Tijs Dragtsma (1992) - A Bucket Overflows With Fire

Wnosi się „A Bucket Overflows With Fire” na najzwyklejszym przedmiocie w kinie, żółtym wiadrze w paski, które przychodzi zanim zacznie się film, i zamienia go w promień czystego zdarzenia. Linie łapią jedyne światło nad głową, dzięki czemu popcorn wytryskuje w górę, jakby był czymś bliższym płomieniowi niż przekąską, czymś wybuchamym bardziej niż przysmakiem.

Wytarte w głęboko czerwonym kolorowym lustrzanym szkle, dzieło znajduje swój temat dwa razy — raz w opowieści o oczekiwaniu, tej chwili przed zgaszeniem świateł, i raz w samym kolorze, czerwieni jako barwy kurtyn, apetytu, pierwszego kadru zanim cokolwiek się stało. WIadro staje się małym pomnikiem oczekiwania.

Bez farby, bez odbitki. Obraz istnieje, ponieważ powierzchnia została odebrana zamiast dodana, pole pojedynczych znaków, które zbiera się w pasma, pianę i cień dopiero gdy oko wycofa się wystarczająco daleko, by je uspokoić. Z bliska ta sama sekwencja otwiera się na pole drobnych zadrapań, kontrolowaną mikoustkę powierzchownych uszkodzeń, które mają własne powody.

Obraz jest zawsze obecny, z lub bez reflektora skierowanego na niego. Światło go nie tworzy. Ostrzy go; pod bezpośrednim światłem znaki łapią się, kontrast pogłębia, wiadro zdaje się unosić jeszcze wyżej nad czarnym tłem. Przemieszczaj się po pokoju, a odbicie zmienia się, nigdy sam obraz.

To odbicie jest miejscem, w którym lustro wykonuje swoją drugą pracę. Wokół wiadra i przez luki między jego zadrapanymi pasami, pokój i osoba stojąca w nim są zagięte w czerwieni, tak że teatr, który jest inscenizowany, nie jest tylko na szkle. Widzący zostaje złapany w połowie kadru, część show, a nie obserwatorem z zewnątrz.

„A Bucket Overflows With Fire” kontynuuje serię „Art on Mirror” autorstwa Tijsa Dragtsmy, w której zadrapane obrazy są osadzone w kolorowym lustrzanym szkle, a widz staje się częścią dzieła. Język wizualny, w którym uszkodzenie nie jest zniszczeniem, lecz strukturą, a lustro zamienia patrzenie w udział.

„Nawet najmniejszy rytuał może zapłonąć, jeśli światło go odnajdzie.”

O Art on Mirror — Red

Art on Mirror to cykl prac, w których obraz jest zadrapany w kolorowe lustro ze szkła akrylowego, a świat stojący przed dziełem staje się jego częścią. Każda linia jest nacięta w głęboko czerwony, lśniący powierzchnię lustro akrylowe. Zarysowania są zawsze obecne, jasne na tle koloru, podczas gdy otaczająca je powierzchnia dalej odbija pokój, światło dzienne i osobę patrzącą.

Z dystansu obraz wydaje się jasny i kompletny, blady postać utrzymana w polu czerwieni. Zbliż się, a dzieło otwiera się w delikatną sieć indywidualnych znaków, cienkich i celowych, każdy z nich niezbędny dla całości. Za nimi i między nimi lustro robi to, co lustro ma robić. Przenosi pokój i widza do kompozycji, tak że otoczenie w dziele zmienia się z miejscem, w którym wisi, podczas gdy sam obraz pozostaje mocno na swoim miejscu.

Światło nie tworzy obrazu. Ostrzy go. Czerwona baza pochłania i odbija, zadrapane linie łapią i trzymają, a pod skupionym reflektorowym światłem kontrast pogłębia się, aż postać zyskuje rzeźbiarski, niemal luminescencyjny charakter. W łagodniejszym świetle kolor wysuwa się do przodu, a dzieło osadza się w spokojniejszym rejestrze, bez utraty swojego tematu.

Czerwień to kolor krwi, ognia i wszystkiego, o czym nie możemy zachować spokoju. To emocjonalne podłoże, na którym opiera się każde dzieło z tej serii, a tematy zostały wybrane tak, aby do niego należeć.

Art on Mirror kontynuuje zadrapany obraz z „Art with Scratch” Tijsa Dragtsmy na nowym gruncie. Gdy czarne prace czerpią siłę z braku, te czerpią ją z refleksji. Widownia nie patrzy już tylko na dzieło. Widownia jest w nim.

O artyście

Nazywam się Tijs Dragtsma, założyciel TD Fine Art Studio.

Jako artysta kieruję się nieustanną chęcią poszukiwania nowych języków wizualnych. Nie postrzegam sztuki jako stałego stylu, lecz jako rozwijające się pole odkryć, gdzie materia, struktura, światło i emocja łączą się.

Moja praca często zaczyna się od prostego pytania. Jak materiał może przemówić w nowy sposób. Jak twardość może zamienić się w intymność. Jak precyzja może tworzyć emocję. To poszukiwanie leży u serca wszystkiego, co tworzę.

W ramach TD Fine Art Studio każda seria prac traktowana jest jako odrębny świat, z własnąlogiką, atmosferą i identyfikacją wizualną. Niektóre prace budowane są poprzez rytm, powtarzanie i strukturę. Inne pojawiają się dzięki brakowi, cieniu, refleksji lub napięciu. Łączy je wspólne zaangażowanie w oryginalność, jasność i emocjonalną obecność.

Interesuje mnie kontrast. Między siłą a kruchością. Między kontrolą a odczuciem. Między tym, co widoczne, a tym, co pozostawione do interpretacji. Moją celem nie jest tylko stworzenie obrazu, lecz stworzenie dzieła, które przyciąga uwagę, zaprasza do refleksji i nadal ukazuje się z czasem.

TD Fine Art Studio to przestrzeń, w której te poszukiwania łączą się. To nie tylko pracownia, lecz rozwijający się uniwersum artystyczne kształtowane cierpliwością, precyzją i ambicją tworzenia prac, które czują się charakterystyczne, z intentionalnością i życiem.