Filippo Palizzi (1818-1899) - Il riposo

Filippo Palizzi (Vasto, 16 czerwca 1818 – Napoli, 11 września 1899) odpoczynek

wymiary z ramą 108x81 cm. rama nie stanowi części dzieła, ale jest w prezencie
kolekcja prywatna
dzieło w komplecie ma
certyfikowaną gwarancję galerii sztuki
dzieło opublikowane lub eksponowane z numerem tablicy, jak widać na odwrocie
zostanie wysłane wyłącznie ubezpieczone, kurierem DHL
...............................................................................................................................

Filippo Palizzi (Vasto, 16 czerwca 1818 – Napoli, 11 września 1899) był włoskim malarzem, rodzinnym mieszkańcem Abruzji, ale wykształconym w Neapolu. Był jednym z największych włoskich artystów drugiej połowy XIX wieku[1] i jednym z najbardziej oryginalnych prekursorów w realizmie w malarstwie.

Biografia

I viggianesi, z Usi e costumi di Napoli e contorni descritti e dipinti, F. Palizzi dis, F. P. inc[2]
Filippo Palizzi urodził się w Vasto 16 czerwca 1818, piąte z trzynastu dzieci. Ojciec był adwokatem, potem zatrudnił się.[3][4]

W 1836 roku Filippo mógł dołączyć do brata Giuseppe w Neapolu, a w kolejnym roku został przyjęty do Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych. Kiedy Filippo dotarł do Akademii, katedra pejzażu była prowadzona przez Gabriele Smargiassi, pochodzącego z zamożnej, reakcyjnej rodziny z Vasto, w konflikcie z rodziną Palizzi, o poglądach karbonaryjskich.[6] Także z powodu różnic artystycznych, Filippo opuścił Akademię kilka miesięcy po swoim przyjęciu; powody tej decyzji zostały wyjaśnione lata później, około 1862 roku, w polemicznym eseju pod tytułem Człowiek wyuczony przez Instytut Sztuk Pięknych, napisanym zaraz po opuszczeniu komisji powołanej do reformy Instytutu.

Opuściwszy Akademię, Filippo zaczął uczęszczać do pracowni malarza z Abruzji Giuseppa Bonolisa, która kierowała uczniami w stronę studium prawdy. Niezadowolony, podjął własne studia nad tematem „portretowania zwierząt z natury”.[3] W 1839 roku po raz pierwszy zaprezentował obraz na wystawie dwukrotnego Biennale w Królewskim Muzeum Borbonia, studium zwierząt, nr 152 w katalogu, który został zakupiony przez Księżną z Berry.[6] 25 października 1842 roku udał się w pierwszą podróż za granicę, prowadzącą go przez Valletta, Smyrę, Konstantynopol, Galați, aż do Iașii, gdzie został zaproszony przez księcia Mourouzisa, aby nauczać malarstwa syna.[7] Po dwóch latach Filippo wrócił do Neapolu. Zainteresował się wydarzeniami Risorgimento w Królestwie Dwóch Sycylii około 1848 roku, co przejawiały obrazy Zmierzch 18 lutego 1848 w Neapolu i Zasadzki z 15 maja 1848.

W 1855 roku pojechał do Paryża, do brata Giuseppe, na rzecz Wystawy Światowej. Tam Filippo poznał francuskich artystów, w tym pejzażystów z Szkoły z Barbizon. Po powrocie z Francji, w Firenzie spotkał Giovanni Fattori i innych malarzy, którzy utworzyli ruch macchiaioli, którym pokazał studia barbizonierów, które przyniósł z niedawnej podróży do stolicy Francji.[6]

Uży i zwyczaje Neapolu

Autoportret, ok. 1860, Muzea Pałacu d'Avalos (Vasto)

Pastorello Abruzza, olej na płótnie, 65x51 cm, kolekcja prywatna

W pierwszych latach pięćdziesiątych Filippo zdobył srebrny medal, ex aequo z Achille Vertunnim, od Akademii Sztuk Pięknych w Neapolu oraz stypendium, które pozwalało dwóm malarzom studiować w Rzymie.

Francesco de Bourcard, szwajcarski wydawca miłośnik Neapolu, wymyślił serię akwafort, drukowanych techniką suchą i kolorowanych, przedstawiających sceny życia codziennego Neapolu, Usi e costumi di Napoli e contorni descritti e dipinti. De Bourcard zajął się stroną literacką, angażując wielu pisarzy i dziennikarzy epoki, podczas gdy Palizzi, wraz z innymi malarzami i rysownikami, zajmował się stroną artystyczną dzięki swoim rysunkom. Były to teksty, do których dołączono sto akwafort (z których zrobił rysunki dla 49), w ograniczonym nakładzie 100 egzemplarzy. Zbiór, w dwóch tomach, 1857 i 1866, stał się od razu rzadki.[6] Znaleziono także egzemplarz w czerni i bieli, w kolekcji prywatnej[8].

Stosunek Palizziego do graficznego odwzorowania nie ograniczał się do udziału w Usi e costumi di Napoli e contorni. W kontekście neapolitańskim szczególnie znaczący był jego stosunek do artystów odchodzących od Akademii, a w szczególności do Francesco Di Bartolo[9], który również kształcił się w otoczeniu Akademii Sztuk Pięknych w Neapolu i był związany z szkołą Tommaso Aloysio Juvary. Di Bartolo przetłumaczył na morsografię kilka zwierząt Palizziego[10], ale relacja między nimi nie ograniczała się do prostej współpracy między rysownikiem a malarzem: Palizzi uważnie obserwował w malarstwie młodego artystę i jego towarzyszy, podczas gdy Di Bartolo udzielał mu technicznych rad dotyczących grafiki[11]. Z tego powstał konkretny dialog między malarstwem a kalkografią, w którym obserwacja prawdy przez Palizziego znalazła w akwaforcie inny sposób oddania, powierzony autonomicznemu odtworzeniu znaku.

Po zjednoczeniu Włoch
Żywiołowa atmosfera neapolitańska doprowadziła w 1861 roku do powstania Towarzystwa Promującego Sztukę w Neapolu, celem wystawiania i szerzenia dzieł artystów, ponieważ wystawy rządowe borbonów ustały. Filippo Palizzi był pierwszym prezesem Towarzystwa; prezesem honorowym był Książę Oddone de Savoia. Towarzystwo Promotora w Neapolu okazało się dynamiczną szkołą dyskusji i promocji sztuki, nie tylko w Neapolu[12].

Jako krytyk, Palizzi był surowy wobec pierwszej Ogólnoeuropejskiej Wystawy we Florencji w 1861 roku, komentując ją w liście do przyjaciela Eleuterio Pagliano, z 28 października 1861:

„Wystawa to chaos Przeszłości, Teraźniejszości i Przyszłości. Z dzieł dobrych tylko kilka, przeciętnych wiele, złych bardzo wiele.”
(Filippo Palizzi w liście do Eleuterio Pagliano, 1861[13])

W 1864 roku założył, wspólnie z sycylijskim hafciarzem Saro Cucinotta, pismo L'arte moderna, z podtytulem Gazeta, która ma być wydawana dopóki nie rozpuści się Realny Instytut Sztuk Pięknych.[14]

Filippo Palizzi portretowany przez Francesco Di Bartolo, akwaforta, Neapol, Kolekcja Natalia Di Bartolo
W 1867 roku, z okazji Wystawy Światowej w Paryżu, zaprezentował sześć obrazów, w tym Po Potopie, zamówiony w 1861 roku przez Vittorio Emanuele II i który przeszedł długą fazę inkubacji, w trakcie której malarz wątpił, czy uda mu się go zrealizować. Dzieło od razu odniosło nieoczekiwany sukces. Śmierć braci Nicola i Francesco Paolo w latach 1870 i 1871 dotknęła malarza vastowego, który stał się samotny i zgorzkniały, lecz nadal malował, wycofany w swoją pracownię. Wybrał się do Wiednia w 1873 roku na Wystawę Światową.

W 1878 roku Filippo dał się przekonać Francesco De Sanctisowi, ministrowi Oświaty Publicznej, i Morelliemu, aby objąć prezydenturę Realnego Instytutu Sztuk Pięknych w Neapolu, z celem reformy i dostosowania metod nauczania do czasów. Zajął się poważnie nieposłuszeństwem uczniów, mdłością nauczania, anarchią personelu i bałaganem administracyjnym. Wprowadzono nowe przedmioty, w tym anatomię i studia roślin, a zatrudniono dwóch nowych nauczycieli. W 1880 roku złożył dymisję, która początkowo została odrzucona[15], a została przyjęta w kolejnym roku[16].

23 października 1881 roku, na propozycję Morelliego, objął kierownictwo Museo Artistico Industriale di Napoli i zapoczątkował warsztat ceramiki. W 1891 zgodził się ponownie objąć przewodnictwo Instytutu Sztuk Pięknych na pięcioletnią kadencję, przekonany przez ówczesnego ministra Oświaty Pasquale Villari. W 1896 rok jego rola jako prezesa została odnowiona na kolejne pięć lat.[6] 11 września 1899 roku Filippo Palizzi zmarł w Neapolu w wieku osiemdziesięciu jeden lat.

Styl i grafika

Po potopie
Przedstawia z bratem Giuseppe, pierwszy próba kierunku realistycznego w włoskim malarstwie XIX wieku.

Podążając za nurtem Szkoły Posillipo i naturalnym skłonnościom, skierował swoją pracę ku szczegółowej obserwacji prawdy.[16]

Był jednym z pierwszych malarzy, którzy interesowali się fotografią i praktykowali ją, opierając się na bardzo dogłębnej wiedzy technicznej. Wiadomo nam, że już od początku lat pięćdziesiątych potrafił sam przygotowywać klisze fotograficzne i normalnie wykorzystywał zdjęcia, własne lub cudze, jako model do swoich obrazów. Z jego listów wiemy, że podzielał tę praktykę ze wszystkimi swoimi braćmi.

Wiosna, 1868 (Fondazione Cariplo)

Jego styl, podobny do stylu brata, który ukształtował się niezależnie od niego, skierował się ku technice bardziej precyzyjnej i statycznej, z malarstwem małych widoków i rustykalnych zakątków wokół Neapolu. Był nazywany także „malarzem zwierząt”.

Sukces dzieł Palizziego przeszedł również przez ich graficzne odwzorowanie. Jego zwierzęce motywy, oparte na bezpośredniej obserwacji prawdy i skrupulatnym odtworzeniu ciał, sierści, postaw znalazły w akwaforcie środki szczególnie odpowiednie do przekładu jego znaku malarskiego.

Francesco Di Bartolo, Asinello, capro i capretto z kury, od Filippo Palizzi, akwaforta, Kolekcja Natalia Di Bartolo
Wśród rysowników, którzy przetłumaczyli dzieła Palizziego, istotną rolę odegrał Francesco Di Bartolo, autor akwafort na bazie jego zwierzęcych motywów. W tych przekładach malarstwo Palizziego weszło w język kalkografii, zachowując precyzję naturalistycznego obrazu i przekształcając ją w liniową tkankę, śmiałą światłocień i autonomiczną wartość znaku[17].