Walter Valentini (1928) - Le Misure, il Cielo cm. 111,2 x 74

PREZIOSA GRAFICA WALTERA VALENTINI (Pergola, 22 października 1928 / Milano, 20 maja 2022)

Tytuł: Le Misure, il Cielo
Egzemplarz: XII/XVI
Rok: 1993
Format płyty: cm 100,5 x 51,5
Format kartonu: cm 111,2 x 74
Nakład: 50 + XVI
Technika: akwaforta kalkograficzna
Grafika jest dostarczona z Certyfikatem Autentyczności podpisanym przez Mistrza.
Rama nie jest wliczona.
Wysyłka do Włoch realizowana będzie w paczce ekonomicznej ubezpieczonej.
Wysyłka do krajów europejskich lub poza Europą realizowana będzie w Paczce Ekonomicznej Ubezpieczonej.
Wyłączone są ewentualne podatki celne, które ponosi Kupujący (dla państw spoza UE).

Walter Valentini:
Artysta o międzynarodowym uznaniu, wystawy indywidualne od 1973 roku do dziś: we Włoszech od Messiny, Mediolanu, Rzymu, Neapolu, Bari, Bolonii, Trieście, Bolzano, Padwy, Mantovy, do Cagliari, itp.;
Za granicą od Krakowa, Sztokholmu, Hamburga, Nowego Jorku, Luksemburga, Aspen (USA), Paryża, Antwerpii, Kolonii, Monako, Istambułu, Ankary, Strasburga, Waszyngtonu, Chicago, Bostonu, Vancouveru, Seulu, Lublany, Lizbony, Pragi, Innsbrucka, Hollola (Finlandia), Buenos Aires, Bukaresztu, Madrytu, Kopenhagi, San Francisco, Tokio, Sakaide (Japonia), Fredrikstad (Norwegia), Dusseldorfu, Zuricha, Oakland (USA), Barcelony, Bazylei, Gentu (Belgia), Zurichu, Soest (Holandia), Moskwa, itd.

Nagrody i udział w wystawach: 1. Biennale Włoskiej Grafiki Współczesnej w Wenecji 1955; Biennale Międzynarodowa w Ibizie i Listowel; Biennale Międzynarodowa w Krakowie 1984; Biennale Międzynarodowa w Lublanie 1984 i 1989; XLVII Biennale w Wenecji; Quadriennale w Rzymie 1999.
Realizował na zamówienie duże instalacje w Mediolanie, Bolonii, Reggio Emilia, Chiaravalle (Ankona), Pesaro, Siegburg (Niemcy), Connecticut i Aspen (USA).
Był częścią grupy, która w 2001 roku zaprojektowała kościół Ca’ Staccolo w Urbino.
Jego uniwersum, Valentini’ego, jest poetyckie, rytmiczne, muzyczne; symbolizm geometryczny i evocujący prowadzi do syntezy, niemal metafizycznej i surrealistycznej; relacja między znakiem, strukturą a materią wizualną skłania do nowego konstruktywizmu pełnego sugestii, tak że wygląda jak „stany ducha”. Od lat 70. pogłębiał związek między malarstwem a grafiką, wprowadzając deterministyczny wymiar przestrzeni z walorami temporalnymi, czasem i przestrzenią, interpretowanym i przekładanym z maestrią za pomocą linii, abrazji, spękanych murów, architektur i magických geometrii, poetyckich.

Walter Valentini urodził się w Pergola (Pesaro). Valentini mieszkał w Rzymie od 1947 do 1948 roku, a w 1949 przeniósł się do Mediolanu, gdzie miał Maxa Hubera, Albę Steinera i Luigiego Veronesiego jako nauczycieli. W 1950 roku wyprowadził się z Lombardii do Urbino, gdzie mieszkał do 1955 roku i gdzie uczęszczał do Instytutu Sztuk Pięknych (Scuola del libro). To tutaj odkrył sztukę rytowniczą. W tym mieście spotkał także kulturę renesansu, która miała ogromny wpływ na jego przyszłe działania. W tych latach Valentini poświęcił się przede wszystkim badaniom w dziedzinie grafiki i rycin, uczestnicząc w kilku specjalistycznych pokazach. Po ukończeniu studiów w 1955 roku opuścił Urbino, by wrócić do Mediolanu, gdzie mieszkał od tego czasu. W Mediolanie zaczynał jako grafik, z czasem coraz bardziej poświęcając się malarstwu. Fascynuje go geometryczne uniwersum, które zdaje się echo Metafizyki De Chirico. To właśnie te ściśle formalne aspekty Valentini eksponował w latach siedemdziesiątych, również pod kątem technicznym. Pod koniec dekady jego prace były zdominowane przez biel, która prowadziła do suchej zwięzłości, także wyrażanej dużą skalą informacji środowiskowych, które culminowały w „Stanze del tempo” i w „Muro del Tempo”, które były nowymi kierunkami w serii „Città del sole” i „Città Ideale”, a później w dużych płytach serii „Le misure, il cielo”. Wystawy stawały się coraz częstsze, podobnie jak krytyczne opracowania i nagrody za jego prace we Włoszech i za granicą. W 1979 roku Uniwersytet w Massachusetts w Bostonie zaprosił Valentini’ego na seminarium w ramach wystawy włoskich artystów „Narodziny dzieła”. W 1982 roku zdobył pierwszą nagrodę na Międzynarodowej Biennale Ibizy i Listowel. W 1984 roku przyznano mu Grand Prix X Międzynarodowej Biennale Grafiki w Krakowie, które w 1986 zorganizowało dla niego wystawę w Krakowie i Toruniu. W 1988 stworzył instalację w „Sali mnichów” w opactwie S. Maria in Castagnola w Chiaravalle (Ankona) oraz prace na płótnie „Città del Sole” dla Izby Pracy w Reggio Emilia. W 1989 zaproszono go do Ljubljany, na indywidualną wystawę w XVIII Międzynarodowej Biennale Grafiki. W tym samym roku wystawa jego grafiki i malarstwa w Arengo w Rimini. W 1990 dwa duże projekty dla budowy Ashford Properties w Greenwich, Connecticut (USA) i instalacja dla Muzeum w Siegburg (Niemcy); w 1991 instalacja „Lo Spazio, il Tempo” w Harris Concert Hall w Aspen, Kolorado i „Città Ideale” w pałacu Antaldi Montani w Pesaro. W 1992 stworzył instalację „Il Labirinto della Memoria” w Frearte w Mediolanie. Od tego czasu coraz liczniejsze indywidualne wystawy w galeriach i muzeach: we Włoszech (w Mediolanie w 1990 i w jego rodzinnym Pergola w 1993) i za granicą (Boston, Sztokholm, Hamburg, Kolonia, Nowy Jork, Aspen, Tokio, Monako, Siegburg, Wiedeń, Ankara). Między 1995 a 1996 rokiem brał udział w wystawie indywidualnej „L'espace, le temps” w Dionne Galerie w Paryżu, a ponownie w 1996 w „XXXéme Prix International Contemporary Art” w Monte Carlo (Monako), wygrywając „Prix Gabriel Ollivier”. W 1997 zaproszono go do XLVII Biennale di Venezia, w pawilonie „Unimplosive Art” (dla nowego klasycznego) i do Quadriennale w Rzymie w 1999. W 1999, a następnie w 2000, wystawiał w Instytucie Kultury Włoskiej w Waszyngtonie, Chicago i Vancouver: „Walter Valentini nei canti di G. Leopardi”. W 2001 wielka wystawa „Walter Valentini. Sulle tracce dell’infinito” w Palazzo Magnani w Reggio Emilia. Od lipca do września 2002, na potrzeby 52. Międzynarodowej Wystawy Sztuki GB Salvi, miasto Sassoferrato (Ankona) miała miejsce wystawa „Il cielo di Walter Valentini”, zlokalizowana w przestronnych salach dawnego Sądu Magistrackiego. W 2003 w Loano gmina zorganizowała wydarzenie „Loano Fontane d’Arte” (Loano Fontanny Sztuki), w którym brał udział pracą „Le misure, il cielo”, fontanną z rzeźbami z brązu o wymiarach 300x190 cm. W 2005, nadal w Loano, wystawa w Pałacu Doria obejmowała pracę „La voce silenziosa delle stelle” i zdobył „Premio Città di Staffolo” (Ankona) oraz 56. Nagrodę Michetti „In & Out Artworks and environment in the Global dimension” w Francavilla al Mare (Chieti). W kwietniu 2006 roku inauguracja wystawy „Verso Aldebaran” pod kuratelą Marisy Bishop w Galerii Sztuki 2000 & NOVECENTO w Reggio Emilia. 26 kwietnia 2006 r. zainaugurowano rzeźbę „Memoria” z brązu patynowanego (350x82x142 cm) na placu S. Ambrogio w Mediolanie, upamiętniającą poległych w Włoskiej Dywizji Vicenckiej podczas kampanii rosyjskiej w latach 1941–1943. W tym samym roku przedstawił księgę artystyczną „Mario Luzi, Walter Valentini. Vetrinetta accidentale”, wydaną przez „Cento amici del libro”, prezentując płyty drukowe i arkusze wykonane w drukarniach ręcznych, w PADIGLIONE d'Arte Contemporanea (PAC) w Mediolanie. Zajął się także techniką mozaiki, we współpracy z mistrzem Lino Reduzzi, tworząc prace w przestrzeniach publicznych i prywatnych. 2007, Nagroda Circolo della Stampa, Pesaro. 2008, wystawa prac na papierze w Paryżu w galerii „La Hune Brenner”. Następnie „Assessorati alla Cultura della Regione Marche” w Urzędzie Miasta Ancona zorganizowało wystawę „E ’una notte stellata. Eeco Il progetto” w wspaniałych salach Mole Vanvitelliana. W tym samym okresie rzeźba patynowanego brązu „Arco del Cielo” (275x35x30) została trwale zainstalowana w kapliczce (Vanvitelli) w centralnym Dziedzińcu. Na tę okazję Skira opublikowała bogaty katalog ilustrujący pięćdziesiąt lat jego kariery artystycznej. W 2010 r. w Galleria La Steccata w Parmie otwarto wystawę prac na płótnie i rzeźb: „Le misure, il cielo”, prace na tablicach i rzeźby z lat 1977–2010. W październiku 2010 r. Galleria Originale prezentowała „Puntesecche, Etsches, Works on Handmade Paper, Artist Books, Sculptures” a Galleria Il Castello prezentowała wystawę indywidualną „Walter Valentini. Le Misure, il Cielo”. Valentini prowadził również znaczącą działalność w dziedzinie ilustracji – w edycjach pięknych i limitowanych tekstów literackich klasyków i współczesnych, w tym Tomasza Campanella, Giacomo Leopardi, Guido Ballo, Mario Luzi, James Oreglia, Basil Reale i Robert Walser. W 2013 r. zdobył pierwszą nagrodę XXVIII Międzynarodowej Grafiki „Do Forni” organizowaną we współpracy z Fundacją Musei Civici di Venezia. Miał również intensywny plan nauczania, ucząc sztuki rycia w „Nuova Accademia di belle arti” w Mediolanie w latach 1983–1985, gdzie był również dyrektorem.