André Idserda (1879-1952) - Bloemstilleven





€ 1 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 143216
Doskonała ocena na Trustpilot.
Bloemstilleven, obraz olejny Andrè Idserda (1879-1952) z Holandii, 1910–1920, podpisany, oryginał, w ramie, 40 × 30 cm, około 5 kg, martwa natura, wymaga restauracji.
Opis od sprzedawcy
André Idserda dorastał w Amsterdamie, gdzie jego ojciec pracował jako urzędnik. Ukończył trzyletnie hbs w Zaandamie. Studiował krótko na nauczyciela rysunku, lecz nie potrafił przystosować się do regularności i dyscypliny. Przyszłe życie miał spędzać jako wędrowiec i poszukiwacz. André Idserda przez jakiś czas pracował jako malarz wnętrz w Verkade i w 1898 r. wyjechał do Antwerpii, gdzie pracował jako malarz wnętrz i malarz sztuk pięknych. Po śmierci ojca wrócił do Holandii.
Idserda ożenił się z artystką Cobą van der Lee i zamieszkał w Molu w Belgii. Podczas I wojny światowej rodzina Idserda, z synem Theo, przeprowadziła się do Holandii. Po wojnie powrócili do Belgii i osiedlili się w Brugii. André Idserda w tym czasie zyskał spore uznanie i otrzymał między innymi zlecenie namalowania portretu córki brytyjskiego premiera Ramsaya MacDonalda. Dzięki temu zdobył wiele innych zleceń.
Później ponownie zamieszkał w Holandii, w Meppel, gdzie urządził mieszkalny statek „La Lutte”. Meppel miał wtedy stowarzyszenie artystyczne „Kunst en Vriendschap”, które corocznie organizowało dużą wystawę. Dzięki tej grupie malarzy Meppel (czasowo) przekształcił się w miasteczko malarzy. Jeszcze w Meppel pojawiła się po II wojnie światowej druga grupa malarzy, Kunstkring Oasis, która istniała do końca lat pięćdziesiątych.
Jego synowie Theo Idserda (1915–1992) i Jacques Idserda (1918–2007) byli malarzami. Jacques był także znany jako poeta i radiowy dziennikarz.
Obrazole olejne Andre Idserdy to ekspresyjne prace przedstawiające holenderskie życie na zewnątrz, głównie pejzaże, martwe natury, wnętrza i portrety. Są ciężkie i mroczne, z szerokimi pociągnięciami pędzla, oświetlone ostrymi akcentami. Poza tym tworzył wiele rysunków ołówkiem, które również doskonale podkreślały jego ekspresywny styl. Fakt, że węgiel był znacznie tańszy od farb olejnych, wychodził mu na dobre w okresach, gdy miał problemy finansowe.
André Idserda dorastał w Amsterdamie, gdzie jego ojciec pracował jako urzędnik. Ukończył trzyletnie hbs w Zaandamie. Studiował krótko na nauczyciela rysunku, lecz nie potrafił przystosować się do regularności i dyscypliny. Przyszłe życie miał spędzać jako wędrowiec i poszukiwacz. André Idserda przez jakiś czas pracował jako malarz wnętrz w Verkade i w 1898 r. wyjechał do Antwerpii, gdzie pracował jako malarz wnętrz i malarz sztuk pięknych. Po śmierci ojca wrócił do Holandii.
Idserda ożenił się z artystką Cobą van der Lee i zamieszkał w Molu w Belgii. Podczas I wojny światowej rodzina Idserda, z synem Theo, przeprowadziła się do Holandii. Po wojnie powrócili do Belgii i osiedlili się w Brugii. André Idserda w tym czasie zyskał spore uznanie i otrzymał między innymi zlecenie namalowania portretu córki brytyjskiego premiera Ramsaya MacDonalda. Dzięki temu zdobył wiele innych zleceń.
Później ponownie zamieszkał w Holandii, w Meppel, gdzie urządził mieszkalny statek „La Lutte”. Meppel miał wtedy stowarzyszenie artystyczne „Kunst en Vriendschap”, które corocznie organizowało dużą wystawę. Dzięki tej grupie malarzy Meppel (czasowo) przekształcił się w miasteczko malarzy. Jeszcze w Meppel pojawiła się po II wojnie światowej druga grupa malarzy, Kunstkring Oasis, która istniała do końca lat pięćdziesiątych.
Jego synowie Theo Idserda (1915–1992) i Jacques Idserda (1918–2007) byli malarzami. Jacques był także znany jako poeta i radiowy dziennikarz.
Obrazole olejne Andre Idserdy to ekspresyjne prace przedstawiające holenderskie życie na zewnątrz, głównie pejzaże, martwe natury, wnętrza i portrety. Są ciężkie i mroczne, z szerokimi pociągnięciami pędzla, oświetlone ostrymi akcentami. Poza tym tworzył wiele rysunków ołówkiem, które również doskonale podkreślały jego ekspresywny styl. Fakt, że węgiel był znacznie tańszy od farb olejnych, wychodził mu na dobre w okresach, gdy miał problemy finansowe.

