Antonio Bresciani (1720-1817) - Santo in preghiera

Oryginalny rysunek wykonany techniką sanguine Antonio Bresciani, rysunek zawiera małe oderwanie na dole w pobliżu podpisu, zgodnie z załączonym zdjęciem.

Antonio Bresciani (Piacenza, 8 listopada 1720[1] – Parma, 31 października 1817[1]) był włoskim malarzem i rytownikiem.
Antonio Bresciani urodził się w Piacenza 8 listopada 1720, jako syn Angelo, żołnierza zajmującego się amunicją w cittadella cittadina; jego ojciec zmarł w 1730 roku.[1][2]
Antonio kształcił się w pierwszych latach pod kierunkiem Carlo Antonio Bianchi, a następnie Giovanniego Battisty Tagliasacchi, działających wówczas w mieście emiliańskim. W 1740 roku pod wpływem matki przeniósł się do Bolonii, gdzie przez kilka lat pracował w pracowni Donato Creti. Z powrotem osiadł na stałe w 1748 lub 1749 w rodzinnym mieście, gdzie już w 1747 wykonał dwa obrazy przedstawiające Storie di sant'Ulderico dla kościoła Sant'Ulderico, później przeniesione do bazyliki San Giovanni in Canale.[1][2][3]
Obok działalności malarskiej podjął także pracę rytownika, tworząc kilka prac już w 1749 r., a w 1750 pojawiły się pierwsze reprodukcje fresków Guercina na kopule katedry[N 1].[1]
Niedługo później przeprowadził się do Parmy, gdzie w 1752 roku został profesorem w Akademii Sztuk Pięknych, założonej w tym samym roku przez księcia Filipa z Borbonii, który później mianował go malarzem dworu.[1][3]
Pomimo klasycystycznego i bardzo tradycjonalistycznego stylu, inspirowanego zwłaszcza w pierwszych latach malarstwem weneckim barokiem oraz dziełami bolończyka Lorenzo Pasinelli, Antonio Bresciani w swojej długiej karierze otrzymał liczne i zróżnicowane zlecenia, zarówno publiczne, jak i prywatne, na terytorium księstwa Parma i Piacenza.[1][3][4] Co prawda w mniejszym zakresie, pracował także poza granicami państwa, realizując dzieła w Reggio, Asti, Mantui i Mediolanie.[1]
W 1777 roku został mianowany członkom honorowym Akademii Clementina w Bolonii.[5]
Pozostał aktywny aż do późnego wieku i stworzył także liczne rysunki[N 2]; jego ostatnie ryty zostały wykonane w 1815 roku i opublikowane w jego Compendio delle vite de' Santi e Beati parmigiani.[1]
Mieszkał w Parmie aż do śmierci, która nastąpiła 31 października 1817 roku.[1]