Lluís Domingo Abelló (1917) - La calma del campo

Pictura Subastas prezentuje tę magníkną sztukę należącą do Domingo Abelló, która przedstawia rozległy pejzaż pól zielonych i krzewów oświetlonych pod ciemnym, burzowym niebem, przekazując kontrast między witalnością ziemi a zmiennością siły natury. Obraz wyróżnia się doskonałą techniką i wysoką jakością malarską, którą przekazuje.

· Wymiary dzieła: 46x55x1 cm.
· Olej na papierze, ręcznie podpisany przez artystę w lewej części dzieła, Domingo Abelló.
· Dzieło w dobrym stanie zachowania.

Dzieło pochodzi z ekskluzywnej prywatnej kolekcji w Gironie.

Ważna nota: zamieszczone fotografie stanowią integralną część opisu partii. Rekonstrukcja cyfrowa w mockupie orientacyjna; mogą występować różnice w stosunku do rzeczywistego artykułu pod kątem koloru, skali i detali.

Obraz zostanie profesjonalnie spakowany przez eksperta z IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), z użyciem materiałów wysokiej jakości, aby zapewnić ochronę. Koszt wysyłki obejmuje zarówno koszt profesjonalnego pakowania, jak i sam transport.
Wysyłka realizowana przez Correos, GLS lub NACEX z możliwością śledzenia. Wysyłki dostępne na poziomie międzynarodowym.

------------------------------------------------------------------

Ten obraz przedstawia rozległy krajobraz wiejski dominowany przez szeroką gamę zieleni, żółci i odcieni ziemi. Kompozycja opiera się na dużych pasach poziomych, które prowadzą wzrok od roślinności na pierwszym planie do odległej linii gór.

Scena nie koncentruje się na pojedynczym elemencie, lecz na ogromie terytorium i na tym, jak światło, niebo i roślinność zmieniają wygląd pola.

Na pierwszym planie rozpościera się bogata powierzchnia roślinna składająca się z jasnych zieleni, turkusów, bladego żółtego i odcieni szarawych. Ta zona przekazuje wrażenie pola pokrytego wysokimi ziołami i roślinami dzikimi, które rosną w sposób swobodny. Wśród jaśniejszych obszarów pojawiają się małe ciemne, czerwone i brązowe plamy sugerujące ziemię, kamienie lub suchą roślinność, wzbogacając wizualnie teren i unikając jednostajnego przedstawienia.

Dolny pas ma dużą intensywność chromatyczną i działa jako baza całej kompozycji. Zieleń nabiera tu wielu wariantów, od świeżych i jasnych odcieni po głębokie niuanse zbliżone do błękitu. Niektóre obszary wydają się pochylać i poruszać w różnych kierunkach, tworząc wrażenie, że trawa porusza się pod wpływem wiatru. To poczucie ruchu wnosi życie do sceny, która ze względu na swoją szerokość i brak postaci ludzkich jednocześnie zachowuje głębokie czucie spokoju.

W środkowej strefie pojawia się pas ziemi ciemniejszej, który przebiega poziomo przez pejzaż. Jej kolory brązowe, fioletowe, czerwonawe i niebieskawe kontrastują z otaczającą zielenią i mogłyby evokować drogę wiejską, podział między działkami lub naturalną depresję terenu. Ta linia działa jako element konstrukcyjny, który dzieli kompozycję i prowadzi wzrok z jednego krańca na drugi, wzmacniając poczucie szerokości.

Poza tym pasem rozciąga się druga strefa pól, przedstawiona za pomocą żółtawych zieleni, odcieni limonki, okrów i drobnych złocistych błysków. Światło zdaje się koncentrować szczególnie w tej części krajobrazu, oświetlając roślinność i tworząc intensywny kontrast z ciemnym niebem w tle. Różne odcienie sugerują działki, pastwiska i obszary upraw, które następują aż do horyzontu.

W środkowym planie wyróżnia się kilka krzewów lub małych grup drzew rozmieszczonych nieregularnie. Ich zaokrąglone i zwarte kształty odcinają się na tle jasnych pól, tworząc serię ciemnych objęć, które dodają głębi. Niebieskawo-brązowe i fioletowe odcienie obecne w tych masach roślinnych sprawiają, że wydają się oddalone i częściowo skryte pod cieniem chmur.

Rozmieszczenie tych krzewów wprowadza spokojny rytm w krajobraz. Niektóre pojawiają się samotnie, inne tworzą małe grupy, jakby wyznaczały granice działki lub podążały za niewidoczną drogą. Ich kontury, ledwo zdefiniowane, nie dążą do opisania każdej gałęzi czy liścia, lecz przekazują ogólną obecność roślinności i jej naturalną integrację z terytorium.

W górnej części wznosi się linia gór lub wzgórz przedstawionych za pomocą głębokich błękitów, ciemnych zieleni, szarości i czerni. Te wzniesienia tworzą nieregularny i wyraźny horyzont, kontrastujący z jasnością pól. Ich ponury wygląd dodaje scenie dramatyzmu i sugeruje dużą odległość, jakby krajobraz rozciągał się aż po spotkanie z górzystym pasmem otulonym chmurami.

Niebo zajmuje znaczną część kompozycji i pojawia się pełne gęstych, zmieniających się form. Niebieskie, szare, zielonkawe i ciemne odcienie mieszają się z jaśniejszymi obszarami, tworząc wrażenie niestabilnej atmosfery. Może to być moment przed burzą, gdy chmury gromadzą się nad horyzontem, a jednocześnie światło nadal intensywnie oświetla pola. Ten kontrast między jasnością a ciemnością nadaje krajobrazowi silne oddziaływanie emocjonalne.

Kolejność płaszczyzn poziomych zapewnia głębię bez polegania na sztywnej perspektywie. Pierwsze plany roślinne, pas ziemisty, oświetlone pola, krzewy i góry nakładają się na siebie jak różne warstwy terytorium. Każda ma własny rytm i kolor, ale wszystkie pozostają połączone, tworząc jednolitą wizję otaczającego środowiska.

Ogólnie rzecz biorąc, dzieło oferuje intensywną i poetycką interpretację krajobrazu wiejskiego, w której jasna roślinność stoi naprzeciw załadowanemu niebu i ciemnym górom. Zieleń i żółcie przekazują bogactwo, życie i energię, podczas gdy niebiesko-szare odcienie horyzontu wprowadzają tajemnicę i dramatyzm. Obraz zaprasza do kontemplacji ogromu pól i tego zmiennego momentu, w którym światło zdaje się sprzeciwiać nadchodzącej burzy.