Lucía Laurent - XL - Ritmo Neocubista

Lucía Lauren (LILI) jest kubańską artystką o wykształceniu plastycznym, w dużej mierze samouczącą się, absolwentką Wydziału Komunikacji Społecznej Uniwersytetu w Hawanie.

Jej relacja z obrazem zaczęła się dużo wcześniej, niż poświęciła się zawodowo malarstwu. Fotografia była jej pierwszym obszarem twórczym: dzięki niej rozwinęła wrażliwość na kompozycję, równowagę wizualną, gest i sposób przedstawienia postaci ludzkiej. Następnie przez kilka lat zagłębiała się w świat tatuażu, etap decydujący dla zrozumienia, jak ważną rolę w jej obecnym malarstwie odgrywają linia, sylwetka, uproszczenie form i jasność graficzna.

W końcu znalazła w sztukach plastycznych znacznie szerszą przestrzeń wyrazu. Malarstwo pozwoliło jej zespolić te wcześniejsze doświadczenia i przekształcić je w intymny i rozpoznawalny wszechświat, zbudowany głównie za pomocą farb akrylowych na płótnie.

Dzieło Lucía Lauren skupia się przede wszystkim na kobietach, naturze, kwiatach i zwierzętach, z stałą obecnością kota jako milczącego towarzysza głównych postaci. Są to sceny, które rzadko dążą do opowiadania zdarzeń nadzwyczajnych. Przeciwnie, artystka wydaje się interesować drobnymi chwilami ciszy: kobietą trzymającą kota, postacią otoczoną kwiatami, kieliszkiem wina, wyobrażonym ogrodem lub po prostu momentem kontemplacji.

Jej malarstwo opiera się na wyraźnej syntezie wzrokowej. Lucía usuwa znaczne ilości informacji drugoplanowych, aby zachować wyłącznie to, co uważa za istotne. Zapewne spokojne twarze, duże plamy koloru, zdefiniowane kontury i płaskie formy tworzą obrazy od razu czytelne, a jednocześnie nasycone wrażliwością.

W jej języku odnajdują się echa ilustracji współczesnej i malarstwa naïf, wraz z odniesieniami dekoracyjnymi zbliżonymi do art déco i art nouveau. Jednak te elementy pojawiają się ponownie interpretowane z własną wrażliwością — cieplejszą, codzienną i kobiecą.

Jednym z najbardziej interesujących aspektów jej pracy jest użycie koloru. Przytłumione różowe odcienie, terakoty, ochry, musztardy i kremowe tony współistnieją z głębokimi czarnymi, zieleniami o odcieniu niebieskim, intensywnymi czerwieniami i bardzo czystymi bielami. W niektórych kompozycjach paleta jest delikatna i niemal domowa; w innych kontrast barwny nabiera wyraźnie graficznej intensywności.

Kobieta zajmuje centralne miejsce w praktycznie całym swoim malarskim wszechświecie. Nie pojawia się jako postać heroiczna ani odległa, lecz jako wyważna, elegancka i introspektywna kobiecość. To postacie o spokojnych spojrzeniach, spokojnych pozach i powściągliwych gestach. Istnieje tu glamour, lecz jest to glamour intymne i ciche.

Koty odgrywają szczególnie interesującą rolę. Są mniej dekoracyjnymi elementami, a raczej symbolami towarzyszenia, niezależności, czułości i emocjonalnego schronienia. W dziełach, w których kobieta i zwierzę się przytulają, krzywizny ludzkiego ciała i kształty kota praktycznie się zlewają, przekształcając kompozycję w wyraz uczucia.

Kwiaty i roślinność pełnią podobną funkcję. Otaczają bohaterki, pojawiają się na ich sukniach lub włączają się w tła, aż czasem zacierają granicę między postacią a naturą. W ten sposób kobieta, natura i świat zwierząt tworzą jedną wrażliwość.

W pracach takich jak postać obejmująca kota na czerwonym tle, Lucía radykalnie ogranicza paletę, by zbudować obraz kontrastem między czernią, bielą a czerwienią. Paski na sukni przestają być jedynie wzorem i stają się głównym środkiem kompozycyjnym: otaczają obie postacie i skupiają całą scenę na geście objęcia. Efekt przekazuje ochronę, intymność i ciszę.

W innych dziełach, takich jak kobieta siedząca obok kota i kieliszka wina, artystka rozwija kompozycję bardziej zbliżoną do współczesnego designu. Terakota sukni dialoguje z delikatnymi różami, beżem i zielenią o odcieniu niebieskawym, tworząc wyrafinowaną kompozycję, która nie wydaje się zimna. Bohaterka nie wykonuje żadnego konkretnego działania; po prostu istnieje w swojej przestrzeni. To właśnie ta brak dramatyzmu stanowi znaczną część uroków dzieła.

Tak powstaje malarstwo Lucía Lauren — pozornie proste, lecz starannie zbudowane. Jej język nie opiera się na wirtuozerii technicznej lub ostentacyjnym kunszcie, lecz na zdolności do redukcji sceny, by odnaleźć jej istotną emocję.

Jej wszechświat jest kobiecy, botaniczny, domowy i afektywny. Pojawia się w nim codzienna piękność, relacja ze zwierzętami, opieka, kontemplacja i natura jako schronienie. Jej malarstwo ma szczególną cechę: może być dekoracyjne na pierwszy rzut oka, ale za tą urodą kryje się nieustanna poszukiwanie harmonii, wrażliwości i spokoju.

W kontekście współczesnym, w którym wiele obrazów stara się zwrócić uwagę poprzez nadmiar, Lucía Lauren wybiera odwrotną drogę: upraszcza. I to właśnie w tej prostocie tkwi duża część osobowości jej dzieła.

Dzieło sztuki artystki Lucía Laurent wykonane techniką Acryl na wysokiej jakości płótnie.
Wymiar 90 x 120 cm.
Wydanie oryginalne.
Wysyłka realizowana za pośrednictwem firmy United Parcel Service (UPS) do Hiszpanii i Europy, a za pośrednictwem FedEx do reszytku świata.
Dzieło będzie zwinięte i zabezpieczone kilkoma warstwami opakowania, folią bąbelkową i umieszczone w wytrzymałym tubusie.
Po zapłaceniu za dzieło, do realizacji pakowania i przekazania firmie wysyłkowej wymagane są trzy dni.
Przesyłka dotrze po upływie dziesięciu dni, w zależności od kraju docelowego.
„To lot zawiera wizualizacje wykonane AI. Sprawdź oryginalne fotografie, aby potwierdzić realny stan dzieła.”



To dzieło w technice akrylu na płótnie wchodzi w nurt neokubizmu i współczesnego pop artu, tworząc dynamiczny obrazowy gobelin charakteryzujący się przenikaniem kobiecych twarzy w profilu i z profilu, przenikliwymi oczami kota oraz subtelnego listowia kwitnącego. Kompozycja rezygnuje z tradycyjnej głębi przestrzennej, by objąć dwuwymiarowość grubymi i ciemnymi konturami, które wyznaczają bloki koloru czystego i mocno nasyconego, obejmując żywą paletę barw, łączącą odcienie kobaltu, różu magenta, terakoty, pomarańczy i zieleni leśnej. Rytm wizualny budowany jest na geometrycznej fragmentacji form i powtórzeniach łuków i spojrzeń, osiągając harmonijną równowagę między postacią ludzką, fauną a naturą w wykończeniu matowym, płaskim i o wyraźnym, graficznym charakterze.