Francis Bott (1904-1998) - Abstrakt

Wczesne dzieło Francisa Botta

Podpisane i datowane 1960
Wymiary 46x37
Zdjęcia są częścią opisu stanu technicznego.
Rama to bezpłatny dodatek

Francis Bott (* 8 marca 1904 w Frankfurt nad Menem; † 7 listopada 1998 w Lugano, Ticino; właściwie Ernst Bott) był niemieckim malarzem, przedstawicielem „Drugiej École de Paris”, czyli francuskiego „Informelu”. Jego twórczość artystyczna obejmuje dwa pozornie sprzeczne ukierunkowania: surrealistyczną, fantastyczną materię reprezentowaną przedstawieniami oraz tachistyczną, geometryczną abstrakcję. Jego dorobek składa się z obrazów, witraży, szkiców wykonanych ręką, akwarel, gouache, rzeźb i obiektów; zajmował się także scenografią.

Francis Bott wywodził się z warstw burżuazyjnych, lecz już młodo poprowadziła go nieustraszona młodość z rodziną ku Francji, Belgii, Holandii i Szwajcarii. Od 1910 roku uczęszczał do różnych, przeważnie francuskojęzycznych szkół i internatów w Szwajcarii i w Belgii. W 1918 rodzina powróciła do Niemiec (Kolonia), gdzie Bott poznał m.in. Anton Räderscheidta i wstąpił do kręgu wokół Heinricha Hoerle oraz Maxa Ernsta. Próby pracy kucharza lub biurowej u ojca kończyły się niepowodzeniem.

Pod wpływem rozmów z „Kölnerskimi Progresistami” i ich antywojennego nastawienia Bott wykształcił anarchistyczny obraz świata. Jego dążenie do indywidualnej wolności skłoniło go po śmierci ojca w 1921 roku, do wejścia w tzw. scenę wędrowców i prowadzenie życia jako lewicowo zaangażowany wędrowiec, podczas którego dotarł m.in. do Berlina oraz jako pasażer-szkarłowaty lub kucharz statku do USA i do Meksyku.

W Berlinie Bott poznał w 1924 roku Herwartha Waldena oraz krąg wokół „Sturm”. W tym samym roku w Dreźnie spotkał swoją przyszłą żonę Marię Gruschkę („Manja”), polskiego pochodzenia córkę rabina. Znowu w Berlinie, Bott w 1925 roku, nawiązując kontakty z Bertoldem Brechtem, zainteresował się przede wszystkim teatrem.

W 1926 roku Bott i Manja pojechali do Wiednia. Utrzymanie ich zapewniał teraz jako uliczny śpiewak, aktor okazjonalny i malarz pocztówek. Jego więź z Bertolt Brechtem nie ustała, więc w 1928 roku Bott i Manja przystąpili do Komunistycznej Partii Niemiec (KPD). W 1930 roku światowy kryzys zmusił ich do przeprowadzki z Wiednia do Frankfurtu nad Menem w reakcji na towarzyszących im towarzyszy partyjnych, lecz w 1932 znów byli w Wiedniu. Bott został w Frankfurt nad Menem aresztowany, z powodu swojej działalności politycznej w nieobecności; w 1933 roku aresztowano go w Norymgerze, lecz udało mu się zbiec z powrotem do Wiednia. Tam również został aresztowany; miał zostać wydany do Niemiec, ale trafił na granicę czechosłowacką, dzięki czemu Francis Bott i Manja dotarli do Pragi.

Tam nawiązał kontakt z austriackim ekspresjonistą Oszkarem Kokoschką. Ten przekonał go, że jest malarzem, i to skłoniło Bott do całkowitego poświęcenia się sztuce.

W 1936 roku Bott i Manja musieli opuścić Czechosłowację i przemierzyli Jugosławię, Włochy oraz w 1937 roku dotarli do Paryża, gdzie Bott osobiście poznał Maxa Ernsta i Pabla Picassa. Po krótkim udziale w hiszpańskiej wojnie domowej w batalionie Thälmanna, Paryż stał się życiową stolicą pary.

W 1938 roku Francis Bott był współzałożycielem „Wolnego Niemieckiego Związku Artystów”. Na początku wojny, 1 sierpnia 1939 roku, został internowany; zgłosił się na ochotnika do francuskiej armii, lecz najpierw trafiał do różnych obozów. W 1940 roku Bott został przydzielony do jednostki armii brytyjskiej i dzięki temu trafił do Tuluzy, gdzie już była Manja. Po zakończeniu walk Bott znalazł się na liście 87 niemieckich oporu, którzy mieli zostać przekazani nazistom zgodnie z traktatem rozejmowym. Zaginął, pracował jako drwal w Couiza, na południe od Carcassonne w Corbières.

14 października 1940 roku Francis Bott poślubił Marię Gruschkę, czego było oznaką pochylności ku konformistycznemu światu, z którego pochodził. Gdy 11 listopada 1942 roku niemieckie wojska zajęły Vichy we Francji, Francis i Manja Bott przeszli do Aurillac w departamencie Cantal (Środkowa Francja) i Bott przyłączył się do ruchu oporu „Francs-tireurs et partisans”. Po wyzwoleniu Paryża w 1944 roku ponownie wrócili do miasta, a Bott utrzymywał się z prac dorywczych. W 1946 roku Bott i Manja zajęli atelier na Montparnassie. Francja na stałe stała się ich domem. W 1961 roku Manja zmarła na skutek chorób, które nabyła w czasie prześladowań.

itd