Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło powstało z idealnego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tym dziele jednak tradycja jest reinterpretowana za pomocą charakterystycznego elementu moich badań: wina.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, wykorzystuję setki śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, zwykle kojarzona z montaża, budowaniem i mechaniką, tutaj przekształca się w autonomny element artystyczny. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia ciągle zmieniają percepcję dzieła.

Czerwień otula kompozycję jak powierzchnię pełną energii, podczas gdy śruby wysuwają się z planu, tworząc swoisty wibracyjny efekt wizualny. Z perspektywy frontalnej kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z boku ujawnia natomiast swoje prawdziwe, trójwymiarowe i materialne oblicze.

Dzieło nie ma na celu być prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem jednocześnie budowy i destrukcji: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, użyte zostaje do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandra Padovana, słynnego na całym świecie z techniki Screw Art.
Dzieło uświetnione jest szkatułą z plexiglassu.

Przezroczysta szkatuła izoluje i chroni, przekształcając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki koncepcyjnej oraz sztuki ulicznej, nawiązując pod względem języka wizualnego i oddziaływania kulturowego do twórczości znanych nazwisk, takich jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie badania artystyczne dialogują z wyobrażeniem luksusu, ikonicznej mody i projektowania globalnego, przywołując symbole sakralne (santic) i marki powszechnie rozpoznawalne, takie jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi współpracami z artystami czy markami wymienionymi powyżej, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, symbolicznej wartości marki oraz sztuki jako współczesnego obiektu kulturowego.
To podejście czyni prace szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowego Pop Artu, konceptywnego street artu i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, jednocześnie zachowując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.