De Lorris / De meung - Le romant de la rose - 1969

Le romant de la rose, 1969, éditions de l’ibis

Rzadka kolekcja dwóch woluminów in-4, w pudełku wydawcy.
Zwykle spotykany jest jeden wolumin lub edycja z 1981 roku.

• Oprawa wydawnicza: pełna skóra havan, grzbiet z nerwami ozdobiony listwami i tytułem w złocie, fronty zdobione szerokim obramowaniem z filetami i frędzlami na zimno, górna krawędź złocona.

W centrum pierwszej okładki: płytka wytłoczona imitująca kość słoniową przedstawiająca dla jednego parę zakochanych w sadzie i dla drugiego postać alegoryczną, w duchu opraw XV wieku.


Główne tomy: tekst Roman de la Rose wydrukowany według czcionek edycji incunable Jehana du Pré (koniec XV wieku).

4 tomy towarzyszące: 2 manuskrypty oprawione w demi-basane reprodukujące tłumaczenie na nowoczesny francuski Pierre’a Marteau (Orléans, 1878).

2 Suite ilustracji: suite na kontur (rysunki czarno-białe) wszystkich kompozycji André’a Huberta, w osobnej koszulce.

Wydruk:
Należy do 171 egzemplarzy zawierających suite ilustracji.

Ilustracje: kompozycje André’a Huberta, miniaturzysty i mistrza witrażu, podkreślone szablonem i licznymi ramkami florystycznymi polichromowanych i złoconych, nawiązujące do rękopisów iluminowanych i incunabula Jehana du Pré. Kolorowanie ręczne w warsztacie artystycznym Wydawnictw Ibis.
Stan: bardzo dobry egzemplarz, drobne otarcia na pudełkach

Arcydzieło literatury francuskiej XIII wieku i jeden z najczęściej rozpowszechnianych tekstów Średniowiecza (blisko 300 zachowanych rękopisów), Roman de la Rose to długi poemat alegoryczny liczący ponad 21 700 wersów ośmiozgłoskowych, napisany w dwóch etapach przez dwóch autorów o odmiennych wrażliwościach.

Pierwsza część – Guillaume de Lorris (około 1230-1235)
Około 4 000 wersów.
Narrator opowiada sen, który miał dwadzieścia lat. Odkrywa rajski sad (ogródek Dediktu) otoczony murem ozdobionym postaciami występnych cnót. W środku spotyka alegorie miłości dworskiej: Piękno, Dworność, Szczerość, Piękna Gościnność…
Przy fontannie Narcysa dostrzega różę o doskonałej urodzie – symbol damy ukochanej i kobiecości. Bóg miłości rani go swoimi strzałami. Rozpoczyna się więc miłosne poszukiwanie, pełne postępów i kroków wstecz, aż Zazdrość wybuduje fortecę wokół róży i uwięzi Piękną Gościnność. Kochankowi pozostaje rozpacz.
Pierwsza część to prawdziwe „arcydzieło miłości” dworskiej, eleganckie, idealistyczne i psychologiczne, w czystej tradycji fin’amor.

Druga część – Jean de Meung (Jean Chopinel, około 1269-1280)
Ponad 17 700 wersów.
Jean de Meung kontynuuje opowieść tam, gdzie pozostawił ją Guillaume, ale radykalnie zmienia ton i ambicję. Poemat staje się ogromną encyklopedią satyryczną i filozoficzną: mowy Rozumu, Natury, Genii, Starości…
Czyta się tu o miłości, seksualności, małżeństwie, religii, nauce, władzy, mizoginii i wolnej woli. Idee dworskiej idealizacji ustępują polotowi gauloisowskiemu, ironii i często prowokacyjności. Kochanek w końcu zdobywa różę, w scenie wyraźnie seksualnej.
Ta dychotomia (wyrafinowana dworność / encyklopedyjna satyra) uczyniła z Roman de la Rose tekst założycielski, uwielbiany, naśladowany, dyskutowany i czasem ostro krytykowany (słynny „Spór o Roman de la Rose” na początku XV wieku, z Christine de Pizan). Głęboko wpłynął na literaturę europejską, od Dantego po Chaucer’a.