Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic licensed print 2004 - COA

Litografia Joan Miró (*)
Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Miró do zilustrowania książki wierszy „Parler Seul” (**) („Mówić tylko”) autorstwa Tristana Tzary z 1947 roku.
Wydane przez Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze Vellum z 100% bawełny o wysokiej gramaturze.
Podpisana na płycie.
Pieczęć wydawcy oraz następczyni Miró na odwrocie kartki.
Dołączono Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana i była przechowywana wyłącznie w profesjonalnym segregatorze sztuki, dlatego zachowała się w idealnym stanie).

Praca będzie starannie manipulowana i pakowana w płaski karton wzmacniany. Wysyłka będzie z potwierdzeniem nadania i numerem śledzenia.

Wysyłka będzie ponadto objęta pełnym ubezpieczeniem o wartości końcowej dzieła, z całkowitym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla nabywcy.

(*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i podjął studia artystyczne. Szedł do akademii La Llotja wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów oraz kubistów. Jego emocjonalne pejzaże, które kształtowały go jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego wzburzenia, jakie przeżywa w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbłytszymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusa i Giacomettiego, a także wystawiał wraz z Dalím, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem na licznych wystawach o Dadaizmie i Surrealizmie.
Natchnienie ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrył w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opuści przytułek we Francji i osiedli się w Palma de Mallorca, gdzie znajdzie schronienie i pracę; tam jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o jakim zawsze marzył. Skoncentrował się tam na pracach rzeźbiarskich i ceramicznych, aż do śmierci w 1983 roku.
Umocnienie związków z krajobrazem Mont-roig, a następnie z Mallorca, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią oraz zainteresowanie codziennymi przedmiotami i otoczeniem naturalnym staną się tłem niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró uciekł od akademickiego podejścia, poszukując nieustannie dzieła globalnego i czystego, nieprzynależącego do żadnego określonego ruchu. Treść w formach i publicznych manifestacjach jest to poprzez sam fakt plastyczny, gdzie Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i dużą wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne go otaczające. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje wyjątkowo skuteczną współpracę artysty i autora. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorficzne Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu przy bardzo niewielu wstępnych szkicach, mają twórczy zapał losowych wersów Tzary.
Pierwotne wydanie było w gestii Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 jest kolorowych, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Szkołę La Llotja ukończył niezgodnie z wolą rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jego emocjonalne pejzaże, które go ukształtowały jako człowieka i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Mallorca, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego niepokoju, jaki panuje w Paryżu, gdzie przeprowadził się w latach dwudziestych wraz z poetami surrealistycznymi i najbłyskotniejszymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arp, Magritte’a, Brancusa i Giacomettiego, a także wystawiał z Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem w różnych wystawach o dadaizmie i surrealizmie.
Inspiracja ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkryta w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w czasie II wojny światowej, Joan Miró opusci przytułek we Francji i osiedli się w Palma de Mallorca, gdzie znajdzie schronienie i miejsce pracy; tam jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, o którym zawsze marzył. Skupiał się tam na pracach rzeźbiarskich i ceramicznych, aż do śmierci w 1983 roku.
Głębokie zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig, a następnie Mallorca, będzie decydujące dla jego dzieła. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym staną się tłem niektórych z jego badań technicznych i formalnych. Miró unikał akademickości, ciągle poszukując dzieła wszechogarniającego i czystego, nieprzynależącego do żadnego ruchu. Treść w formach i publicznych manifestacjach jest wyrażona poprzez czyn plastyczny, w którym Joan Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten konflikt sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje wyjątkowo skuteczną współpracę artysty i autora. Obrazy błyskotliwie spontaniczne i amorficzne Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu przy bardzo niewielu wstępnych szkicach, mają twórczy zapał losowych wersów Tzary.
Wersja oryginalna została przygotowana przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte.