Luigi Simeoni - La Figlia di Iorio - 1907

Broszura edytorska, 557 stron, wymiary cm 23 x 16, dedykacja na froncie tytułowym, para zarysowań na grzbiecie i na krawędziach okładki, spowodowane kruchością samej broszury, ale niewielkie w porównaniu z datowaniem dzieła. Delikatne brązowienie stron, jak zaznaczono na zdjęciach, ale całościowo wartościowy egzemplarz, o dużej rzadkości. Obecnie nieosiągalny na rynku antykwarycznym.

Oto strukturalnie i pogłębione streszczenie La figlia di Iorio: dla Gabriele D’Annunzio i Włoskiego Towarzystwa Autorów: zredukowana adaptacja, recita abusiva, parodia: w orzeczeniu przeciwko Eduardo Scarpetta za Il figlio di Iorio. Sprawa rodzi się w 1904 r., gdy Scarpetta wystawia Il figlio di Iorio, parodię tragedii dannunziańskiej.

Włoskie Towarzystwo Autorów wnosi zawiadomienie o plagiacie i nieautoryzowanej inscenizacji.
Scarpetta pokazał rękopis D’Annunzio, który się roześmiał i wyraził ustną zgodę, potem nigdy jej nie potwierdził.

Niespełna przed debiutem D’Annunzio wysyła telegram z zakazem.

Parodia i tak trafia na scenę → zostaje wszczęte dochodzenie.

Proces trwa około czterech lat i staje się sprawą na skalę ogólnonarodową.
dokumentuje w czasie rzeczywistym (około 1907 r.) debaty dotyczące prawa autorskiego i parodii;

oferuje drobiazgową rekonstrukcję procesu;

zachowuje materiały dziś rzadkie: redukcje do druku, akta, zeznania, analizy krytyczne;

stanowi źródło pierwotne do badania:

recepcji D’Annunzio,

postać Scarpetty,

narodzin nowoczesnego pojęcia parodii jako wyjątku od prawa autorskiego