Giò Pomodoro (1930-2002) - I misuratori - Acquaforte e acquatinta, 2RC 1971

Giò Pomodoro
Bella i historyczna akwaforta i suche tłoczenie wklute na płycie miedianej.
Podpisana ołówkiem i numerowana IX/X P.d.A.

Z katalogu „I misuratori” tablica 4 – 1971.
Stamperia 2RC – Rzym (stempel suchy w narożniku po lewej u dołu).
cm. 40 × 40.

Giò Pomodoro (1930-2002)
był rzeźbiarzem, złotnikiem, grafikiem i scenografem włoskim. Uważany jest za jednego z najważniejszych rzeźbiarzy abstrakcyjnych na międzynarodowej scenie XX wieku.[1] Był młodszym bratem rzeźbiarza Arnaldo Pomodoro.
Już od 1955 r. zaczynał wystawiać swoje prace we Florencji w galerii Numero Fiamy Vigo, następnie w galerii Montenapoleone i w galerii Naviglio w Mediolanie, w galerii del Cavallino w Wenecji oraz w galerii dell'Obelisco w Rzymie. Współpracował w czasopiśmie Il Gesto i, wraz z bratem Arnaldo oraz artystami, takimi jak Piero Dorazio, Gastone Novelli, Giulio Turcato, Tancredi Parmeggiani, Achille Perilli i Lucio Fontana, prezentował prace na wystawach grupy Continuità, w których udział brali także krytycy Guido Ballo, Giulio Carlo Argan i Franco Russoli.
Został zaproszony na XXVIII Biennale w Wenecji w 1956 r., gdzie zaprezentował „Argenti fusi su osso di seppia”, dedykowane poetzie Ezra Poundowi. W 1959 r. zaproszono go także na documenta 2 w Kassel (Niemcy), gdzie wystawił „Fluidità contrapposta”, a w tym samym roku wziął udział w Biennale Młodych Artystów Parizos z pracą „Superfici in tensione”, zdobywając nagrodę za rzeźbę wspólnie z Anthony Caro. W 1961 r. odbył dwie wystawy autorskie w galerii międzynarodowej w Paryżu oraz w galerii Blu w Mediolanie. Został ponownie zaproszony na XXXI Biennale w Wenecji w 1962 r. Od 1965 r. poświęcił się pracom „Radiali” i „Quadrati”. W latach 1966–1967 dwukrotnie przebywał w Stanach Zjednoczonych, prezentując niektóre ze swoich prac w galerii Marlborough oraz w galerii Martha Jackson w Nowym Jorku."