René Magritte (1898-1967) - Décalcomanie





Ochrona nabywców Catawiki
Twoja płatność jest u nas bezpieczna, dopóki nie otrzymasz przedmiotu.Zobacz szczegóły
Trustpilot: 4.4 | opinie: 142645
Doskonała ocena na Trustpilot.
René Magritte, Décalcomanie, litografia na papierze BFK Rives vellum, 44 × 30 cm, Belgia, okres 2000–2010, edycja limitowana z podpisem matrycy, numerowana do 300 egzemplarzy, motyw kultura pop.
Opis od sprzedawcy
René Magritte (1898-1967), na podstawie - podpisana odręcznie kredą przez pana Charliego Herscovici, Prezesa Fundacji MAGRITTE
Grawerunek na kalce BFK Rives vellum.
Numerowany / 300 egzemplarzy, podpisany w odcisku
Litografia wykonana pod nadzorem Sukcesji Magritte, autoryzowana przez pieczęć blind Succession, podpisana na kamieniu w dolnym lewym rogu i odręcznie podpisana kredą przez pana Charliego Herscovici, Prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem na tej samej stronie numeru)
Wymiary: 44x30 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących prac, które bawią się motywami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 r. „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby Zapaśników), choć często nazywany jest po prostu nawiązaniem do swoich elementów wizualnych ze względu na swój uderzający, niemal archetypiczny układ.
W tej urzekającej kompozycji okno pełni rolę ramy dla nieoczekiwanego sceny. Zamiast ukazywać konwencjonalny pejzaż zewnętrzny, widz stoi w obliczu dużego, doskonale kulistego obiektu, często opisywanego jako skała lub planeta, który wydaje się wisieć bezpośrednio na zewnętrznej szybie okna. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się w środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej luby, stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane charakterystyczną precyzyjną, a jednocześnie senną jakością Magritte’a.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy wrażenie zarówno znajomości, jak i głębokiej dziwności. Okno, zazwyczaj portal do rzeczywistości, tu prezentuje niemożliwe widzenie. Sfera, obiekt doskonałej geometrii, przeciwstawia się grawitacji i naturalnemu kontekstowi. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju poprzez bycie częścią tego dziwacznego tableau. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te powszechne motywy, by podważyć percepcję, zachęcając widza do pytania, co jest prawdziwe, co wyobrażone i samą naturę reprezentacji.
René Magritte (1898-1967), na podstawie - podpisana odręcznie kredą przez pana Charliego Herscovici, Prezesa Fundacji MAGRITTE
Grawerunek na kalce BFK Rives vellum.
Numerowany / 300 egzemplarzy, podpisany w odcisku
Litografia wykonana pod nadzorem Sukcesji Magritte, autoryzowana przez pieczęć blind Succession, podpisana na kamieniu w dolnym lewym rogu i odręcznie podpisana kredą przez pana Charliego Herscovici, Prezesa Fundacji MAGRITTE (z inicjałem na tej samej stronie numeru)
Wymiary: 44x30 cm.
René Magritte, znany belgijski surrealista, stworzył kilka intrygujących prac, które bawią się motywami okien, sfer i chmur. Jednym z godnych uwagi przykładów jest jego obraz z 1964 r. „Le Tombeau des Lutteurs” (Groby Zapaśników), choć często nazywany jest po prostu nawiązaniem do swoich elementów wizualnych ze względu na swój uderzający, niemal archetypiczny układ.
W tej urzekającej kompozycji okno pełni rolę ramy dla nieoczekiwanego sceny. Zamiast ukazywać konwencjonalny pejzaż zewnętrzny, widz stoi w obliczu dużego, doskonale kulistego obiektu, często opisywanego jako skała lub planeta, który wydaje się wisieć bezpośrednio na zewnętrznej szybie okna. Ta sfera nie opiera się na niczym; po prostu unosi się w środku widoku. Nad i wokół tej enigmatycznej luby, stylizowane chmury wypełniają niebo, oddane charakterystyczną precyzyjną, a jednocześnie senną jakością Magritte’a.
Wzajemne oddziaływanie tych elementów tworzy wrażenie zarówno znajomości, jak i głębokiej dziwności. Okno, zazwyczaj portal do rzeczywistości, tu prezentuje niemożliwe widzenie. Sfera, obiekt doskonałej geometrii, przeciwstawia się grawitacji i naturalnemu kontekstowi. Chmury, choć naturalne, przyczyniają się do ogólnej niepokoju poprzez bycie częścią tego dziwacznego tableau. Magritte mistrzowsko wykorzystuje te powszechne motywy, by podważyć percepcję, zachęcając widza do pytania, co jest prawdziwe, co wyobrażone i samą naturę reprezentacji.

