Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Opera narodziła się z dialogu idealnego z badaniami Bernarda Aubertina, artysty z Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtórzeń i materii elementy centralne swojej poetyki. W jego dziełach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tym dziele jednak tradycja jest reinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich badań: wino.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, wykorzystuję setki śrub, ułożonych według precyzyjnej geometria na pomarańczowej powierzchni. Śruba, element normalnie kojarzony z łączeniem, budową i mechaniką, tutaj przekształca się w autonomny element artystyczny. Jej powtórzenie generuje powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie modyfikują percepcję dzieła.

Czerwień owija kompozycję jak powierzchnia naładowana energią, podczas gdy śruby wyłaniają się z planu, tworząc pewnego rodzaju wibrację wzrokową. Z widoku frontalnego kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; z boku natomiast ujawnia swoją prawdziwą naturę trójwymiarową i materialną.

Dzieło nie ma na celu być prostą citacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwoździa śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się więc symbolem zarówno budowy, jak i zniszczenia: to, co normalnie służy do łączenia i mocowania, wykorzystywane jest do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, słynnego na całym świecie z techniki Screw Art.
Dzieło wzbogacone jest szkatułą z plexiglassu.

Szkatuła transparentna izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki ulicznej, nawiązując pod względem wizualnym i kulturowym do twórczości takich ikon jak Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.
Jednocześnie badania artystyczne dialogują z wyobrażeniem luksusu, kultowej mody i światowego designu, przywołując symbole santic i marki uniwersalnie rozpoznawalne jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Dzieła nie są replikami ani oficjalnymi kolaboracjami z wymienionymi artystami czy markami, lecz oryginalnymi kreacjami, wykonanymi w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcyjnego świata, wartości symbolicznej marki i sztuki jako kulturowego przedmiotu współczesnego.

To podejście sprawia, że prace cieszą się szczególną uznaniem kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, konceptualnego street artu i sztuki inspirowanej ikonowymi markami, jednocześnie zachowując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.