Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Dzieło powstało z ideowego dialogu z badaniem Bernarda Aubertina, artysty Nouveau Réalisme, który uczynił z czerwieni, powtarzalności i materii centralne elementy swojej poetiki. W jego pracach serializacja prostych, codziennych elementów staje się językiem potrafiącym wywołać napięcie, energię, zniszczenie i przemianę.

W tej pracy tradycja zostaje jednak zreinterpretowana poprzez charakterystyczny element moich poszukiwań: śruby.

Zamiast gwoździ używanych przez Aubertina, używam setek śrub, ułożonych zgodnie z precyzyjną strukturą geometryczną na czerwonej powierzchni.

Śruba, element zwykle kojarzony z montażem, konstrukcją i mechaniką, tu staje się samodzielnym elementem artystycznym.

Jej powtarzalność tworzy powierzchnię trójwymiarową, na której światło, cień i głębia nieustannie zmieniają percepcję dzieła.

Czerwień otula kompozycję jak powierzchnia nasycona energią, a śruby wyłaniają się z planu, tworząc swego rodzaju wizualną wibrację.

Z frontu kompozycja wydaje się uporządkowana i minimalistyczna; oglądana z boku ukazuje natomiast swoją prawdziwą trójwymiarową i materialną naturę.

Dzieło nie ma być jedynie prostą cytacją Aubertina, lecz współczesną reinterpretacją jego języka, zastępując gwóźdź śrubą i przekształcając przedmiot przemysłowy w znak artystyczny.

Śruba staje się więc jednocześnie symbolem budowy i zniszczenia: to, co zazwyczaj służy do łączenia i mocowania, jest wykorzystywane do tworzenia niepokojącej, intensywnej i głęboko materialnej powierzchni.

To właśnie w tym kontraście między porządkiem a napięciem, budową a zniszczeniem, dwuwymiarowością a trójwymiarowością rodzi się tożsamość dzieła.

Dzieło artysty Alessandro Padovan, znanego na całym świecie z techniki Screw Art.

Dzieło ozdobione jest gablotą z plexiglassu.

Gablotka przezroczysta izoluje i chroni, przemieniając dzieło w współczesną relikwię.

Dzieła tego współczesnego artysty wpisują się w nurt Pop Art, Screw Art, sztuki konceptualnej i sztuki miejskiej, odwołując się pod względem języka wizualnego i kulturowego do prac wielkich nazwisk takich jak Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami i Damien Hirst.

Jednocześnie badania artystyczne dialogują z wyobraźnią luksusu, ikonicznej mody i projektowania na skalę światową, wywołując symbole luksusu i marki powszechnie rozpoznawalne, takie jak Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Dzieła nie są reprodukcjami ani oficjalnymi współpracami z wymienionymi artystami lub markami, lecz oryginalne kreacje, wykonane w osobistym stylu, który odzwierciedla krytykę i reinterpretację konsumpcjonizmu, symbolicznej wartości marki i sztuki jako przedmiotu kulturowego współczesnego.

Takie podejście sprawia, że dzieła zyskują szczególne uznanie wśród kolekcjonerów i miłośników sztuki współczesnej, luksusowej Pop Art, street artu konceptualnego i sztuki inspirowanej wielkimi ikonami marek, jednocześnie zachowując silną autonomiczną tożsamość artystyczną.