Lucía Laurent - XL - Otoño y Elegancia

Lucía Lauren (LILI) to kubańska artystka o wykształceniu plastycznym w dużej mierze samouczkowym, absolwentka kierunku Komunikacja Społeczna na Uniwersytecie w Hawanie.

Jej relacja z obrazem zaczęła się na długo zanim poświęciła się profesjonalnie malarstwu. Fotografia stała się jej pierwszym terytorium twórczym: dzięki niej wykształciła wyjątkową wrażliwość na kompozycję, równowagę wizualną, gest i reprezentację ludzkiej postaci. Następnie na kilka lat zagłębiła się w świat tatuażu, etap decydujący dla zrozumienia znaczenia, jakie w jej obecnym malarstwie zyskują linia, sylwetka, upraszczanie kształtów i jasność graficzna.

W końcu odnalazła w plastice przestrzeń do wyrazu o wiele szerszą. Malarstwo pozwoliło jej połączyć te wcześniejsze doświadczenia i przetworzyć je w intymny, rozpoznawalny wszechświat, zbudowany głównie techniką akrylu na płótnie.

Dzieło Lucía Lauren krąży szczególnie wokół kobiety, natury, kwiatów i zwierząt, z charakterystyczną obecnością kota jako cichego towarzysza swoich bohaterek. To sceny, które rzadko próbują opowiadać o nadzwyczajnych wydarzeniach. Wręcz przeciwnie, artystka wydaje się interesować drobnymi chwilami spokoju: kobietą trzymającą kota, postacią otoczoną kwiatami, kieliszkiem wina, wyobrażonym ogrodem czy po prostu chwilą kontemplacji.

Jej malarstwo zaczyna się od wyraźnej syntezy wizualnej. Lucía eliminuje dużą część informacji pobocznych, pozostawiając jedynie to, co uznaje za istotne. Spokojne twarze, duże pola koloru, zdefiniowane kontury i płaskie formy tworzą obrazy natychmiast czytelne, lecz naznaczone wrażliwością.

W jej języku słyszymy echa ilustracji współczesnej i malarstwa naïf, wraz z odniesieniami dekoracyjnymi zbliżającymi się do art déco i art nouveau. Jednak te elementy pojawiają się reinterpretowane z własną wrażliwością, cieplejszą, codzienną i kobiecą.

Jednym z najciekawszych aspektów jej pracy jest użycie koloru. Pudrowe róże, terakoty, ochry, musztardy i kremowe odcienie współistnieją z głębokimi czernimi, niebieskozielonymi zieleniami, intensywną czerwienią i bardzo czystymi bielami. W niektórych kompozycjach paleta jest delikatna i niemal domowa; w innych kontrast koloru nabiera wyraźnego, graficznego nasilenia.

Kobieta zajmuje centralne miejsce w praktycznie całym jej uniwersum malarskim. Nie pojawia się przedstawiona jako bohaterka heroiczna ani odległa, lecz jako kobiecość spokojna, elegancka i introspektywna. Są to postacie o spokojnym spojrzeniu, powolnych pozach i powściągniętych gestach. Istnieje glamour, ale to glamour intymne i ciche.

Koty odgrywają szczególnie interesującą rolę. Więcej niż proste elementy dekoracyjne, pełnią funkcję symbolów towarzystwa, niezależności, czułości i emocionalnego schronienia. W dziełach, gdzie kobieta i zwierzę się obejmują, krzywizny ludzkiego ciała i kształty kota praktycznie się zlewają, przekształcając kompozycję w przedstawienie uczuć.

Kwiaty i roślinność pełnią podobną funkcję. Otaczają bohatertki, pojawiają się na ich uśmiechach/sukniach lub integrują się z tłem, aż czasem zacierają granicę między postacią a naturą. W ten sposób kobieta, natura i świat zwierząt kończą tworzyć jedną wrażliwość.

W utworach takich jak postać obejmująca kota na czerwonym tle, Lucía radykalnie ogranicza paletę, budując obraz kontrastem czerni, bieli i czerwieni. Pasy na sukni przestają być tylko wzorem i stają się głównym środkiem kompozycyjnym: otaczają obie postacie i koncentrują całą scenę na geście objęcia. Wynik przekazuje ochronę, intymność i ciszę.

W innych pracach, takich jak kobieta siedząca obok kota i kieliszka wina, artystka rozwija kompozycję bliższą współczesnemu projektowaniu. Terrakota sukni dialoguje z delikatnymi różami, beżami i zielono-niebieskim odcieniem, tworząc obraz wyrafinowany, który nie jest chłodny. Bohaterka nie wykonuje żadnego konkretnego działania; po prostu istnieje w swojej przestrzeni. Właśnie ta nieobecność dramatyzmu stanowi dużą część uroku dzieła.

Tak więc Lucía Lauren rozwija malarstwo pozornie proste, lecz starannie konstruowane. Jej język nie zależy od ostentacyjnego virtuozizmu technicznego, lecz od zdolności do ograniczenia sceny, aż do odnalezienia jej istotnej emocji.

Jej uniwersum jest kobiece, botaniczne, domowe i afektywne. Pojawiają się w nim codzienne piękno, relacja ze zwierzętami, opieka, kontemplacja i natura jako schronienie. Jej obrazy posiadają szczególnie atrakcyjną cechę: na pierwszy rzut oka mogą być dekoracyjne, lecz za tą urodą kryje się ciągłe poszukiwanie harmonii, wrażliwości i spokoju.

W współczesnym krajobrazie, w którym wiele obrazów próbuje przyciągać uwagę nadmiarem, Lucía Lauren wybiera drogę przeciwną: upraszcza. I właśnie w tej prostocie tkwi duża część osobowości jej dzieła.

Dzieło artystki Lucía Laurent wykonane w technice Akryl na wysokiej jakości płótnie.
Wymiar 90 x 120 cm.
Wersja oryginalna.
Wysyłka odbywać się będzie za pośrednictwem firmy United Parcel Service (UPS) do Hiszpanii i Europy, a za pośrednictwem firmy Fedex do reszty świata.
Dzieło będzie wysłane zwinięte i zabezpieczone kilkoma warstwami opakowania, folią bąbelkową oraz umieszczone w wytrzymałej tubie.
Po zapłacie za dzieło, potrzebne są trzy dni na proces pakowania i przekazanie do firmy wysyłkowej.
Przesyłka dotrze po upływie dziesięciu dni, w zależności od kraju przeznaczenia.
"Ta partia zawiera wizualizacje stworzone AI. Sprawdź oryginalne fotografie, aby zweryfikować faktyczny stan dzieła."



To dzieło w technice akrylu na płótnie wchodzi w obszar języka figuratywnego i współczesnego popu z akcentami Art Déco, prezentując kobietę o stylizowanych rudych włosach, która trzyma dymiący papieros i muska imponującego czarnego kota z białą piersią. Kompozycja charakteryzuje się płaskością form i precyzyjnym pociągnięciem, wyznaczającym powierzchnie kolorowe o nasyconych barwach, gdzie wyróżniają się odcienie błękitu, różu, zieleni i ciepłości tła w kolorze żółto-kamiastowym, ozdobionym czerwonymi liśćmi w jesiennym klimacie. Spokojna twarz bohaterki i przenikliwy wzrok kota tworzą intrygujący kontrapunkt wizualny, podczas gdy kłębek unoszącego się dymu nadaje kompozycji rytm organiczny, łamiąc geometrię sceny i tworząc sofistyczny, melancholijny portret o mocnym wymiarze graficznym.