Reinata Sadimba (1945) - A Relaxada

Technika: Rzeźba w ceramice
Wymiar: 25x25
Tytuł: Relaksowana

W doskonałym stanie

W dziele Reinaty Sadimba definiuje się esencjonalną twarzowość: nie istnieje portret, lecz raczej podstawowa subiektywność wynikająca ze stylizacji, która ma na celu. Tak więc w pracy obserwujemy oczy, usta, uszy i nozdrza, które są wyrażone przez nacięcia i rozcięcia, zdają się powtarzać wyrazy odnoszące się do wewnętrzności obserwowalnych w jej rzeźbie, jakby Reinata rzeźbiła przy zamkniętych oczach, albo, innymi słowy, jakby miała wizję przymocowaną do punktu ślepego i rozpowszechnianą przez jej dłonie, gdy bada, aby nadać kształt glinie, odtwarzając figurę wypracowaną w sposób doskonały, która wyraża piękno spokoju.

Wysłana w drewnianej skrzyni i zabezpieczona folią bąbelkową oraz styropianem

Biografia
Reinata Sadimba ComIH (Mueda, 1945) to mozambicka ceramik, która wystawiała swoje prace w wielu instytucjach sztuki na całym świecie.

Biogram
Reinata otrzymała tradycyjne wykształcenie w etnicie Makonde, które obejmowało produkcję przydatnych przedmiotów z gliny. Nauczyła się sztuki ceramiki od swojej matki, najpierw aby utrzymać rodzinę po śmierci ojca w młodym wieku, a później ponieważ glina pozwalała jej „powiedzieć rzeczy, których nie potrafiła opowiedzieć innymi sposobami”. Praca Reinaty jest silnie determinowana jej osobistymi doświadczeniami. Młodożeństwo w małżeństwie, dwukrotny rozwód, ośmioro dzieci, z których tylko jedno przeżyło. Ma tatuaż na twarzy, zgodnie z tradycjami Makonde. Podczas tworzenia była częścią Frontu Wyzwolenia Mozambiku (FRELIMO), zbrojnego zmagania przeciwko portugalskiemu rządowi kolonialnemu, które zaczęło się w 1964 roku i doprowadziło do niepodległości w 1974 roku.
W 1975 roku, po rozwodzie i opuszczeniu toksycznego związku, Reinata zrewolucjonizowała swoją pracę i zaczęła dodawać do swoich dzieł własne ozdoby.
W latach 80. XX wieku brała udział w projekcie wiejskim z parą Szwajcarów, która osiadła w pobliżu Muedy, gdzie mieszkała. Ta współpraca przyniosła większą widoczność jej sztuce. Jednak w wyniku wojny domowej (1976-1992) wyemigrowała z jedynym synem do Dar es-Salaam w Tanzanii, gdzie mieszkała z siostrą Josefíną. Tutaj zaczęła wystawiać się w małych galeriach sztuki i na targach rzemiosła. Stałe wsparcie pary przyjaciół ze Szwajcarii umożliwiło jej osiągnięcie stabilności finansowej, aby tworzyć według własnej estetyki i wyobraźni. To wsparcie twórczości pchnęło jej sztukę naprzód, pozwalając jej rozwijać nowe techniki i sposoby wypału. Pobyt w Tanzanii pomógł jej rozwinąć estetykę i reprezentację ludzkiego ciała, tworząc żywe i przenikliwe formy, aż powstał jej własny wszechświat.
W 1992 powróciła do Mozambiku i osiadła w Maputo. Tutaj otrzymała duże wsparcie od Augusto Cabral, ówczesnego dyrektora Muzeum Historii Naturalnej Mozambiku, i założyła warsztat w samym muzeum. W 1998 roku w muzeum odbył się tydzień nauczania ceramiki tradycyjnej, podczas którego praca Reinaty została wyróżniona.
W swoich pracach Reinata używa gliny ze względu na jej plastyczność oraz białego wapienia i grafitu, które nadają jej dziełom charakterystyczny zielony koloryt. Tworzy dzbany, naczynia i rondelki oraz inne formy o kształtach antropomorficznych, z ciałem i twarzą oraz ze scarifikacjami lub kulturowymi znakami makonde. Jej prace niosą wiele ukrytych przekazów: „dwa dzbany wyłaniają się z jednego dzbanu, w naczyniu wąż lub nyoka odradza życie i śmierć, które dotyczą danej osoby, rondle mają wiele ust i nóg, a postaci, które zazwyczaj pojawiają się bez płci, wypróżniają się”[1]. Tworzone postaci są związane z opowieściami i legendami z jej prowincji.