Gian Paolo Dulbecco (1941) - Senza Titolo

GIAN PAOLO DULBECCO (1941)
Bez tytułu

Serigrafia
wymiary 50x35 cm
Podpis i numeracja (Esemplare XII/XXV) ołówkiem na froncie
Tuszowy znak z suszu 'Stamperia d'Arte de Lallis'
Dzieło bez ram
Zabezpieczone do wysyłki i starannie zapakowane.

Urodzony w La Spezii w 1941 roku. W Mediolanie, gdzie jego rodzina przeniosła się w 1958 roku, był uczniem Tommaso Gnone, od którego nauczył się technik grawerunku w płytach i zaczął malować.
W marcu 1966 obronił tytuł na Politechnice i łącząc karierę zawodową kontynuował rozwijanie swojego zainteresowania sztuką.

Od 1969 mieszka w Rzymie, gdzie miał okazję poznać także malarstwo Balthusa wystawione w Villa Medici; w 1971 ponownie wraca do Mediolanu, skąd wyrusza w różne podróże po Europie. W szczególności w Belgii widzi malarstwo Delvauxa, Magritte’a oraz wielką malarską tradycję flamandzką.

Zaczyna rozwijać temat Nabrzeży z kamienia, jako wspomnienie Wyspy Tybery, do którego dołączają motywy Proroków, Nocnych i metafizycznych Miast idealnych.
Dotyka również tematu sztuki sakralnej, zwłaszcza poprzez Szopki inspirowane tebaidami czterechsetnymi.

W 1976 osiedla się w Monzy. Liczne są wystawy, zarówno indywidualne, jak i zbiorowe, w których bierze udział w różnych włoskich miastach.
W 1984 otrzymuje w Mediolanie nagrodę nabycia Cartier; w 1992 jest wśród nagrodzonych przez pismo Arte.

Francuski krytyk Pierre Restany zaprasza go do zaprezentowania serii Tarotów na wystawie zbiorowej "Art & Tabac", wystawionej w 1993 roku w Rzymie, a w kolejnych latach w Wiedniu i Amsterdamie.
W tym samym roku rozpoczyna długą współpracę z milanąńską Galerią Bensi.

Współpracuje z galeriami Paracelso w Bolonii, Il Polittico w Rzymie, Francocancelliere w Messynie, Sartori w Mantui, Gerald Moran w Londynie, Artesse w Jokohamie. Bywa także w Londynie, Freiburgu, Porto oraz w Włoskim Instytucie Kultury w Lyonie, Lizbonie i Brukseli. Prezentuje prace w Yokohamie i w Tokio; w Japonii zaprezentuje ponownie inne wystawy indywidualne, w 1994 w Yokohamie i ponownie w Tokio w latach 1999 i 2001.

Zaczyna współpracę z Alchimie verbali, kreatywnym laboratorium komunikacji w Salerno. To lata, w których na jego malarstwie pojawia się postać Pulcinelli, rozumianej jako archetyp uniwersalnego człowieka. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych zaczyna konfrontować mit Atlantydy.

W 2002 Soprintendenza ai Beni Culturali di Salerno sponsoruje jego antologiczną wystawę w Ravello, gdzie ponawia wystawę z Luccim w 2005.
W tych samych latach podejmuje tematy Postaci walczących z własnym cieniem, Labiryntów i tajemniczych Klatek.

W 2012 zaprasza go do Niemiec Panorama Museum, by zaprezentować kilka prac na kolektywnej wystawie "Dopo de Chirico" poświęconej włoskiej metafizycznej malarstwie współczesnemu.
W latach '20 następuje okres pracy samotnej, w którym podejmuje temat Niewidzialnych Miast.

Coraz rzadziej jego indywidualne wystawy, rosnąca potrzeba dyskretnej ciszy operacyjnej i odrzucenie aktualnych trendów spektakularizacji i planowania artystycznego.
To artysta, którego prace, zazwyczaj mieszczące się w ograniczonych wymiarach i często zbudowane według złotej proporcji, były przez krytyków zestawiane z formami Magicznego Realizmu i Sztuki do Pamiętania.

Wystawy indywidualne i zbiorowe
1983 : Galleria Baguttino, Milan
1985 : Galleria Arno, Florencja
1987 : Sztuka sakralna, Bazylika San Simpliciano, Mediolan
1993 : Art & Tabac, Rzym, Wieden, Amsterdam
1994 : Wystawa indywidualna, Galerie Artesse, Jokohama
1996 : Gerald Moran Interiors, Londyn
1999 : Wystawa indywidualna, Galerie Kai, Tokio
2000 : Obrazy, Galleria Paracelso, Bolonia
2001 : Wystawa indywidualna, Centro Daimaru, Tokio
2002 : Utopijna alchemia, Pinacoteca del Duomo, Ravello
2003 : Proposte, Galleria Forni, Bolonia
2004 : Galleria Cancelliere, Messina
2004 : Kaoluco Gallery, Tokio
2008 : Lilly Zeligman Gallery, Laren, Holandia
2009 : Iperuranio, Galleria Bensi, Mediolan
2010 : Zły na malowanie (Il vizio di dipingere), Galleria Sartori, Mantua
2010 : Sen, marzenia i inne historie, Galleria Monteleone, Palermo
2010 : Sześciu artystów, sześć wizji, Centro culturale Rosen, Cortina d'Ampezzo (BL)
2012 : Dopo de Chirico, metaphysische Malerei der Gegenwart in Italien, Panorama Museum, Bad Frankenhausen
2014 : Jak krasnale na ramionach gigantów. Galleria Bensi, Mediolan
2015 : Miejsce baśni, Galleria Sartori, Mantua
2019 : Sztuka i zdrowie, Palazzo Pirelli, Mediolan
2020 : Morze w sobie, Galleria di Palazzo Stella, Genova
2021 : Palazzo Clerici, Wydarzenie charytatywne na rzecz Wspólnoty San Patrignano, wystawa prac licytowanych w Christie's Milan.
2022 : 49. Nagroda Sulmona, Polo museale di S.Chiara, Sulmona
2024 : MaRenostrum, podróż z morza do Renu, Bayreuth Neues Rathaus