Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

L’opera narodziła się z idealnego dialogu z badaniami Bernarda Aubertina, artysty Nouveaux Réalismes, który uczynił z czerwieni, powtórzeń i materii centralne elementy swojej poetyki. W jego dziełach seriowość prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywoływać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tym dziele jednak tradycja jest reinterpretowana poprzez element charakterystyczny dla moich badań: wino.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, używam setek śrub, ułożonych według precyzyjnej struktury geometrycznej na czerwonej powierzchni. Śruba, element normalnie kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tutaj przekształca się w autonomny znak artystyczny. Jej powtarzanie generuje powierzchnię trójwymiarową, w której światło, cień i głębia nieustannie zmieniają postrzeganie dzieła.

Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia naładowana energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z płaszczyzny, tworząc swoisty widzialny wibracje. Z perspektywy frontowej kompozycja wydaje się zorganizowana i minimalistyczna; oglądana z boku ujawnia natomiast swoją prawdziwą, trójwymiarową i materialną naturę.

Dzieło nie ma być prostą parafrazą Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot industrialny w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem zarówno budowy, jak i zniszczenia: to, co normalnie łączy i mocuje, użyte jest do stworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandra Padovana, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.
Dzieło uświetnia klatka z plexi.

Przezroczysta klatka izoluje i chroni, przekształcając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w ślad Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, nawiązując pod względem języka wizualnego i kulturowego do pracy wielkich nazwisk, takich jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie badania artystyczne dialogują z wyobrażeniem luksusu, mody ikonowej i designu globalnego, przywołując symbole santie i marki powszechnie uznawane jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi współpracami z artystami czy markami wymienionymi, lecz oryginalnymi tworami, wykonanymi w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, wartości symbolicznej brandu i sztuki jako obiektu kulturowego współczesnego.
Taki sposób podejścia czyni dzieła szczególnie cenionymi przez kolekcjonerów i pasjonatów sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnego street artu i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, jednocześnie zachowując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.