Skrzynia - Drewno

L. Zollitsch Augsburg – duża podróżna kufra Gottlieb Brunner – ok. 1880–1890

Wyjątkowa i w dużej mierze oryginalnie zachowana niemiecka kufra podróżna z końca XIX wieku, wyprodukowana bądź dystrybuowana przez L. Zollitsch w Augsburgu, z bardzo interesującą i możliwą do zweryfikowania proweniencją.

Duża kufra podróżna najprawdopodobniej pochodzi z lat 80. XIX wieku i ma sklepiony wieko, masywny drewniany korpus z zewnętrznym poszyciem tekstylnym lub lnianopodobnym, liczne nitowane metalowe okucia i wzmocnienia oraz dwa zamki na froncie. Oryginalne szaro−niebieskie wykończenie powierzchni jest w dużych partiach nadal widoczne i ukazuje wyraźną, autentyczną patynę wieku.

Szczególnie godny uwagi jest wewnątrz całkowicie zachowany historyczny etykieta producenta z napisem:
„Fabrik & Lager in Reise-Effecten & Lederwaaren von L. Zollitsch – Maximilianstrasse C.4“
Historyczny adres Augsburga „Maximilianstrasse C.4“ odpowiada według starego systemu numeracji litera-Haus w Augsburgu dzisiejszej Maximilianstraße 17 w Augsburgu.

Na zewnątrz i wewnątrz etykiety producenta znajdują się liczne historyczne stemple własności z wyraźnym napisem:
„Gottlieb Brunner – Ansbach“

Badanie w urzędowych księgach studentów Książęcej Bayerńskiej Uniwersytetu Ludwiga Maximiliana w Monachium umożliwia z wysokim prawdopodobieństwem identyfikację tego właściciela. Tam odnotowany jest co najmniej od 1885 do 1889 Gottlieb Brunner z Ansbach jako student prawa. W zimowym semestrze 1886/87 oraz w kolejnych semestrach figuruje on na adresie Münchenu Landschaftsgasse/Landschaftstraße 11/1.

Chodzi o Gottlieba Ludwiga Brunnera (1865–1923), który po studiach prawniczych podjął karierę w urzędzie królestwa Bawarii.

Brunner został w 1902 r. król.Bawarskiym asesorem okręgowym w Nabburgu, następnie przeniesiony do Erlangen i później pracował w Wunsiedlu. W archiwum głównego bawarskiego państwowego przechowuje się jego osobisty akt pod sygnaturą BayHStA, MInn 64107 – „Brunner Gottlieb Reg.Rat Wunsiedel“.

Ta kombinacja oryginalnego etykiety producenta i wielokrotnie występujących stempli własności czyni powstanie lub użytkowanie kufry podczas studiów Brunnera w latach 80. XIX wieku szczególnie prawdopodobnym. Dlatego obiekt szacunkowo datuje się na ok. 1880–1890, prawdopodobnie 1885–1889.

Brunner ożenił się w 1906 r. z Henrikke Hanną Emilią Rønneberg Kielland w Stavanger. Z małżeństwa urodził się m.in. syn Max Jan Brunner, ur. 1909 w Wunsiedlu.

Na zewnętrznej stronie kufry znajduje się mocno uszkodzona oryginalna papierowa etykieta, której górny rząd może zaczynać się od „Max Brunn...”. Z uwagi na stan zachowania napis nie jest w pełni czytelny. Gdyby rzeczywiście chodziło o „Max Brunner”, mogło dojść do późniejszego przekazania kufry w rodzinie – od ojca Gottlieba do syna Maxa. Jest to jednak wyłącznie hipoteza oparta na etykiecie i rodzinnej historii, a nie pewna proweniencja.

Kim był Max Jan Brunner?

W jego przypadku także jest sporo informacji.
Max Jan Brunner urodził się w 1909 roku w Wunsieidel, uczęszczał do Progymnasium, a w Bunzla w Śląsku ukończył szkolenie na ceremika. Ukończył także szkołę handlową i pracował w kilku fabrykach porcelyny.
W czasie II wojny światowej służył m.in. jako tłumacz, według rodzinnego przekazu był czterokrotnie ranny i otrzymał Krzyż Żelazny. Później pracował w 1956 r. dla gazety w Monachium. W 1936 poślubił w Monachium Marianę Martha Felizitas Kangol, urodzoną w 1914 w Memel.

Wnętrze kufry nadal wyłożone jest dawno temu błękitno-beżową prążkowaną tkaniną, lub papierowo-tkaninowym wnętrzem. Również to nosi wyraźne ślady wieku i długiego użytkowania.
Kufra utrzymuje się w celowo nieodrestaurowanym, w większym stopniu nienaruszonym stanie oryginalnym. Z zewnątrz widoczne są znaczne zużycie wynikające z wieku i użytkowania, utrata koloru, zabrudzenia, oksydacja metalowych elementów oraz uszkodzenia tkaninowego poszycia. W części wnętrza tkwią liczne stare plamy i ślady wody, a także uszkodzenia obić. Historyczna etykieta producenta i stemple własności są pomimo wieku bardzo czytelne. Zewnętrzna papierowa etykieta jest fragmentarycznie zachowana.

To właśnie te użytkowe ślady, etykiety, stemple i dawne wykończenie powierzchni nie zostały poddane restauracji ani obróbce, ponieważ stanowią istotne elementy historii i proweniencji tego ponad 130-letniego podręcznego bagażu.

Kufra ma szerokość około 90–91 cm, wysokość około 61–62 cm, a głębokość około 54 cm.

Historycznie interesujący i wysoce dekoracyjny oryginalny obiekt z wczesnych czasów nowoczesnego podróżowania w Niemieckim Cesarstwie – z etykietą producenta od augsburskiego sprzedawcy podróżnych przedmiotów i niezwykle dobrze rekonstrukcją historii właścicieli.

Dołączone fotografie stanowią część opisu stanu. Z uwagi na rozmiar i wagę obiekt musi być odpowiednio bezpiecznie zapakowany, a w razie potrzeby wysłany za pomocą firmy spedycyjnej.