Cerchia di Francesco Albani (XVII) - Venere e Cupido

W centrum kompozycji siedzi bogini Wenus, półnaga i częściowo przykryta srebrzystym i bogato drapowanym fałdem. Prawą ręką czuło obejmuje plecy małego Amorosa (Miłość), przedstawionego jako nagie dziecko z ramionami, które próbuje się wspiąć i przytulić do piersi matki. Tymczasem Wenus unosi lewe ramię, by trzymać z dala od zasięgu dziecka łuk lub strunę, tym samym odbierając mu jego słynne narzędzia miłości, którymi wypuszcza strzały miłości.
Scena charakteryzuje się głęboką teatralną i intymną atmosferą. Tło w ciemnych tonach, z przewagą ciężkiego, rudobrązowego zasłony, wyraźnie kontrastuje z jasną cerą dwóch ciał, co nadaje obrazowi trójwymiarowość i podkreśla miękkość tkanki oraz połysk jedwabistych tkanin na pierwszym planie.
Epoka i styl
Dzieło datuje się na XVII wiek (pełny Barok).
Robustne, lecz miękkie detale anatomiczne, rysy twarzy Wenus, ciepła paleta barw wzmocniona mocnymi akcentami światła oraz neowenejo duch kompozycji wskazują na rękę mistrza ze szkoły włoskiej XVII wieku. Struktura i fałdy mają silny wpływ modeli Emilskich (dziedzictwo kręgu Francesco Albani) oraz barokowo-wenecko-włoskiej tradycji malarskiej.
47x55 cm z ramą
Ramka widoczna na fotografii dołączona jest jako grzeczny dodatek i nie stanowi integralnej części dzieła. Ewentualne uszkodzenia ramy nie będą podstawą do reklamacji ani anulowania zamówienia.