Joan Miro (1893-1983) - Parler Seul - Lithographic licensed print - 2004 - COA

Ta praca reprodukuje jedną z ilustracji stworzonych pierwotnie przez Joan Miró dla zilustrowania książki wierszy „Parler Seul” (Hablar solo), napisanej przez Tristan Tzara w 1947 roku.
Wydanie Maeght Editeur w roku 2004.
Wykonana na papierze Vellum z bawełny 100% o wysokiej gramaturze (220 g).
Podpisana na płycie.
Pieczęć oficyny wydawczej oraz Spadku Miró na odwrocie kartki.
W zestawie Certyfikat Autentyczności (COA).

Specyfikacje:

- Wymiary nośnika: 60 x 45 cm
- Wymiary obrazu: 42 x 33 cm
- Rok: 2004
- Edycja: 1000 egz.
- Referencje: Cramer 17. Rauch 165
- Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym segregatorze sztuki, dzięki czemu jest w doskonałym stanie).

Dzieło będzie ostrożnie maniulowane i pakowane w płaski kartonowy zestaw wzmocniony. Wysyłka będzie polecona z numerem śledzenia.

Wysyłka będzie ponadto objęta pełnym ubezpieczeniem o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w razie utraty lub uszkodzenia, bez żadnych kosztów dla kupującego.

( ) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w Akademii La Llotja, przeciwko woli rodziców, którzy chcieli, aby pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów. Jego emocjonalne pejzaże, które ukształtują go jako osobę i artystę, to przede wszystkim Mont-roig, Paryż, Majorka, a później Nowy Jork i Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w regionie Baix Camp, będzie punktem odniesienia do intelektualnego rozprzężenia, które towarzyszyło mu w Paryżu, gdzie w latach dwudziestych przeprowadził się wraz z poetami surrealistycznymi i najkreatywniejszymi artystami swoich czasów. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti’ego i wystawiał wraz z Dalím, Tanguy, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem w licznych wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Natchnienie ekspresjonizmu abstrakcyjnego odkrywa w Nowym Jorku w latach cuarenta. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój exile we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, gdzie znajdzie miejsce schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, jakiego zawsze marzył. Skupił się tam na pracy nad rzeźbami i ceramiką, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig, a potem Majorki, będzie decydujące dla jego twórczości. Związek z ziemią i zainteresowanie przedmiotami codziennego użytku oraz otoczeniem naturalnym staną się tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, dążąc do stałego tworzenia dzieła globalnego i czystego, nieprzynależnego do żadnego określonego ruchu. Zawartość w formach i w manifestacjach publicznych jest to dzięki sztuce plastycznej, gdzie Joan Miró pokazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwołość na zjawiska polityczne i społeczne wokół niego. Ten antagonizm sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego, bardzo osobistego języka, który czyni z niego jednego z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy niezwykle spontaniczne i bezkształtne wykonane przez Miró, narysowane bezpośrednio na kamieniu z bardzo niewielką liczbą szkiców przygotowawczych, posiadają twórczy zryw przypadkowych wersów Tzary.
Wersja oryginalna została przygotowana przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z których 49 jest kolorowych, z czego 18 to hors-texte. (*) Joan Miró (1893-1983) urodził się w Barcelonie, gdzie dorastał i rozpoczął studia artystyczne. Uczył się w La Llotja, wbrew woli rodziców, którzy chcieli, by pracował w sposób bardziej tradycyjny. Później studiował w Escola d'Art de Francesc Galí i poznał fowistów i kubistów.
Jej pejzaże emocjonalne, które ukształtują go jako człowieka i artystę, to w zasadzie Mont-roig, Paryż, Majorka i później Nowy Jork oraz Japonia. Mont-roig, mała miejscowość w powiecie Baix Camp, będzie kontrapunktem do intelektualnego zamieszania, które żyje w Paryżu, gdzie w latach dwudziestych przeprowadził się wraz z poetami surrealistycznymi i najbardziej kreatywnymi artystami swojego czasu. Tam poznał Arpa, Magritte’a, Brancusiego i Giacometti’ego i wystawiał ze Dalím, Tanguy’em, Meret Oppenheim i Maxem Ernstem w kilku wystawach poświęconych dadaizmowi i surrealizmowi.
Inspiracja ekspresjonizmem abstrakcyjnym odkryła go w Nowym Jorku w latach czterdziestych. Później, w 1956 roku, w trakcie II wojny światowej, Joan Miró porzuci swój wygnanie we Francji i osiedli się na Palma de Mallorca, miejscu schronienia i pracy, gdzie jego przyjaciel Josep Lluís Sert zaprojektuje warsztat, jaki zawsze marzył. Tam skupił się na pracy przy rzeźbach i ceramice, aż do śmierci w 1983 roku.
Zakorzenienie w krajobrazie Mont-roig najpierw, a następnie w Majorce, będzie decydujące dla jego dzieła. Związek z ziemią i zainteresowanie codziennymi przedmiotami oraz otoczeniem naturalnym będą tłem dla niektórych jego badań technicznych i formalnych. Miró unika akademizmu, dążąc do stałej poszukiwania dzieła globalnego i czystego, nieprzynależnego do żadnego ruchu. Zawartość w formach i w publicznych przejawach, to właśnie poprzez czyn plastyczny Miró ukazuje swoją buntowniczość i wielką wrażliwość na wydarzenia polityczne i społeczne otaczające go. Ten kontrast sił doprowadzi go do stworzenia unikalnego i bardzo osobistego języka, który czyni go jednym z najbardziej wpływowych artystów XX wieku.

(**) „Parler Seul” reprezentuje szczególnie skuteczną współpracę między artystą a autorem. Obrazy niezwykle spontaniczne i amorfne Miró, rysowane bezpośrednio w kamieniu przy bardzo niewielu szkicach przygotowawczych, mają twórczy żar przypadkowych wersetów Tzary.
Wersja oryginalna została przygotowana przez Maeght Editeur i składa się z 72 oryginalnych litografii Miró, z czego 49 w kolorze, z których 18 to hors-texte.