Lluís Domingo Abelló (1917) - La arboleda verde

Pictura Subastas prezentuje to magníczne dzieło sztuki należące do Domingo Abelló, które przedstawia rozległe gaje oliwne na zielonych, falujących polach, pod intensywnym niebieskim niebem zwiastującym ruch wiatru i chmur. Obraz wyróżnia się doskonałą techniką i wysoką jakością malarską, którą przekazuje.

· Wymiary z ramą: 71x81x6 cm.
· Wymiary bez ramy: 46x55 cm.
· Olej na desce podpisany odręcznie przez artystę po lewej stronie dzieła, Domingo Abelló.
· Praca w dobrym stanie zachowania.
· Dzieło sprzedawane z piękną ramą (wliczoną w aukcję jako prezent).

Dzieło pochodzi z ekskluzywnej prywatnej kolekcji w Gironie.

Uwaga istotna: do opisu lotu dołączone fotografie stanowią integralną część opisu. Reprodukcja cyfrowa w mockupie orientacyjna; mogą występować różnice w kolorze, skali i szczegółach w stosunku do rzeczywistego przedmiotu.

Obraz zostanie profesjonalnie zapakowany przez eksperta z IVEX (https://www.instagram.com/ivex.online/), przy użyciu wysokiej jakości materiałów, aby zapewnić ochronę. Cena wysyłki obejmuje zarówno koszt profesjonalnego opakowania, jak i sam transport.
Wysyłka realizowana będzie przez Correos, GLS lub NACEX z możliwością śledzenia. Wysyłki dostępne na cały świat.

------------------------------------------------------------------

Ten obraz przedstawia szeroki krajobraz wiejski zdominowany przez kolejno ustawione gęste drzewa, które rozciągają się od pierwszego planu aż po wzgórza na horyzoncie. Roślinność, obfita i o różnorodnych odcieniach zieleni, zajmuje największą część kompozycji, podczas gdy intensywnie niebieskie, zmieniające się niebo pokrywa górną część. Scena przekazuje świeżość terenów żyznych, otwartych i ciszy, w których drzewa wydają się rosnąć swobodnie, podążając za falami terenu.

Na pierwszym planie wyróżniają się trzy duże drzewa, których okrągłe korony tworzą silny pas roślinny. Ich pnie wznoszą się od dołu i rozgałębiają na krótkie gałęzie, które utrzymują gęwe liście. Bliskość tych egzemplarzy sprawia, że działają jak naturalne wejście do krajobrazu, stawiając widza bardzo blisko drzewostanu.

Drzewo po lewej stronie ma jasny, lekko pochylony pień. Jego korona rozciąga się w obie strony, łącząc głęboką zieleń, turkusy, żółcie i drobne, niemal czarne plamy. Nieregularność konturu sugeruje liście poruszane przez wiatr, podczas gdy wewnętrzne cienie nadają objętość i poczucie dużej gęstości roślinnej.

W środku wznosi się kolejne drzewo o ciemniejszym, wertykalnym pniu. Jego korona dzieli się na kilka grup liści, łączących zielenie niebieskawe, szmaragdy i żółtawne refleksy. Wśród gałęzi widać część pola za nim. To drzewo centralne działa jako punkt łączenia między pierwszym planem a wierszami roślinności, które idą w stronę dalekiej odległości.

Z prawej pojawia się trzecie, silnie zaznaczone drzewo o szerokiej koronie, która sięga poza krawędź kadru. Jego odcienie zieleni towarzyszą fiolety, granaty i bardzo ciemne obszary, które wyznaczają cienie. Pień opada pewnie ku ziemi, nadając całości stabilność. Jego pozycja wizualnie równoważy drzewo po lewej.

Korony tych trzech egzemplarzy prawie styka się ze sobą, tworząc ciągły pas. Jednak każde drzewo zachowuje odrębną, rozpoznawalną sylwetkę. Różnice w rozmiarze, nachyleniu i kolorze tworzą zróżnicowany rytm, który unika monotonii. Powtarzanie okrągłych kształtów podkreśla ideę drzewostanu uprawianego lub pola oliwnego.

Podłoże pierwszego planu składa się z delikatnych zieleni, turkusów, szarości, ochr, brązów i drobnych, czerwonych akcentów. Niektóre obszary wydają się pokryte trawą, inne odsłaniają ziemię. Ciepłe pasy biegnące poziomo u dołu mogą symbolizować kamienie, korzenie, drogi lub obszary terenu, gdzie roślinność jest rzadsza.

Za pierwszą linią drzew rozciąga się jasne pole o odcieniach zieleni żółtawych. Różne pasy poziome sugerują łagodne wzniesienia, uprawiane działki lub drogi przecinające posiadłość. Jasne plamy wydają się bezpośrednio oświecone, podczas gdy ciemniejsze, intensywnie zielone obszary wskazują na niewielkie zapadliska lub tereny pokryte gęstszą roślinnością.

Na środkowym planie pojawia się nowy rząd drzew, nieco mniejszych. Ich ciemne pnie pochylają się w różne strony i utrzymują okrągłe korony, które powtarzają formy sąsiednich egzemplarzy. Ta sekwencja nadaje głębię i pozwala wyobrazić sobie rozległe nasadzenia, które kontynuują się poza widokiem.

Jedno z drzew na planie pośrednim, po lewej, wydaje się znacznie się pochylić. Jego korona składa się z ciemnozielonych, niebieskawych i żółtawych odcieni. Pochylenie pnia i kierunek gałęzi nadają ruch, jakby wiatr przemieszczał krajobraz z jednej strony, zmuszając drzewa do dostosowania się do jego siły.

W centrum widoczny jest kolejny dół, którego korona przyjmuje niemal okrągły kształt. Światło na górnej części to zieleni jasnej, kontrastującej z niebieskawymi i fioletowymi cieniami wewnątrz. Wokół pojawiają się inne masy roślinne, nakładające się na siebie, tworząc wrażenie pola pełnego drzew rozmieszczonych na różnych poziomach.

Prawa część planu pośredniego zestawia kilka drzew blisko siebie. Ich korony tworzą zielony, ciemny pas, który łączy się z terenem w tle. Powtarzanie pni i gałęzi tworzy rytm ukośny prowadzący wzrok ku wzgórzu na górze po prawej.

W oddali rozpościera się szerokie wzniesienie o odcieniach jasnej zieleni, turkusu i niebieskości. Na jego powierzchni pojawiają się małe okrągłe formy, które przedstawiają drzewka dalej. Ich mały rozmiar pomaga odczuć głębię. Niektóre wyglądają jak proste plamy zieleni, inne zachowują delikatne odwołanie do pnia i korony.

Rozlokowanie drzew na wzgórzu sugeruje krajobraz uprawiany przez pokolenia. Nie ma tu budynków ani postaci ludzkich, ale regularność niektórych rzędów pozwala wyobrazić sobie ingerencję ludzi pracujących na ziemi. Obecność człowieka jest wyczuwalna pośrednio w organizacji terenu i trosce o drzewa.

Po lewej stronie horyzontu wyrasta wyższe wzgórze. Jego powierzchnia łączy intensywne zielenie, żółcie i niewielkie odcienie niebieskawe. Zaokrąglona forma tej wzniesienia kontrastuje z poziomością pola środkowego. Obecność ta pomaga zamknąć krajobraz i tworzy stopniowe przejście do nieba.

W prawo, wzgórza są łagodniejsze, a towarzyszy im pas odcieni ochry i czerwieni. Ta ciepła strefa może przywoływać suchą ziemię, odległą drogę lub teren dopiero co uprawiany. Małe drzewa na grzbiecie wydają się wycinać przed niebem i wyznaczają granicę między ziemią a przestrzenią powyżej.

Niebo ma w sobie dużą siłę w tej scenie. Intensywne odcienie błękitu dominują całą górną część i różnią się od głębokich tonów po jaśniejsze i jaśniej świecące. Wśród nich pojawiają się drobne żółtawozłociste, białe i zielonkawe prześwity, które sugerują światło przenikające przez chmury.

Atmosfera wydaje się niestabilna i zmienna. Niektóre części nieba są bardzo ciemne, podczas gdy inne pozwalają światłu dotrzeć do pól.
Ta zmienność skłania do myślenia o wietrznej pogodzie, być może przed burzą, podczas której chmury szybko przemieszczają się i ciągle zmieniają oświetlenie krajobrazu.

Kontrast między niebem a zielenią roślinności tworzy obraz pełen świeżości. Choć oba należą do chłodnej gamy, żółcie, ochry, czerwienie i fiolety wprowadzają różnorodność i ciepło. Te drobne akcenty kolorystyczne rozłożone są po całej scenie i zapobiegają jednolitości krajobrazu.

Światło zdaje się kroczyć po polach w sposób nieregularny. Niektóre pasy zyskują bardzo jasny, żółtawo-zielony odcień, podczas gdy inne pozostają w cieniu niebieskawym. Drzewa również wykazują tę zmianowość między jasnością a ciemnością, potwierdzając wrażenie, że chmury przemieszczają się nad terenem i rzucają ruchome cienie.

Scena przekazuje wrażenie intensywnego naturalnego życia. Drzewa wydają się odporne, głęboko zakorzenione w ziemi i przyzwyczajone do wiatru. Ich pochyłe pnie i gęste korony sugerują, że rosły, dostosowując się do otoczenia. Drzewostan staje się więc obrazem ciągłości, siły i trwałości.

Krajobraz zachęca także do wyobrażenia dźwięków pola: wiatr w liściach, szmer gałęzi, ruch trawy i cisza odległych wzgórz. Brak ludzi pozwala, by natura całkowicie odegrała pierwszoplanową rolę. Widz może czuć się jakby znajdował się na terenie posiadłości, chroniony przez drzewa i otoczony bogactwem zieleni.

Konstrukcja utrzymuje równowagę między zbliżeniem a oddaleniem. Duże drzewa na pierwszym planie zapewniają solidność, rzędy pośrednie tworzą głębię, a wzgórza w tle poszerzają obszar. Niebo z kolei okrywa całą scenę dynamiczną atmosferą, która kontrastuje ze stabilnością pni.

Ogólnie rzecz biorąc, to dzieło oferuje żywy i jasny obraz krajobrazu wiejskiego, pokrytego rozległym drzewostanem, prawdopodobnie polem oliwnym, które rozciąga się aż po łagodne wzniesienia horyzontu. Liczne odcienie zieleni, pochyłe pnie, ochrowe i czerwone tony oraz błękit nieba z chmurami tworzą scenę pełną ruchu i głębi. Dzieło przekazuje świeżość, wolność i głębokie połączenie z naturą, celebrując odporność drzew i spokojne życie na wsi.