WW2 US Army / USMC Shot Gun technical manual - Infantry - USMC - PTO - technical manual - 1942





€ 3 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 142876
Doskonała ocena na Trustpilot.
Rzadki oficjalny manual armii USA dotyczący strzelb używanych w II wojnie światowej, edycja z 1942 roku w języku angielskim, 275 stron, dobry stan.
Opis od sprzedawcy
Rzadkie oficjalne amerykańskie podręczniki wojskowe dotyczące KONKRETNIE broni chałupniczej (i bagnetów przymocowanych do niej) używanej w Armii USA podczas II wojny światowej — przez różne oddziały, w tym oficerów i siły powietrznodesantowe w PTO. Wydanie z 1942 roku, piękne, wczesne wydanie... Doskonałe ilustracje, rysunki i informacje o konserwacji i użyciu, ponad 250!!! stron pełnych ilustracji i tekstu.
Świetny rzadki egzemplarz i bardzo ilustracyjny dla twojej kolekcji USA, zwłaszcza jeśli posiadasz zdemilitaryzowaną broń sztuczną, nie znajdziesz tego podręcznika łatwo!
Historia shot guna w US Army
Shotgun był używany przez siły sojusznicze i wspieranych przez aliantów partyzantów na wszystkich teatrach działań II wojny światowej, a zarówno pompowe, jak i samoładowcowe shotguny są obecnie powszechnie używane we wszystkich gałęziach US military; były także używane w późniejszych konfliktach przez wojska francuskie, brytyjskie, australijskie i nowozelandzkie, a także wielu partyzantów i guerrilli na całym subsaharyjskim Afryce, w Ameryce Łacińskiej i Południowej oraz Azji Południowo-Wschodniej. [2] Podczas II wojny światowej zaakceptowano sześć różnych modeli shotguna w armii USA, najpopularniejsze to M97 i M1912. Jednym z minusów używania strzelby w teatrze pacyficznym była sposób noszenia łusek śrutowych. Standardowe kieszenie do karabinu, które mieściły łuski, były małe, tylko około 30 naboi, jeśli noszone wertykalnie. Niektórzy Marines nosili łuski w kamizelkach SL-3 z czasów I wojny światowej, ale te kamizelki były rzadko dostępne. Używano także zmodyfikowanych pasów amunicyjnych i czegokolwiek pod ręką lub co dało się improwizować.
Innym minusem były łuski papierowe, które puchły, gdy były wilgotne w deszczowym lub wilgotnym środowisku, i nie mieściły się w komorze nawet po wyschnięciu. Komercyjne łuski z papieru później były nasączane woskiem, aby były wodoodporne, ale w boju ciepło powodowało topnienie wosku, co często skutkowało zacięciem broni. // Wojskowe łuski były zazwyczaj wykonane całkowicie z mosiądzu, aby uniknąć tych problemów, aż do wprowadzenia plastykowych łusek na początku lat 60. XX wieku.
General Alexander Patch był widziany uzbrojony w karabin Winchester, gdy osobiście prowadził atak w Guadalcanal.
Historie sprzedawców
Rzadkie oficjalne amerykańskie podręczniki wojskowe dotyczące KONKRETNIE broni chałupniczej (i bagnetów przymocowanych do niej) używanej w Armii USA podczas II wojny światowej — przez różne oddziały, w tym oficerów i siły powietrznodesantowe w PTO. Wydanie z 1942 roku, piękne, wczesne wydanie... Doskonałe ilustracje, rysunki i informacje o konserwacji i użyciu, ponad 250!!! stron pełnych ilustracji i tekstu.
Świetny rzadki egzemplarz i bardzo ilustracyjny dla twojej kolekcji USA, zwłaszcza jeśli posiadasz zdemilitaryzowaną broń sztuczną, nie znajdziesz tego podręcznika łatwo!
Historia shot guna w US Army
Shotgun był używany przez siły sojusznicze i wspieranych przez aliantów partyzantów na wszystkich teatrach działań II wojny światowej, a zarówno pompowe, jak i samoładowcowe shotguny są obecnie powszechnie używane we wszystkich gałęziach US military; były także używane w późniejszych konfliktach przez wojska francuskie, brytyjskie, australijskie i nowozelandzkie, a także wielu partyzantów i guerrilli na całym subsaharyjskim Afryce, w Ameryce Łacińskiej i Południowej oraz Azji Południowo-Wschodniej. [2] Podczas II wojny światowej zaakceptowano sześć różnych modeli shotguna w armii USA, najpopularniejsze to M97 i M1912. Jednym z minusów używania strzelby w teatrze pacyficznym była sposób noszenia łusek śrutowych. Standardowe kieszenie do karabinu, które mieściły łuski, były małe, tylko około 30 naboi, jeśli noszone wertykalnie. Niektórzy Marines nosili łuski w kamizelkach SL-3 z czasów I wojny światowej, ale te kamizelki były rzadko dostępne. Używano także zmodyfikowanych pasów amunicyjnych i czegokolwiek pod ręką lub co dało się improwizować.
Innym minusem były łuski papierowe, które puchły, gdy były wilgotne w deszczowym lub wilgotnym środowisku, i nie mieściły się w komorze nawet po wyschnięciu. Komercyjne łuski z papieru później były nasączane woskiem, aby były wodoodporne, ale w boju ciepło powodowało topnienie wosku, co często skutkowało zacięciem broni. // Wojskowe łuski były zazwyczaj wykonane całkowicie z mosiądzu, aby uniknąć tych problemów, aż do wprowadzenia plastykowych łusek na początku lat 60. XX wieku.
General Alexander Patch był widziany uzbrojony w karabin Winchester, gdy osobiście prowadził atak w Guadalcanal.

