Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło rodzi się z ideowego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetyki.

W jego pracach serialność prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, destrukcję i przemianę.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, wykorzystuję setki śrub rozmieszczonych zgodnie z precyzyjną strukturą geometryczną na czerwonej powierzchni.

Śruba, element zwykle kojarzony z montaże, budową i mechaniką, zostaje tu przekształcona w autonomny element artystyczny.

Jej powtarzalność tworzy powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie zmieniają postrzeganie dzieła.

Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia nasączona energią, podczas gdy śruby wyrastają z płaszczyzny, tworząc pewnego rodzaju wizualną wibrację.

Z widoku z przodu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z bok, natomiast ujawnia swoją prawdziwą trójwymiarowość i materialność.

Dzieło nie ma być prostą citacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się zatem symbolem zarówno budowy, jak i zniszczenia: to, co zwykle służy do łączenia i mocowania, zostaje użyte do stworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym konflikcie między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, słynnego na całym świecie ze swojej techniki Screw Art.

Dzieło ozdobione jest gablotą z plexiglasu.

Przezroczysta gablotka izoluje i chroni, przekształcając dzieło w relikwię współczesną.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki ulicznej, nawiązując pod względem języka wizualnego i wpływu kulturowego do twórczości takich gigantów jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.

Jednocześnie artystyczne poszukiwania dialogują z wyobraźnią luksusu, ikonowej mody i światowego designu, przywołując symbole luksusu i marki powszechnie rozpoznawalne, takie jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi kolaboracjami z wymienionymi artystami czy markami, lecz oryginalnymi twórcami, wykonanymi w indywidualnym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej brandu i sztuki jako współczesnego obiektu kulturowego.

Takie podejście sprawia, że dzieła cieszą się szczególnym uznaniem kolekcjonerów i entuzjastów sztuki współczesnej, luksusowego Pop Art, street artu konceptualnego i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami markowymi, jednocześnie zachowując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.