maluje z wielką pasją, więc opowiada to, co widzą jego oczy, a jego poetyczna natura mu podpowiada. Maluje obrazy, które ogląda się z ogromną przyjemnością, ponieważ widać wyraźny smak piękna, pewność dawno rządzimy światłem i cieniem — co nie jest niczym innym niż „emocjami” chwili, wyrażonymi z wielką osobistą mocą, a jednocześnie bogactwem jego duszy, nieodłącznym od bujnej wyobraźni, lecz ograniczonym granicami dobrego gustu.
O nim będzie się mówić. (krytycy studia sztuki MC – Fundacja Livio Collina)

— Malarstwo Massimo Riccò jawi się jako lekka harmonia, która powoli zbliża się od swoich odcieni do bardziej treściwych elementów, stając się coraz bliższą nam i z początku tylko mylącą widza. W ten sposób obraz, podczas natychmiastowego odczytu niemal abstrakcyjnego, nabiera treści figuratywnej, rosnąc w sile i dając przedstawionej scenie całą jej artystyczną rzeczywistość. Dwie rzeczywistości nakładają się na siebie, nie anulując się, tworząc graficzno-kolorystyczną symbiozę. Od mocnych kolorów w pierwszym planie przechodzimy do wyraźnej, zdefiniowanej sceny figuratywnej, będącej duszą obrazu i bogatej w delikatność. Zgaszone, lecz precyzyjne motywy, pozornie niejasne, lecz konstruktywne, niezastąpione dla równowagi płótna. Przepiękne pejzaże jawią się niczym z eteru wciąż niepewnego, lecz budującego się powoli z siłą i pewnością. Chromatyka silna i dobrze rozłożona. Światła i strefy cienia budują kształty i odległości, które perspektywy harmonizują. Budynki przedstawione są z różnych epok, a pejzaże wyrażają obszerne krainy. To wszystko wyłania się z subtelnej chromatycznej mgły, która tworzy ogromny oddech… (Enrico Miglioli)

— Opanować środki malarskie, techniki, ich pokusy, a następnie ponownie mieszać wszystko w wizję niezwykle oryginalną i sugestywną. Massimo Riccò wciąż potrafi zaskakiwać zabarwieniem figuratywnym, który zdawał się wszystko już powiedzieć, wszystko wyrazić, poza tą delikatną malarską kreacją, która wyzywa widzenie w różnych, nałożonych planach, w mistrzowskich, celowanych pociągnięciach koloru… (Silvia Arfelli)