Joan Miro (1893-1983) - À Toute Épreuve

JOAN MIRÓ (1893–1983)

À Toute Épreuve, 1958 – Signowane ręcznie –



Kolorowy drzeworyt na papierze BFK Rives (z watermark).

Wielkość arkusza: 52 × 38 cm, z pełnymi marginesami.

Wydanie 125.

Ręcznie podpisany ołówkiem w prawym dolnym rogu i ponumerowany w lewym dolnym rogu: 41/125.

Wydrukowano przez Fequet i Baudier, Paryż.

Wydane przez Gérald Cramer, Genewa, i Galerie Berggruen, Paryż.

Ten druk jest w pełni zdokumentowany i odniesiony w oficjalnym katalogu raczejóz.

Jacques Dupin, Miró Engraver, tom I, 1928–1960, wymieniony i zilustrowany jako nr 235, strona 154.

Opis historyczny

À toute épreuve jest jedną z najsłynniejszych książek artystów dwudziestego wieku: projektem zrodzonym z przyjaźni, napędzanym bezgranicznymi ambicjami i ukończonym z pewnym stopniem cierpliwości, która wzbudzała podziw wszystkich, którzy byli świadkami jej tworzenia.

Wszystko zaczęło się w 1929 roku, kiedy Paul Éluard napisał te wiersze w obliczu podwójnej straty: jego żona Gala odeszła, by dołączyć do Salvadora Dalí’ego, podczas gdy Nusch, w której zaczynał się zakochiwać, pojawiła się w jego życiu. Te surrealistyczne teksty — fragmenty, przysłowia i liryczne błyski — zostały opublikowane w 1930 roku przez Éditions surréalistes. To dopiero w 1947 roku, podczas spotkania z berlińskim wydawcą Gérald Cramerem z Genewy, zrodził się pomysł, by wprowadzić je w dialog z twórczością Miró.

Miró podszedł do projektu z żarliwością, która zdziwiła wszystkich. W 1948 roku napisał do Cramera: „Jestem całkowicie pochłonięty tą świętą księgą; mam nadzieję stworzyć coś sensacyjnego, najważniejszego dzieła, które stworzyliśmy w drzeworycie od czasów Gauguina.”

Zainspirowany rycinami Gauguina i japońskimi drukami, celowo wybrał ten starożytny i wymagający medium, wyrył 233 drewniane matryce i poddał pracę 42 000 odbitek na prasach Atelier Lacourière w Paryżu. Przedsięwzięcie potrwało jedenaście lat. Éluard, który zmarł w 1952 roku, nie dożył ukończenia książki.

To, co Miró osiągnął tutaj, wykracza daleko poza ilustrację w tradycyjnym sensie. Nie czyta wierszy, aby je przetłumaczyć; zamiast tego je zamieszkuje, koncentrując się na przestrzeni zajmowanej przez słowa, ich wizualnym rytmie i napięciu na stronie. Drzeworyt staje się rzeźbą, kolor językiem, a książka staje się kompletnym obiektem artystycznym, w którym dwie poetyckie wizje — ta Éluarda i ta Miró — zanurzają się w siebie nawzajem, nie zlewając się nigdy całkowicie.

Ten kolorowy drzeworyt na papierze BFK Rives, ręcznie podpisany i ponumerowany przez Miró, należy do oddzielnego wydania druku publikowanego obok oryginalnej książki dla kolekcjonerów. Wykazany jako Dupin 235, posiada pełnię bogactwa i głębi dzieła, które historyk druku Riva Castleman opisała jako „jedną z najbardziej oryginalnych i pięknych książek wieków”.

Opis artystyczny

To dzieło ucieleśnia duch i tematyczne elementy serii jako całości. Na tle ciemnoszarego tła o fakturze drewna, odważne odcienie czerwieni i zieleni nakładają się na prostokątną kompozycję, tworząc jednorodną, przeźroczystą warstwę.

Żywe krawędzie czerwonego koła i zielonej formy wyskakują z kartki z niezwykłą witalnością, podczas gdy nakładające się obszary cofają się w przestrzeń dzięki ciemniejszym tonom wprowadzonym przez szare tło.

Przypominając błyskotliwe czerwone zachody słońca nad jasnozieloną łąką, kompozycja pozostawia nieograniczone możliwości interpretacyjne.

W tej pracy Miró ukazuje swoją zdolność do przełamywania barier i ograniczeń drzeworytu, prezentując własny, całkowicie autonomiczny język wizualny i wyrażając radość z ożywiania poezji za pomocą obrazów.