Sebastian Bieniek - Doublefaced No. 2 (5/9)

Sebastian Bieniek (urodzony w 1975 roku w Polsce) jest znany z prac będących w kontekście dualizmu i ambiwalencji, które od 2013 roku kilkakrotnie stały się wiralne i były publikowane przez największe magazyny na całym świecie. Według hiszpańskiego magazynu VOGUE Madonna w 2016 roku poprosiła go nawet o stworzenie okładki nowego albumu, lecz ekstrawagancki artysta, jak zwykle, odmówił i wolał pozostać sobą.

______$$
Zum Verkauf steht:

Original Fotografie (wysokiej jakości Fine Art Print) z serii Doublefaced (2013) autorstwa Sebastiana Bienieka.

Istnieje tylko 9 pojedynczych, ponumerowanych i podpisanych oryginałów tej pracy (Doublefaced No. 2). Poniżej 5/9.

Większość oryginałów znajduje się na całym świecie w ważnych kolekcjach. Wśród nich USA, Szwajcaria, Włochy, Holandia, Austria, Niemcy, Hiszpania,Bahrajn, Zjednoczone Królestwo, Japonia i Hongkong.

Ta praca jest sprzedawana jako ostatni, bezpośrednio pozostający dzieło od artysty.

Zwycięzca aukcji otrzyma również certyfikat autentyczności wydany na jego nazwisko przez samego artystę.

_____

Detale dzieła sztuki:

- Tytuł: Doublefaced No. 2 (5/9)
- Rok: 2013
- Rozmiar: 56 x 80,5 cm. (Na fotografii widoczna jest 3 cm szeroka biała ramka wokół zdjęcia. Wymiary obejmują białą ramkę)
- Charakterystyka: dzieło to fotografia (nie zostało wyprawione ani oprawione)
- Papier: Baryta Canson
- Metoda wykonania: C-Print
- Signatura: na dole z przodu podpisany czerwonym długopisem, podpisano tytuł, datowano i stemplowano.

_____

Stan fotografii: dobry

_____

Wysyłka:

Fotografia wysyłana jest zwinięta.

_______

O serii Doublefaced:

Seria Doublefaced berlińskiego artysty Sebastiana Bienieka jest bez wątpienia jedną z najważniejszych i najbardziej wpływowych serii zdjęć w erze internetu. To doskonały przykład współczesnej sztuki, która nie tylko pojmuje współczesny duch czasów, ale także wyraża go w jego najczystszej formie.
W epoce, która jest naznaczona cyfrową autoprezentacją, ciągłą reinicjacją ego i fragmentaryzacją własnej tożsamości w mediach społecznościowych, Bieniek trafiał w nerwowy rdzeń społeczeństwa swoimi pracami. Jego prace uchwyciły głębokie ludzkie pragnienie bycia jednocześnie ukrytym i widocznym w cyfrowym szumie, i uczyniły dualizm naszej nowoczesnej egzystencji widocznym wizualnie.

Minimalistyczna, lecz głęboko przerażająca koncepcja – dwie twarze namalowane eyelinerem i szminką na policzkach modelek – szerzyła się viralowo w latach 2010., a jej wpływ na globalny świat popkultury i mody był trwały. Jak silnie ten artystyczny impuls trafił w puls epoki, świadczy jego ogromna siła oddziaływania na światowe ikony. Madonna, Królowa Popu, była tak zafascynowana hipnotycznym językiem obrazowym, że wybrała fotografię z serii na okładkę swojego albumu Madame X. Także w muzyce i kulturze popularnej koncept ten pozostawił głębokie ślady: w oficjalnym teledysku do hitu Pharrella Williamsa Marilyn Monroe zainspirowana idea dwugodzinnego iluzji została skopiowana i zaprezentowana przed milionową publicznością.

Jednym z najefektowniejszych mostów łączących awangardową sztukę ciała z haute couture była seria, która zrodziła się na wybiegach francuskiej metropolii. Projektant Simon Porte Jacquemus rozpoznał zeitgeistowy potencjał prac i wprowadził ten look w bezpośrednią współpracę z Sebastianem Bieniek na Paris Fashion Week. Kolekcja inspirowana sztuką Bienieka odniosła w świecie mody ogromny sukces i przyniosła Jacquemusowi prestiżyjny, 150 000 euro nagrodę LVMH Special Jury Prize. Dzięki tej symbiozie między internetowym fenomenem, popkulturą a haute couture seria Doublefaced udowodniła, że tradycyjna sztuka może przekroczyć granice analogowego i stać się uniwersalnym językiem wizualnym dla całego pokolenia.

_____

O artyście:

Niemiecki artysta konceptualny, malarz i fotograf Sebastian Bieniek (1975) uchodzi za jednego z najbardziej radykalnych prekursorów w współczesnej scenie sztuki. Jego całokształt twórczości to stały, prowokujący taniec na cienkiej linii między rzeczywistością a oszustwem.

Urodzony na Górnym Śląsku, w 1989 roku jako późny wysiedlony przybył do Niemiec i rozpoczął swoją artystyczną drogę na Hochschule für Bildende Künste Braunschweig. Tam studiował sztukę wolną pod wpływem skrajnie różnych wpływów: światowej sławy pionierki performansu Marshiny Abramović i szwajcarskiego artysty konceptualnego Johna M. Armledera. Później przeniósł się na Uniwersytet Sztuk w Berlinie, gdzie ukończył studia jako Meisterschüler, jednocześnie podejmując studia reżyserii w Deutsche Film- und Fernsehakademie Berlin. Jego kariera zaczęła się pod koniec lat 90. w legendarnej berlińskiej galerii Tacheles, skąd szybko stał się istotnym graczem. W 2013 roku jego virale zdjęciowe Doublefaced przyniosły międzynarodowy przełom, po czym renomowane magazyny uznały go za jednego z najbardziej wpływowych artystów Berlina.

Wczesne lata kariery przyniosły Bieniekowi rozpoznawalność dzięki akcjom, które wywoływały u widowni i w środowisku sztuki poczucie dezorientacji. Zainspirowany fizycznymi granicami ciała swojej mentorki Abramović, wykorzystał własne ciało jako materiał i w jednej z wczesnych prac przez dni, po kilka godzin dziennie, rany na ramieniu, aby fizycznie udokumentować przemijanie. Oprócz tych bolesnych procesów inscenizował on irytujące eksperymenty społeczne w przestrzeni publicznej, wyznaczając bez zgody długie odcinki taśmy odgradzającej, aby zamykać wejścia do metra lub place w Berlinie. Pokazywało to, jak ślepo ludzie poddają się wizualnej i państwowej władzy. W swojej książce Realfake z 2011 roku rozszerzył te eksperymenty na przestrzeń cyfrową: poprzez tworzenie dziesiątek fałszywych profili celowo manipulował algorytmami, mediami i postrzeganiem publicznym – na długo zanim zjawisko „Alternative Facts” dotarło do światowej polityki.

Najbardziej drastycznym i radykalnym punktem w tym interdyscyplinarnym twórczym nurcie była inscenizacja własnego śmierci jako finałowej sztuki performance. Bieniek, który przez całe życie drążył mechanizmy efektywności medialnej, tożsamości cyfrowej i oszustwa, rozszerzył ten schemat na ostateczną granicę ludzkiej egzystencji. Podłożył i zaaranżował wiadomości o swoim zgonie, a towarzyszyły temu koncepcyjne wideobity, takie jak jego Apology for being dead, czym wprowadził świat sztuki i opinię publiczną w szokową zupełność. Dzięki temu aktowi posunął się daleko poza to, co wcześniej zrobił jakikolwiek inny artysta. Nie korzystał już tylko z płózna, kamery czy żyjącego ciała, ale uczynił z całkowitego zniknięcia, gry z zaświatami i późniejszej medialnej histerii prawdziwe dzieło sztuki. Bieniek tym samym ostatecznie udowodnił, że w erze cyfrowych sieci granica między życiem a śmiercią jest podatna na manipulacje, kształtowalna i ostatecznie stanowi część hiperrealistycznej inscenizacji.