Marie de Thézy - Marville - 2015

Witamy na nowej aukcji Anatole’a Desachy (Francja) i Eckiego Heusera (Niemcy), która odbędzie się podczas targów Paris Photo 2026. Z okazji jubileuszu 29. edycji zgromadziliśmy najlepiej z avant garde, nowoczesnych i współczesnych paryskich photobooków. Cieszcie się tą wyjątkową selekcją!

Charles Marville (1813-1879), jeden z oficjalnych fotografów reżimu Napoleona III, utrwalił między innymi zniszczenia i urbanistyczną rewolucję przeprowadzoną przez prefekta Paryża, barona Haussmanna, który w 1858 roku mianował go fotografem Miasta Paryża.
Jego misja była podwójna: zachować ślady monumentalnego bogactwa dzielnic wyburzanych oraz wychwalać korzyści programu urbanistycznego, który miał uczynić Paryż stolicą epoki nowoczesnej. Nowe wydanie dzieła wydanego w 1994 roku.
Rue des Orties, rue des Frondeurs, impasse des Provençaux, place des Mauvaises-Paroles, carrefour du Puits d’Amour… Adresy tej książki często brzmieniają jak nazwy kraju wyobrażonego, i faktycznie Charles Marville (1813-1879) zaczynał życie jako romantyczny ilustrator. Ale już w 1850 roku, w momencie gdy negatyw papierowy, kalotyp, zastępuje dagerotyp i jego metalowe płyty, zwraca swoją uwagę ku fotografii: zostaje fotografem Muzeum Imperialnego Luwru, malarza Ingres’a. Interesuje się fotografią dziedzictza kulturowego, a następnie architekturą i rozpoczyna oficjalną karierę za Drugiego Cesarstwa. Marville pracuje w Paryżu przez ponad dwadzieścia lat, które nie są obojętne w historii Miasta: to czasy, gdy Haussmann i jego zespół przekształcają starą miejską twierdzę, przebijają ją we wszelkich kierunkach i przekształcają, by uczynić ją nowoczesną stolicą. Fotografie Marville’a utrwalają na wieczność, przed ich wyburzeniem, ulice Hugo i Eugène’a Sue’a. Towarzyszą one wielkim robotom – dowodem jest widok, w którym zupełnie nowa Opera pojawia się na tle kurzu pożarów Palais-Royal – i odzwierciedlają budowę osie i haussmannowskich monumentów, urządzanie Bois de Boulogne. W 1858 roku zostaje mianowany fotografem Miasta Paryża. Dzięki technice o subtelnym, chłodnym pięknie Marville prowadzi jednocześnie spis mebli miejskich Drugiego Cesarstwa: latarnie i fontanny, wespasiany, kioski, kolumny Morris i tabliczki, całe to zabawne i monumentalne zestawienie, które przyczyniło się do jego sławy. Zorganizowane w trasy, w spacery, gdzie dzisiejszy Paryż styka się z tym z czasów Nervala i Baudelaire’a, te zdjęcia, których zrozumienie ułatwiają mapy, są niczym ilustracja uwagi Waltera Benjamina: „ten, kto podąża za śladami, nie jest tylko zobowiązany, by uważać; musi już wcześniej dużo uważać.” Dokładnie ta uwaga działa w tej książce."