René Magritte (1898-1967) - La Flèche de Zénon





€ 51 |
|---|
Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 142734
Doskonała ocena na Trustpilot.
La Flèche de Zénon Rene Magritte to limitowana edycja lithografii z podpisem na płycie na papierze BFK Rives vellum, 44 × 30 cm, Belgia, z lat 2000–2010, przedstawia portret w surrealistycznym stylu i posiada ręczne uwierzytelnienie.
Opis od sprzedawcy
René Magritte (1898-1967) (d’après) - ręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly'ego Herscovici, Prezesa Fundacji MAGRITTE
Litografia na vellumie BFK Rives.
Numerowana / 300 egzemplarzy, podpisana w druku
Litografia wykonana pod nadzorem Spadkobierstwa Magritte, uwierzytelniona przez pieczęć blind Succession, podpisana na kamiennej dolnej lewej krawędzi i odręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, Prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie co numer)
Wymiary: 44x30 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących prac, które bawią się motywami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby Zapaśników), choć często nazywany jest po prostu dzięki swojemu wyrazistemu, niemal archetypicznemu układowi.
W tym urzekającym dziele okno pełni rolę ramy dla nieoczekiwanej sceny. Zamiast ujawniać konwencjonalny zewnętrzny krajobraz, widz stoi przed dużym, doskonale kulistym obiektem, często opisywanym jako skała lub planeta, który wydaje się zawieszony bezpośrednio poza szybą. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się na środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej kuli stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane charakterystyczną precyzyjną, a jednocześnie senną jakością Magritte’a.
Wykorzystanie tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomości, jak i głębokiego dziwactwa. Okno, zwykle będące przepustką do rzeczywistości, tutaj prezentuje niemożliwą wizję. Sfera, będąca obiektem doskonałej formy geometrycznej, przeczy grawitacji i naturalnemu kontekstowi. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju, będąc częścią tej dziwacznej sceny. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te wspólne motywy, aby kwestionować percepcję, zapraszając widza do pytania, co jest realne, co wyobrażone i jaka jest sama istota reprezentacji.
René Magritte (1898-1967) (d’après) - ręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly'ego Herscovici, Prezesa Fundacji MAGRITTE
Litografia na vellumie BFK Rives.
Numerowana / 300 egzemplarzy, podpisana w druku
Litografia wykonana pod nadzorem Spadkobierstwa Magritte, uwierzytelniona przez pieczęć blind Succession, podpisana na kamiennej dolnej lewej krawędzi i odręcznie podpisana ołówkiem przez pana Charly’ego Herscovici, Prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem po tej samej stronie co numer)
Wymiary: 44x30 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących prac, które bawią się motywami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 roku „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby Zapaśników), choć często nazywany jest po prostu dzięki swojemu wyrazistemu, niemal archetypicznemu układowi.
W tym urzekającym dziele okno pełni rolę ramy dla nieoczekiwanej sceny. Zamiast ujawniać konwencjonalny zewnętrzny krajobraz, widz stoi przed dużym, doskonale kulistym obiektem, często opisywanym jako skała lub planeta, który wydaje się zawieszony bezpośrednio poza szybą. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się na środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej kuli stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane charakterystyczną precyzyjną, a jednocześnie senną jakością Magritte’a.
Wykorzystanie tych elementów tworzy poczucie zarówno znajomości, jak i głębokiego dziwactwa. Okno, zwykle będące przepustką do rzeczywistości, tutaj prezentuje niemożliwą wizję. Sfera, będąca obiektem doskonałej formy geometrycznej, przeczy grawitacji i naturalnemu kontekstowi. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju, będąc częścią tej dziwacznej sceny. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te wspólne motywy, aby kwestionować percepcję, zapraszając widza do pytania, co jest realne, co wyobrażone i jaka jest sama istota reprezentacji.

