Guido Guidi (1901-1998) - Fiori

Ważne dzieło malarza z Livorno, Guido Guidi, charakteryzujące się wysublimowaną jakością malarską oraz materialną warstwową fakturą koloru. Kompozycja, poświęcona naturze martwej, przedstawia harmonijną równowagę między przedmiotami, formami i chromami, z szczególną uwagą na relacje tonalne; godne uwagi jest także opracowanie tła, uzyskane dzięki bogatej warstwowości materii malarskiej, która nadaje powierzchni wyraźny efekt materialny i przyczynia się do głębi sceny. Paleta, operująca ciepłymi i ziemistymi tonami zestawionymi z bardziej intensywnymi zieleniami i czerwieniami, ukazuje umiejętne poszukiwanie harmonii chromatycznej; dzieło świadczy o solidnej biegłości techniki olejnej i o kompozycyjnej wrażliwości Mistrza Guidi.

DEKRYZJA (DEKRIPSJA?)

Stary oryginalny obraz malarza Guido Guidi (Livorno 1901-1998)

Kompletny z certyfikacją zgodną z prawem, opieczętowaną i podpisaną

Warunki: powierzchnia malarska od frontu jest dobrze zachowana, tylną stronę płótna cechują ślady i drobne powierzchowne zmiany zgodne z datą (zob. zdjęcie), nie stwierdza się żadnych szczególnych problemów, obraz nie wymaga renowacji i jest klasyfikowany w dobrym stanie.

Technika: olej na płótnie

Tytuł lub temat: „Kompozycja z imbrykami i owocami – Martwa natura” 1960/1970

Wymiary obrazu: 50 x 70 cm - rama nie wliczona

Obraz zostanie wypolerowany ochronną lakierem „DAMAR”, by nadać nowego życia i blasku kolorom olejnym

Pochodzenie i archiwizacja: Modì Arte - Livorno (Włochy)

Wysyłka za pośrednictwem FedEx, UPS, TNT, SDA Express z Włoch z numerem śledzenia

UWAGA: ważne dla nas, aby poinformować Was, że nasza obsługa klienta po sprzedaży jest zawsze aktywna i do Waszej dyspozycji w razie wsparcia lub prostych informacji

Wikipedia: https://it.wikipedia.org/wiki/Guido_Guidi_(pittore)

BIOGRAFIA

Guido Guidi (1901-1998) urodził się w Livorno, mieście zwykle postrzeganym jako łącze między wielkimi Macchiaioli a kolejnymi pokoleniami. Od najmłodszych lat wykazywał skłonności do rysunku, poprzez który rozwijał własne obserwacje form i kolorów, wykazując także pewną zręczność manualną. Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1912 roku zapisał się do Institut d'Arti e Mestieri, które uczęszczał tylko przez krótki czas, bowiem wkrótce został powołany do pracy jako kaletnik z powodu ciężkich warunków ekonomicznych rodziny. Po tym doświadczeniu zdecydował otworzyć własny warsztat w 1916 roku, w czasie I Wojny Światowej, i faktycznie został powołany do wojska w 1919 roku do III Pułku Kawalerii w Ferrara. Pomimo wysiłków na poprawę warunków ekonomicznych i losów rodzinnych, kontynuował swoją pasję do rysunku poprzez studia w plenerze. Nawet działania wojenne nie powstrzymały go przed eksperymentowaniem, a z tych lat pozostały sceny życia wojskowego, które powróciły również w jego malarstwie, świadcząc o tym, jak intensywnie artysta przeżył ten okres i jak pewne wydarzenia zapadły w pamięć.
W 1924 roku po raz pierwszy wystawił swoje obrazy publicznie na wystawie zbiorowej pod tytułem Cenacolo degli Illustri w okolicach Florencji, podczas gdy w 1927 roku, w dniu swojego ślubu, wystawiał w Bottega d'Arte w Livorno na swojej pierwszej indywidualnej, i przez pewien czas związał swoją sztukę z szwagrem Galliano Masini, już uznanym tenorom, który jako mecenat wykupił całą jego produkcję, łagodząc w ten sposób także psychiczne cierpienie artysty. Niestety, mimo pewnych sukcesów wystawienniczych i uznania, takich jak zakup jego obrazu przez Real Casa w 1936 roku, artysta nie był nigdy uwolniony od pewnej choroby psychicznej, również z powodu zakończenia współpracy z Masinim, co zmusiło go do częstych pobytów w szpitalach w Volterra i w Pizie. Ta sytuacja niestabilności ekonomicznej, a przede wszystkim wewnętrznej, doprowadziła go do wycofania się z malarstwa, co nastąpiło właśnie w czasie II wojny światowej.
Wznowił działalność z entuzjazmem pod koniec lat czterdziestych, a rok 1955 oznaczył jego wielki powrót wystawą na Rassegna di Arte Popolare w Rzymie, następnie kolejną wystawą w Bottega d'Arte w Livorno w 1956 roku, powtórzoną w 1959 roku. W 1961 roku był także obecny we Florencji w Galleria Cancelli jako członek Gruppo Labronico. Po kilku latach praktycznie w izolacji, będąc w ścisłym kontakcie jedynie z własnym paletą, artysta szybko znalazł się w czołówce najważniejszych galerytów i kolekcjonerów włoskich, którzy zwrócili uwagę na jego osobisty sposób malowania i wkroczyli do jego pracowni.
Tak zaczęła się dla Guidi intensywna aktywność wystawiennicza, która doprowadziła go do odwiedzenia najważniejszych włoskich miast, poprzez najważniejsze wydarzenia artystyczne powojennego Włoch.
Jednym z powtarzających się punktów było Livorno, gdzie w 1966 roku zorganizował gmina wystawę retrospektywną w Casa della Cultura, która ugruntowała go jako jednego z najważniejszych malarzy labronian lat dwudziestego wieku, nadając ostateczne uznanie jego sztuce.
W latach siedemdziesiątych kontynuował udział w dużych wydarzeniach międzynarodowych, takich jak Biennale sztuki Współczesnej Europejskiej, które miało miejsce w Atenach w 1972 roku, a także w najważniejszych galeriach włoskich.
W 1984 roku, jako potwierdzenie popularności i sukcesów, opublikowano monografię w Matteoni Editori z Lucca, przygotowaną przez Piero Caprile, Elio Mercuri i Adolfo Tucci. Ostatnie wystawy odbyły się w Galleria Athena w Livorno w 1996 roku i w Giardino dell'Arte w Montenero w 1997 roku. Guidi zmarł w 1998 roku, a jego pamięć została od razu uczczona serią retrospektyw poświęconych jego osobie i sztuce.
Sztuka Guidi rodzi się z jego osobistej, spontanicznej potrzeby, która wyrasta z wewnętrznego świata. Należy do grupy artystów wyedukowanych samodzielnie, żyjących na marginesie, co nie powinno być jednak postrzegane jako coś ograniczającego dla artysty; wręcz przeciwnie, gdyby nie doświadczył takiego losu, jego sztuka zapewne rozwinęłaby się inaczej i może nie byłaby wolna od wpływów zewnętrznych, jak to bywało. Potrafił dać wolny wyraz swojej wewnętrzności, swojemu odczuciu, nie sięgając po języki już używane przez innych. Guidi konstruuje formy i postaci za pomocą szybkich, prawie szorstkich pociągnięć pędzla, zmiękcza kontury przedstawianych motywów. Kolor, zawsze żywy i intensywny, dominuje, lecz nigdy nie potrafi całkowicie wymazać przedstawionych figur. Jego malarstwo jest spontaniczne, wolne, nie podąża z góry zdefiniowanej drodze ewolucji, czerpie inspirację z codzienności, formy i sytuacje są rozpoznawalne dla wszystkich. Dzięki jego płótnom widz może zanurzyć się w przestrzeni, która zdaje się przenosić go do prawie sennej (onirycznej) sfery, być może właśnie dzięki jego pociągnięciom pędzla, barwom, rozproszonemu światłu, które jednak pozostaje związane z kontekstami i przestrzeniami typowymi dla rzeczywistości znanej i rozpoznawalnej przez wszystkich, która tutaj ukazuje się w nieoczekiwanej odsłonie.